Vertellen aan vrienden

Hoi Roos, Goed dat je je vraag hier op het forum stelt! Je vraagt advies hoe je het beste aan je vrienden kan vertellen dat je ouders gaan scheiden. Ik snap heel goed dat je dat misschien lastig of gek of eng vindt en wil je dan ook graag helpen! Mijn ouders waren al gescheiden toen ik echt nog heel klein was, dus ik heb nooit in dezelfde situatie gezeten als jij, maar wel heb ik ook heel vaak aan mensen moeten vertellen dat mijn ouders niet bij elkaar zijn en ik denk dat daar wel een beetje hetzelfde gevoel bij komt kijken. Vooral als het over verjaardagen of vakanties of feestdagen ging, dan kwam het nog weleens ter spraken. Ik vond het dan vervelend om te vertellen dat mijn ouders gescheiden waren, ergens schaamde ik me er denk ik een beetje voor en was ik heel erg bang voor wat andere mensen ervan zouden denken. Later kwam ik erachter dat tegenwoordig heel veel ouders gescheiden zijn, dat het helemaal niet gek is op zich. Ook is het niet iets waar ik me voor zou moeten schamen ook al voelde het toen wel zo, mijn ouders houden niet meer van elkaar en daarom is het beter dat ze uit elkaar zijn, dat zegt verder niets over wie ik ben of wat mensen van mij denken. En dat geldt ook voor jou. Al weet ik natuurlijk niet precies wat de reden is waarom jij het lastig vindt om het aan je vrienden te vertellen. Het kan ook dat je je vrienden niet wilt belasten met jouw problemen, dat is ook iets wat ik wel herken van vroeger. Op momenten dat ik het lastig had met de scheiding, vond ik het lastig om hierover met vrienden te praten. Ik was bang dat ze me een zeur zouden vinden en dat ze geen zin zouden hebben in mijn negativiteit. Achteraf bleek dat ze het juist fijn vonden wanneer ik het wel vertelde, zo wisten ze wat er speelde en konden ze er voor me zijn. Door me te helpen en naar me te luisteren hadden ze het gevoel echt iets voor me te kunnen doen, en dat is iets wat vrienden voor elkaar doen, daarom zijn het je vrienden. Vrienden zijn er voor je in leuke tijden en in minder leuke tijden :) Verder kan ik me voorstellen dat je het misschien lastig vindt om erover te beginnen, dat je niet goed weet hoe je het moet aanpakken. Misschien kun je beginnen door het eerst aan je beste vriend of vriendin te vertellen en daarna pas aan de rest? Het kan ook dat je het naar ze schrijft in plaats van zegt, als je dat misschien makkelijker vindt. Ik vond schrijven bijvoorbeeld altijd makkelijker dan echt praten, en het komt uiteindelijk op hetzelfde neer. Misschien dat dat een idee is wat het makkelijker maakt :) Ik merk dat ik het verder heel lastig vind om meer tips te geven, omdat ik nu advies geef vanuit waar ik het moeilijk mee had vroeger, maar ik weet natuurlijk helemaal niet waarom jij het lastig vindt om te vertellen aan je vrienden. Ik hoop dat je alsnog iets hebt aan mijn verhaal! En mocht je toch meer of betere of duidelijkere tips willen, stel dan gerust een nieuwe vraag hier op het forum! Liefs, Samantha

Hoi naamgenootje! Goede vraag om hier te stellen op dit forum - mijn ouders gingen scheiden toen ik 6 was en ik kan me nog heel goed herinneren dat ik toen meteen mijn beste vriendinnetje had opgebeld om dat aan haar te vertellen. Dit deed ik toen niet met al mijn vrienden, het vertellen ging beetje bij beetje. Misschien is het een idee om voor jezelf te bedenken of je het prettig vindt om het één op één te vertellen, of juist in een grote groep vrienden zodat iedereen het in een keer weet. Ik vond het zelf fijn om het op een rustige plek te vertellen, dus wanneer ik bij een vriend of vriendin was of hij/zij bij mij. Onthoud dat het heus niet allemaal in één keer hoeft en dat je hier gewoon je tijd voor mag nemen: het is al lastig genoeg dat je hier zelf mee zit. Misschien kan je beginnen met het te vertellen aan een vriend of vriendin die zelf ook gescheiden ouders heeft (als je die om je heen hebt). Neem er in ieder geval je tijd voor en voel je niet verplicht om meteen iedereen in te lichten. Heel veel sterkte en succes! Liefs, Roos

Ik heb het zelfde probleem

Hallo Roos, Bedankt voor je bericht. Ik kan begrijpen dat je dit misschien wat eng vindt om te doen. Ik vond het zelf ook stom om het mijn vrienden te gaan vertellen. Ik bedoel het is al stom dat zoiets gaat gebeuren en dan nog dit aan je vrienden gaan vertellen, is niet altijd makkelijk. Ik heb toen mijn ouders gingen scheiden, dit mijn vrienden al snel verteld. Ik heb dit gedaan door hun te bellen en te zeggen dat ik wil afspreken om iets kwijt te worden. Hierdoor wisten zij al dat het een serieus gesprek zal zijn. Toen we elkaar zagen heb ik het uiteindelijk snel verteld. Zij waren niet verrast, omdat zij ook van de ruzies van.mijn ouders wisten. Ik voelde mij wel opgelucht. Dat is dan.misschien ook een tip voor jou om zoiets niet uit te stellen. Maar natuurlijk moet je er zelf achter staan en zelf klaar voor zijn. Misschien werkt het voor jou wel beter om het eerst zelf een plaats te geven, te verwerken en daarna aan je vrienden te vertellen. Je moet vooral doen wat voor jou goed voelt. Ik wens je veel liefs, Anne