Volwassen

Lieve anoniem, Wat fijn dat jij je vraag aan ons durft te stellen! Wat vervelend om te horen dat jij je daar zo onder voelt. Ik herken het wel. Na de scheiding ben ik ook bij mijn moeder gaan wonen en ik moest opeens dingen in huis doen, terwijl ik eerst alleen de tafel dekte bijvoorbeeld. In het begin vond ik dit ook verschrikkelijk en vond ik het oneerlijk. Maar ergens is het eigenlijk ook wel normaal dat je wat meer in huis moet doen. Natuurlijk is het helemaal niet fijn als je moeder je té veel vraagt, want dat kan ook! Misschien is het mogelijk voor jullie om samen een schema op te zetten? Dan kan je daar alle taken opzetten en kunnen jullie samen bespreken hoeveel en wanneer. Zo kan jij ook aangeven wanneer het voor jou te veel word, maar een paar klusjes doen kan helemaal geen kwaad. De rede waarom dit bij jou gebeurt weet ik natuurlijk niet. Bij mij kwam het omdat mijn moeder nu alleenstaand is en omdat ze overdag ook gewoon werkt. Als ze dan thuis komt is ze moe en dan heeft ze het graag dat ik een handje help. Wat natuurlijk niet erg is, maar ook ik vind het soms iets te veel. Wij hebben natuurlijk ook school en misschien heb je zelfs huiswerk. Ik denk dat je hier het beste afspraken met je moeder over kan maken, zodat het voor jullie beide fijn loopt. Ik hoop dat je wat aan mijn advies hebt! Veel liefs en sterkte, Esmée

Hoihoi anoniem, goed dat je je vraag stelt op het forum! Ik snap wel een beetje dat je het allemaal moeilijk vindt. Ik woon sinds 5 jaar bij mijn vader en heb het eigenlijk wel prima. Eens in de zoveel tijd kwam er een klusje bij die ik moest doen. Ik wissel dan wel af met mijn zusje. Het begon met de vaatwasser uitruimen. Daar kwam bij, tafel dekken, hond uitlaten, stofzuigen van onze eigen verdieping (bij onze slaapkamers) en zo waren er nog wel wat meer dingen. Lastig vond ik het uiteindelijk wel. Het werd steeds meer en meer voor mijn gevoel. Ik heb ook gevraagd van goh he, waarom wordt het steeds meer. Ze zeiden toen ook tegen mij dat als ik er tijd voor heb dat ik ook wel eens is iets kan doen. Ze vertelden mij ook dat als ik het heel druk zou hebben dat ze me echt niet al die dingen zouden laten doen. Toen ben ik ook bij mezelf gaan nadenken en dacht ook van ja dat is waar. Ik bedacht me dat er inderdaad een soort patroon in zat. Dat stelde me behoorlijk gerust. Misschien is het voor jou ook een optie om een gesprekje aan te gaan. Gewoon zeggen van he ik zit ergens mee. Ik vind het lastig dat ik zo vaak zoveel klusjes moet doen en zou graag met je een patroon willen afspreken. Die klusjes horen er nou eenmaal gewoon bij. Van je klusjes afkomen dat zal dan ook zeker niet lukken. Wel zou je kunnen vragen of ze rekening wilt houden met als jij het druk hebt. Dat je iets minder zou kunnen doen op die momenten. Ik denk dan altijd aan de uitspraak: “Nee heb je, en ja kan je krijgen!” Dan hoop ik ook dat het voor jou nu een beetje duidelijk is. Succes met alles! Liefs, Felicia

Lieve anoniem, Wat stom is dat he! Ik herken het heel goed en vond het toen heel normaal maar als ik er nu aan terug denk was het echt niet de bedoeling dat ik al zoveel klusjes en oppaswerk deed. De andere twee adviezen geven al aan dat het er ook bij hoort wanneer je ouder wordt. Maar als het echt teveel wordt, is dat echt niet leuk en eerlijk. Misschien kan je eens nagaan wat je niet hoefde te doen toen je ouders nog bij elkaar waren? En een gesprek met je moeder aangaan zou ik ook willen adviseren. Je gevoel is hierbij heel belangrijk en ik denk ook echt wel dat ze meer van je vraagt omdat ze nu alleenstaande ouder is. Wel is het voor jou belangrijk dat jij ook nog kind mag zijn! Je gaat (waarschijnlijk) al wel naar de middelbare school en er komen al steeds meer verantwoordelijkheden bij dan op de basisschool. Als het voor jou teveel is, is het voor jou teveel. Daarom is het zo goed dat je deze vraag hier stelt! Want blijkbaar heb jij een grens bereikt en zoek je een antwoord hoe je hier mee om kan gaan. Ik weet dat ik als kind heel graag het goede wilde doen voor mijn ouders, ben daar ook heel zelfstandig door geworden maar ook te snel volwassen. Ik gun jou niet hetzelfde. Hoop dat je het aandurft om met je moeder te gaan praten en haar uit te leggen wat het met jou doet. Misschien kunnen jullie dan samen een goede balans vinden! Lieve anoniem, ik wens je heel veel succes en nog een hele leuke zomervakantie! Liefs, Jamie