Volledig bij vader wonen

Hoihoi Mil, Dankjewel voor jouw berichtje op het forum, wat goed dat je je vragen hier stelt! Als ik het goed lees vind je het erg lastig om al die keuzes te maken, en dat snap ik helemaal: dat is het ook! Des te knapper van jou dat je er nu zo goed mee bezig bent en dat je er goed over aan het nadenken bent en om tips vraagt. Zelf heb ik ook voor deze keuze gestaan. Toen ik 15 was ging het bij mijn moeder thuis allemaal niet heel fijn, vooral dankzij mijn stiefvader. Mijn zus heeft zelf twee jaar voor mij de keuze gemaakt om naar mijn vader te verhuizen. Voor mij om ook die keuze te maken was dus niet iets heel onverwachts, maar toch vond ik het ook heel erg moeilijk. Ik heb een halfbroertje (die op dat moment 4 jaar oud was) die ik toen ook 'achter moest laten', of tenminste zo voelde dat toen. Daarbij liet ik natuurlijk heel veel vriendinnen achter en mijn omgeving. Om het tegen mijn moeder te zeggen was niet heel fijn, want zij reageerde hier nogal boos op en ze wilde het ook gewoon niet begrijpen. Uiteindelijk heb ik voor mijn eigen veiligheid gekozen en heb ik het hier vooral heel goed met mijn vader en andere mensen in mijn omgeving over kunnen hebben. Door deze keuze voor mijzelf en mijn eigen veiligheid te maken, kon ik ook iets beter rechtvaardigen dat ik dan zoveel mensen achterliet, waaronder dus mijn moeder en halfbroertje. Ik heb het alsnog heel lang heel moeilijk gevonden, maar nu ik ouder ben heb ik het altijd wel gezien als een stap die gewoon nodig was en heb ik er uiteindelijk vrede mee kunnen hebben. Na verloop van tijd gaan mensen (die het eerst niet snapten) het ook op een logische manier inzien en draaien die uiteindelijk ook wel bij. Op het moment dat ik die keuze maakte was ik dus 15, één jaar jonger dan jij nu bent. Op dat moment heb je gewoon de keuze voor jezelf waar jij het liefst wil wonen. Er is dus niet per se een traject dat je ingaat (als je het hebt over rechters of iets), maar wel moet je wat dingetjes regelen. Veel hiervan kunnen jouw ouders gewoon voor jou doen. Zo zal jouw vader jou inschrijven bij hem thuis en dus ook in de gemeente daar. Bij verhuizen komt altijd van alles kijken, omdat je alles over moet zetten op een ander adres etc. Het is namelijk wel zo fijn als jouw post ook gewoon bij je nieuwe adres wordt afgeleverd ;) Dit zijn dus wat praktische dingen, maar ik vond dat bij het 'proces' vooral veel gevoelens kwamen kijken. Laat je gevoelens er ook gewoon zijn. Je zal zelf wat tijd nodig hebben om overal aan te wennen en neem die tijd ook vooral. Doe wat goed is voor jou! Bij mij hielp het wel om er goed over te blijven praten, zodat ik niet het idee had dat ik dit helemaal alleen moest doen. Zo kreeg ik het gevoel dat ik altijd gesteund werd en dat was echt heel erg fijn, Ik hoop dat jij hier ook iets mee kan. Geef het voor nu gewoon de tijd en doe vooral wat voor jou goed voelt, jij weet het beste wat jij nodig hebt! Lieve groetjes, Sandra

Hee lieve Mil! Wat goed dat je deze vragen stelt hier! Ik begrijp dat deze situatie heel lastig kan zijn. Hoe voel jij je er bij? Ik zelf herken de situatie wel een beetje. Toen mijn ouders gingen scheiden was ik al wat ouder. Ik heb er toen voor gekozen om alleen bij mijn vader te wonen. Mijn broer daar in tegen, besloot om de week te wisselen. Ik heb, net als jij, ook veel moeite gehad met de keuze. Ik had redenen waarom ik niet bij mijn moeder wilde wonen, maar dacht ook aan mijn broer en familie. Ik was heel bang dat ik hun niet meer echt zou kunnen zien. Op dit moment woon ik echt alleen bij mijn vader. Mijn broer zie ik nog veel, 1 week van de 2 weken. Mijn familie zie ik ook vaak. Zij begrijpen mijn redenen en zien mij nog steeds het zelfde. Mijn moeder zie ik ook nog. Niet super vaak, maar als ik haar wil zien, kan dat wel. We bellen ook wel eens. Hoe klinkt dit allemaal voor jou? Je vraagt ook of het moeilijk was om te vertellen. Ik vond het aan de ene kant wel lastig, want het is mijn moeder. Maar omdat ik volledig achter deze beslissing stond was het een stuk makkelijker. Mijn moeder vond het wel moeilijk. Op dat moment moet je echt even sterk in je schoenen staan en voor jezelf kiezen. Als je graag meer hulp wil met die specifieke situatie, kun je ook eens naar het buddy programma kijken. Dit is de link: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/. Hij of zij kan jou ook goed helpen met dat soort lastige situaties. Wat denk je er van? Ik hoop dat ik je zo goed heb kunnen helpen. Als je nog eens een vraag hebt of ergens mee zit, laat je het dan weten? Heel veel liefs en succes, Janne

Hey Mil, Ik heb er ook over nagedacht om alleen bij mijn moeder te gaan wonen. En dan al het contact met mijn vader te verbreken. Ik heb hier zo mijn redenen voor maar die ga ik net als jij hieronder vertellen. Ik heb uitgezocht toen dat als je 12-18 bent je ouders wel naar je moeten luisteren en dat je mag meebeslissen maar je mag niet alles bepalen. Ze kunnen hierdoor zeggen dat ze het niet willen en dan gaat het niet door. Als je goede redenen hebt ik neem aan van wel natuurlijk, kun je ook naar een kinderrechter en je verhaal vertellen dan kan een kinderrechter oordelen en als je redenen goed genoeg zijn kan hij/zij het waarschijnlijk voor je regelen. Heel veel succes met je keuze Xx Sterre