Vergeet jezelf niet

, jaar

Hallo lezers, Hierbij mijn verhaal en hoe ik er mee om ga/ging. Mijn ouders zijn sinds 2,5 jaar officieel gescheiden. Het was erg moeilijk voor ons mijn zusje toen (11) en ik toen (16) waren ons er niet op voorbereid. Na dat de scheiding aan ons verteld werd ging mijn vader kort erna samen wonen met zijn nieuwe vriendin. Wij konden aan het begin erg goed met haar overweg. Maar later werd dit steeds moeilijker. Ze koos partij voor mijn vader en afschuwde mijn moeder, dit vonden wij erg moeilijk. Mijn ouders die allebei erg druk waren en nog steeds zijn bij de brandweer komen elkaar vaak tegen. En dit contact verloopt ook steeds moeilijker. Ik zelf met (Gilles de la Tourette) kon de spanning niet goed aan. En de "tics" werden alleen maar erger. Later kreeg ik een vorm van hyperventilatie en door spanning en stress ging ik later zelfs out over de vloer. De spanningen stapelde zich op na mate wij vaker bij mijn vader waren. Ik koos ten allen tijden voor mijn zusje... ik wou haar niet alleen laten want er zou maar een conflict ontstaan tussen mijn vader en zijn vriendin, of als mijn vader boos zou worden op haar. Ik wou er voor haar zijn en het voor haar opnemen!. Maar op een geven moment leed ik daar zelf onder. Kreeg meer stress.. meer spanningen en ging vaker out dus ik moest een keuze makeon. Ik koos ervoor om niet meer bij mijn vader te gaan slapen (ondanks dat ik 18 was, had/heb ik niet de keus om te kiezen bij wie ik wil gaan wonen). Ik koos ervoor in overleg met mijn therapeute, om alleen overdags op de dagen naar mijn vader te gaan als we daar officieel moesten blijven. Heb daar mijn zusje in mee kunnen nemen en dat geeft mij weer en gerust hart. Het was of of en uiteindelijk moest ik even aan mezelf denken. Mijn moeder werkt momenteel kei hard om ons te kunnen onderhouden. Maar ondanks dat is het voor haar ook fijn als wij thuis zijn. Zodat ik haar dingen uit handen kan nemen. Ik zou hiermee willen zeggen tegen alle kids van mijn leeftijd of die van mijn zusje (13). Als je ergens tegenaan loopt. Praat met je ouders om een uitweg te vinden. Maar vergeet je zelf niet!." Je bent zoals je bent en als je je best doet is alles goed!" Groetjes

Reacties (2)

Yannick

bijna 9 jaar geleden

Hoi Liz, Wat een mooi bericht van jou. Je bent heel eerlijk over je eigen ervaringen en beschrijft dit super goed. Ik vind het verdrietig om te lezen dat je eigenlijk jezelf 'verloor', omdat je voor anderen (in dit geval vooral je zusje) wilde klaar staan. Overal en altijd. Dit is voor mij enorm herkenbaar. Ik was 18 toen mijn ouders gingen scheiden, m'n broertje 14. Het contact met mijn vader verliep slecht en ik verloor mezelf in emoties en verkeerde keuzes. Ik ging veel drinken, roken en ruzie zoeken tijdens het uitgaan. Uiteindelijk heb ik geleerd emoties te uiten bij de psychologe, en voor mezelf alles op te schrijven (ik schrijf graag, dus dat was mijn uitlaatklep). Ik ben het helemaal met je eens dat je emoties niet moet opkroppen. Dat je je gevoelens moet uiten en dingen bespreekbaar moet maken, hoe moeilijk dat soms ook is. Vergeet jezelf niet. Neem tijd voor jezelf, durf ook eens 'nee' te zeggen en kies niet altijd maar voor de ander. Dat gaat ten koste van jezelf. Mooie boodschap Liz! Veel sterkte gewenst met jouw situatie. Zo te zien pak je het goed op en gaat het steeds beter. Fijn voor je:-) Yannick

Sam

bijna 9 jaar geleden

Hi Liz, Jeetje wat een verhaal zeg... maar wat knap en goed van je dat je zo open en eerlijk bent. Wat ben jij een sterk persoon, respect hoe je ondanks je Gilles de la Tourette en hyperventilatie toch nog voor je zusje koos. Ik kan mij ergens ook in jouw vinden. Toen mijn ouders gingen scheiden van ik 8 en mijn zusje 6. Wij hebben toen een tijdje bij mijn vader gewoond, omdat mijn moeder nog geen huis had gevonden en wij niet op een boot konden wonen. Vanaf dat moment heb ik de moederrol op mij genomen als wij bij onze vader waren. Ik wist wanneer mijn zusje gym of een feestje had, hoe laat haar voetbaltrainingen en wedstrijd waren en ik zorgde dat ze haar brood niet vergat en dat wij op tijd op school waren. Ik vond dat heel normaal, omdat dat zorgzame in mij ziet. Natuurlijk was dit wel wat overdreven voor iemand van een jaar of 8. Het is geen enkel probleem om eerst aan anderen te denken, zolang je gelijk daarna maar aan jezelf denkt. Daar sluit ik mij volledig bij jou aan! Blijf helpen, blijf praten en blijf aan jezelf denken. Ik vind je nu al een topper en jij komt er wel! Liefs, Sam

Vergeet jezelf niet

Reacties (2)

📝 Geef zelf antwoord op deze vraag

Contact

Socials