Verbod op verhuizen

Lieve, Super dat je de weg naar het forum gevonden hebt. Wat een heftig bericht zeg.... Ik snap heel goed dat dit je heel veel verdriet brengt, heb je dit al met je moeder gedeeld en hoe denkt zij hierover? Kun je je vader naast dat hij net als jou heel veel verdriet heeft ook uitleggen waarom je liever niet alle dagen bij hem wil wonen? Ik ben zelf ook liever bij mijn moeder omdat onze klik fijner is geldt dat ook voor jou? Ik probeer wel veel contact te hebben met mijn vader en uiteindelijk ging dat beter en woon ik nu ook weer bij hem. Zie je dit zo ook in de toekomst voor je? Hopelijk heb je wat aan mijn berichtje en ervaringen. En als je vragen hebt stuur ze alsjeblieft. Liefs Kristel

Hey lieve anoniem, Wat goed dat je ons forum hebt gevonden en wat knap dat jij je verhaal hier durft te delen. Wat vervelend voor je anoniem.. Het is wel herkenbaar. Mijn vader was ook heel boos toen ik besloot om bij mijn moeder te blijven wonen. Ik was al 18 en mocht dus zelf beslissen waar ik zou willen blijven wonen. Ik heb hem dit verteld over de telefoon en we hadden zulke erge ruzie dat we een paar weken geen woord gewisseld hebben. Zelf vond ik dit erg vervelend en heb mij daar een tijdje verdrietig over gevoeld. Uiteindelijk is alles goedgekomen, maar dat heeft nog veel ruzies en tijd gekost. Ik vind het nu veel fijner bij mijn moeder en ben blij dat ik die beslissing heb genomen. Bij mijn vader voelde ik mij nooit echt thuis. Waarom wil jij niet meer bij jou vader wonen? Het is natuurlijk heel moeilijk om te praten met iemand die niet naar je wil luisteren of alleen maar focust op het negatieve. Heb je al een keer gepraat met een andere volwassene erbij? Ik heb dit bijvoorbeeld een keer met mijn oom, vader en broertje gedaan. Omdat er een andere volwassene bij zat, reageerde mijn vader heel anders op ons dan dat hij normaal deed. Ik had mij ook goed voorbereid en een brief geschreven over wat ik allemaal graag wilde zeggen in het gesprek. Zo kon ik niks vergeten. Een brief hoef je niet alleen voor een gesprek te schrijven. Het kan ook om gewoon even al je gevoel weg te schrijven en een plekje te geven. Je kan het nog later aan je vader geven als je zou willen. Misschien snapt hij dan beter hoe jij je voelt. Lieve anoniem, kun je hier goed met andere mensen over praten? Ik weet zeker dat er genoeg mensen zijn die jou hier graag mee willen helpen. Denk bijvoorbeeld aan een leraar, oom of tante. Blijf vooral praten over de situatie met vrienden en vriendinnen. Ik merkte namelijk dat dat heel erg opluchtte. Je kan ook je hart luchten met een Buddy van Villa Pinedo. Je chat dan via een app met een van onze jongeren die ook gescheiden ouders heeft en dus precies weet hij jij je voelt. Hier heb je de link als het je fijn lijkt: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Als al deze opties niet meer werken en je vader verbied het je na een tijdje echt, dan kan je altijd nog de rechter inschakelen. Je mag namelijk een brief schrijven naar de rechter als je 12 jaar of ouder bent om je mening te geven over waar je eventueel zou willen wonen. Hier heb je een link met informatie: https://www.villapinedo.nl/blog/wat-zijn-mijn-rechten-als-kind/ Het is wel een hele moeilijke stap om te zetten. Probeer anders eerst het op andere manieren op te lossen en als niks werkt, heb je altijd deze optie nog. Lieve anoniem, ik hoop dat je iets aan mijn berichtje hebt gehad. Je verdient om gehoord te worden door je vader en ik weet zeker dat dit jou gaat lukken. Mocht je nou nog vragen hebben of gewoon graag nog wat kwijt willen, dan kan je altijd op mijn berichtje reageren. Heel veel succes. Zet hem op kanjer! Veel liefs, Manon

Lieve Anoniem, Wat goed dat je Villa Pinedo hebt gevonden en wat knap van je dat je je verhaal deelt! Het lijkt me een hele lastige situatie waar je in zit en ik kan me goed voorstellen dat je verdrietig bent. Je vraagt je af wat je in deze situatie moet doen. Begrijp ik goed dat je het liefst helemaal bij je moeder zou willen wonen? Ik heb in ongeveer dezelfde situatie gezeten als jij. Ik voelde me niet fijn als ik bij mijn vader was, maar hij wilde daar niet naar luisteren en was vooral bezig met wat hij zelf wilde en met zijn eigen frustratie. Bij mij heeft het toen heel goed geholpen om met mijn moeder en broertje hierover te praten. Hoe zou jij het vinden om je verhaal met iemand te delen? Heb je iemand bij wie je je fijn voelt en bij wie je je verhaal zou kunnen doen? Ik vind het in ieder geval heel erg knap van je dat je al tegen je vader hebt durven zeggen dat je het liefst met je moeder mee wil verhuizen. Als je dat fijn vindt kun je via deze website ook een Buddy krijgen. Een Buddy is iemand die zelf ook gescheiden ouders heeft en die in ongeveer dezelfde situatie heeft gezeten als jij. Je kunt via de chat alles wat je wil vertellen aan je Buddy kwijt en je Buddy kan naar je luisteren en je advies geven. Een buddy aanvragen kan via deze link: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Ik hoop dat je iets hebt aan dit berichtje en weet dat je er niet alleen voor staat! Je mag altijd nog een berichtje sturen en ik wens je heel veel succes en hoop dat de situatie snel beter voor je wordt! Liefs Femke

Haii lieve Anoniem, Wat goed dat je op ons forum schrijft. Erg dapper!! Ik vind de situatie heel erg vervelend voor je. Ik zelf heb ook heel erg gehad dat mijn vader alleen maar zei dat ik hem verdriet doe en hij keek alleen naar zichzelf. Hij keek nooit naar hoe ik me er bij voelde als hij zo iets zei. Dat stukje herken ik heel erg. Ik heb nooit echt met hem daarover gepraat, maar nu kan ik wel beter zeggen als hij weer zo iets zegt dat dat mij ook raakt. Ook heb ik mijn vader een lange tijd niet gezien en gesproken. Het was moeilijk, maar wel mijn eigen keuze. Ik ben blij dat ik even punt kreeg waardoor ik weer beter kon voelen. Telkens als ik bij mijn vader geweest ben voelde ik me niet goed. Net zoals jij dat beschrijft. Ik heb toen besloten om afstand te nemen en even geen contact te hebben. Na een lange tijd is het contact weer gestart en alles uitgepraat. Dit was fijn. Ik denk dat de break even nodig was. Om terug te komen op het verbieden van verhuizen. Ik weet niet precies hoe dit zit, maar je bent wel 13 dus je mag wel denken waar je wilt wonen en wat het beste is voor je. Je kan dus aangeven bij je ouders hoe jij het zou willen. Het is niet zo dat je al mag beslissen, maar wel mee beslissen. Er is een blog geschreven over de rechten van een kind, die zou je even kunnen lezen over de precieze rechten die je hebt. Voor nu is mijn tip doe wat jij denkt dat goed is. Je vader is erg verdrietig en dat is ook te begrijpen, maar hij moet zich ook op jou focussen. Praat met hem over hoe jij het ziet en wat jij precies wil en vooral vertel waarom. Waarschijnlijk begrijpt hij jou dan ook beter. Als het praten niet lukt, omdat je nog steeds geen contact hebt dan kan je ook een brief schrijven of mailen. Laat hem weten hoe jij over de situatie denkt. Dat vinden ouders altijd fijn. Ik hoop dat het snel beter gaat!! Voor nu wees sterk en laat van je horen! Veel liefs, Jaimy