Vragen over elkaar

Hoi Luna, wat goed van je dat je met je vraag naar het forum bent gekomen! Het is al een hele goede stap dat je om hulp hebt gevraagd, dus daar mag je trots op zijn! Ik snap ontzettend goed het gevoel dat je beschrijft in je berichtje. Mijn ouders deden dit ook erg vaak. Als ik dan terug kwam van de ene ouder kreeg ik meteen lastige vragen over de ander, en dit zorgde er voor dat ik er altijd tegenop keek om weer terug te gaan. Ik heb toen vaak de vragen vermeden en kortaf gereageerd. Uiteindelijk heb ik het tegen mijn ouders gezegd dat ik het niet fijn vond, en dat begrepen ze en sindsdien zijn ze steeds minder lastige vragen gaan stellen. Het advies dat ik je daarom mee zal geven is dat je het probeert bespreekbaar te maken met je ouders. Dat je zegt tegen je ouders dat je het vervelend vindt dat ze van die lastige vragen stellen aan jou, en dat je je daar rot over voelt. Het is immers niet jouw taak om een soort doorgeefluik te zijn. Als je het erg lastig vind om het met je ouders te bespreken, kan je misschien van tevoren bedenken hoe je het gaat bespreken. Een andere tip om het iets makkelijker te maken is dat je het op een blaadje schrijft, dan kan je misschien beter je woorden uitkiezen, en kan je het aan je ouders geven om te lezen, en vervolgens te bespreken. Iets anders wat misschien kan helpen voor jou (en je ouders) is de open brief aan alle ouders die ook op onze website staat, onder het kopje open brieven. Misschien dat je dit aan je ouders kan laten zien. Ik hoop dat je hier wat aan hebt Luna! Heel veel succes en ik hoop dat het snel goedkomt! Julian

Welkom op het forum van Villa Pinedo, Luna! Wat vervelend dat je deze ingewikkelde situatie op dit moment meemaakt, maar erg goed dat je er een vraag over stelt. Zijn je ouders al langere tijd gescheiden? Of zijn ze pas net uit elkaar? En praten ze ook over de ander tegen jou of tegen anderen als jij erbij bent? Ik kan me voorstellen dat als het nog niet zo lang geleden is, dat ze zelf ook nog erg moeten wennen aan de situatie en daarom graag weten wat de ander doet en zegt. Maar dat maakt de situatie niet minder ingewikkeld voor jou! Wat jouw ouders op dit moment doen, deden die van mij vroeger namelijk ook (en nu soms nog steeds hoor..). Niet alleen vragen hoe het weekend of de week bij de ander was, maar vooral hoe de ander op bepaalde situaties reageerde of wat de ander ergens van vond. Eigenlijk super irritant want ze zijn niet meer bij elkaar, maar toch nog veel met elkaar bezig! Eigenlijk zeg je al heel goed wat de oplossing zou kunnen zijn: er niet op reageren! Maar lukt dat ook een beetje, Luna? En wat gebeurt er dan als je geen antwoord geeft? Houden ze dan op of blijven ze juist doorvragen tot ze het antwoord hebben? Of ze nou ophouden of doorgaan, ik kan me voorstellen dat je elke keer weer opnieuw in deze situatie terecht komt en dat wat jij ook doet, het niet uit zichzelf gaat stoppen. Daarom is het verstandig om het gesprek met je ouders aan te gaan. Ze weten waarschijnlijk niet hoe vervelend het voor jou voelt dat jij steeds als 'boodschapper' of misschien zelfs wel als 'spion' moet vertellen wat de ander heeft gezegd of gedaan. Dat is niet jouw taak en eigenlijk gaat het de ander ook niet aan wat jij allemaal bespreekt.. En dat horen je ouders te weten, Luna! Want als zij dat begrijpen, dan zullen ze er ook minder naar gaan vragen. Maar dat heeft tijd nodig.. en je mag hen best steeds herinneren aan de afspraken die jullie hebben gemaakt. Want dat lijkt me handig: met elkaar in gesprek gaan en afspreken dat zij jouw niet steeds gaan vragen wat de ander allemaal met jou heeft besproken. Heb je hier iets aan, Luna? En denk je dat het jou gaat lukken? Als je nog meer tips wil, vraag het gerust. We staan hier bij Villa Pinedo allemaal voor je klaar :-) Heel veel succes, dappere Luna!