Verschillende manier opvoeden

Hoi Renée, Wat goed dat je ons hebt gevonden, en dat je jouw verhaal hier met ons deelt! Ik snap heel goed dat je het lastig vind dat jouw ouders allebei een verschillende manier van opvoeden hebben. Zelf heb ik hier ook ervaring mee. Toen mijn ouders nog bij elkaar waren, vulden ze elkaar goed aan. Maar sinds mijn ouders uit elkaar zijn, en vooral nu ze allebei een nieuwe partner hebben, hebben ze allebei een hele andere manier van opvoeden. Ik merk vaak dat ik uit frustratie wel eens kan roepen: “ja maar bij mama mag dit wel!” Of: “ja maar papa doet daar nooit moeilijk over!” Bijvoorbeeld. Hier kunnen ook wel eens ruzies door ontstaan. Ik ben er ook achter gekomen, dat ik door deze verschillende manieren van opvoeden, juist elke keer zo moet wennen aan het andere huis, en de andere ouder ook sneller mis. Denk je dat dit bij jou ook het geval kan zijn? Vaak als ik bij mijn moeder ben, bel ik mijn vader een aantal keer in de week, en andersom. Misschien kan dit jou ook helpen. Wat mij altijd helpt, is op een rustig moment praten over hoe je je voelt. Dit kan zijn met (een van) je ouders. Maar als je dit nog lastig vind, kan dit ook zijn met iemand die er buiten staat. Je kan bij Villa Pinedo ook een Buddy aanvragen, deze kan je altijd helpen en advies geven wanneer jij dat wil en nodig hebt. Je kan je aanmelden via deze link: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Natuurlijk ben je met verdere vragen ook altijd welkom bij ons op het Forum! Ik hoop dat ik je zo een beetje heb kunnen helpen. Veel succes! Lieve groetjes

Hoi Renée, Wat fijn dat je het forum hebt gevonden en je verhaal met ons wil delen. De situatie die je schetst herken ik heel goed mijn ouders zijn beide ook heel anders in hun idee over de opvoeding. Mijn moeder is heel beschermend en mijn vader is bijvoorbeeld heel vrij. Wat ik vroeger veel heb gedaan is uitgaan tot laat en in een andere stad in de week dat ik bij mijn vader was. Hier is mijn moeder uiteindelijk achter gekomen en hier was ze niet blij mee. Ik heb toen uiteindelijk een gesprek met beide gehad over dat ik het fijn zou vinden als ze als ze de zelfde lijnen zouden trekken. Zou jij dit durven doen, bij mij heeft het iets geholpen het blijven natuurlijk andere mensen met hun eigen ideeën maar ze letten er nu op hoe het voor mij duidelijk is. Zelf ga ik ook iedere week op en neer, en vind het altijd ook even wennen als ik ergens anders ben. Als ik mijn ene ouder mis als ik bij de andere ouder ben stuur ik altijd een hartje of een kus poppetje naar ze en dan sturen ze iets terug dit helpt mij heel erg om om te gaan met het gemis. Hopelijk heb je er wat aan, anders zijn vragen of ervaringen altijd welkom Liefs Kristel

Beste Renée, Fijn dat je je vraag hier durft te stellen! Ik kan me goed voorstellen dat het moeilijk is om telkens te moeten wennen aan de andere opvoedstijl en omgeving als je naar je andere ouder gaat. Met stiefouders die ook weer een andere kijk hebben op de opvoeding en andere kinderen. Ik vind het ook rot om te horen dat je je andere ouder mist, dat is naar. Mijn ouders hadden ook een hele andere opvoedstijl, en de vriendinnen van mijn vader hadden ook telkens een andere invloed op hoe hij was. Dus iedere keer als ik naar mijn vader ging, had ik het gevoel dat ik me moest aanpassen. Ik vond zelf de opvoedstijl van mijn moeder het fijnst en daar was ik ook het meest, dus misschien was ik daar ook wel het meest gewend aan. Toch had ik niet het gevoel dat ik kon wennen aan een van de situaties. Ik trok me daardoor steeds vaker terug in mijn kamer, zodat ik de confrontatie nooit aan hoefde te gaan. Dat kan soms best fijn zijn en het kan soms ook helpen om je af en toe terug te trekken en gewoon even rust te nemen, maar op de lange duur heeft het mij niet geholpen. Als ik een beslissing van mijn moeder niet fijn vond en ik me goed voelde praatte ik met mijn moeder over wat ik vond van sommige keuzes qua regels, dan gaf ik aan wat ik moeilijk vond en kon zij mij uitleggen, waarom ze die keuze had gemaakt. Bij mijn vader durfde ik dat niet, hij was nogal streng en ik had het gevoel dat ik het niet bij hem kwijt kon. Voor mij luchtte het dan eigenlijk al op als ik het alleen aan mijn moeder kwijt kon en dan kon zij eventueel wat aanpassen, maar idealer zou zijn als je het ook met je vader zou kunnen bespreken. En wat misschien helemaal fijn zou zijn, is als je het een keer met hun allebei kan bespreken. Ze zullen dan misschien niet allebei alles aanpassen, maar zo kan je wel laten merken wat je ervan vind en kun je je mening geven. Wat voor mij het beste werkte als ik mijn mening gaf, is open te blijven voor hun kant van het verhaal en aan te geven wat jij moeilijk vind en te luisteren naar wat hun reden is. Wat ook kan helpen, is om met een initiatief te komen, wat zou je dan wel fijn vinden en leg dan ook uit waarom. Ik hoop dat je wat aan mijn reactie hebt! Het is rot en niet makkelijk om je aan te passen aan al die andere situaties, maar soms als je weet waarom iemand iets doet en je je eigen zegje hebt gedaan, kan dat al een hoop helpen. Liefs en succes, Quinty