Verantwoordelijk voor broertjes en zusje

Lieve Manon, Ik vind het super mooi en knap van je dat je je hart hier lucht. Hoe voelde het, toen je het bericht had geplaatst? Ik ben ook benieuwd of je hier al lang mee zit. Ik deelde laatst iets heftigs uit mijn eigen situatie, na het delen voelde het alsof er een last van mijn schouders viel, zó fijn was het om het eindelijk niet meer alleen te ‘dragen’. Je vertelt over jouw situatie, en eerlijk gezegd schrik ik er best wel van. Wat je verteld vind ik best wel heftig. Als je geen rekening hield met je ouders was je een ondankbaar kind, wow. Ik kan me voorstellen dat onder andere dit voorbeeld wat je geeft, ervoor gezorgd heeft dat je altijd goed rekening hebt gehouden met de gevoelens van jouw ouders, herken je dat? Ik in ieder geval wel! Mijn ouders konden er nooit echt voor mij zijn, zoals ik hun nodig had. Ik deed er als kind alles aan, om van mijn ouders te krijgen wat ik nodig had. Ik probeerde alles altijd perfect te doen, en om zo min mogelijk fouten te maken, deed en zei ik ook zo min mogelijk, behalve als ik wist dat ik het zeker kon. Nu ben ik bijna 25 jaar, en ben ik al jaren lang bezig met het doorbreken van dit patroon, maar man wat zit dit diep. Ik probeer mezelf te leren dat ik ook als ik fouten maak, goed genoeg ben, en liefde verdien. Tot de dag van vandaag heb ik hier nog moeite mee, maar.... in hele kleine mini-stapjes gaat het steeds beter... écht! Ik wil je echt zó veel mee geven, ik herken echt zo veel van wat je zegt. Ik zal proberen om je een aantal tips te geven. Tip nummero 1 waar je direct iets aan hebt: Neem een buddy bij ons! Ik ben zelf buddy en je kunt dan, bijvoorbeeld met mij praten over jouw situatie. Je krijgt zo tips van iemand die iets verder in zijn/haar proces is, én hij/zij is er om naar je te luisteren, zo voel je je (hopelijk) begrepen en wat minder alleen in de situatie. Kijk eens hier op de link voor meer informatie over een buddy: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Tip nummero 2: Jij bent niet verantwoordelijk voor het geluk van jouw ouders, broertjes, zusjes of wie dan ook! Als jij denkt dat het goed voor jou is om uit huis te gaan, zou ik dat zeker niet laten omdat je je verantwoordelijk voelt voor je broertjes/zusjes. Je kunt er voor hun zijn en hen laten weten dat ze bij je terecht kunnen, maar laat je eigen ontwikkeling en geluk niet dwarsbomen door voor hen te zorgen. https://www.villapinedo.nl/blog/filmpjes/animatie-niet-jouw-taak/ Tip nummero 3: Hulp! Lieve Manon, je hoeft dit niet alleen te doen.... ik wilde altijd alles alleen doen en ik kan je vertellen, dat is me niet gelukt. Jouw situatie is best complex, ik denk hierbij aan de quote: ‘the only way out, is through’. Door gevoelens toe te laten kun je je verleden verwerken en dat hoef je niet alleen te doen. Het is veel fijner en gemakkelijker om daar hulp bij te vragen. Ik heb nu al 1,5 jaar een psycholoog, zij kan alles heel mooi en helder uitleggen aan me, ik ben nog elke dag dankbaar voor hoe ze mij helpt. Ik heb hierdoor echt vertrouwen gekregen in mezelf en mijn toekomst, dat gun ik jou ook! Ik denk dat ik wel even genoeg heb gezegd, ik hoop dat je niet schrikt van mijn berichtje. Ik kan me voorstellen dat je het even binnen komt. Heb vooral vertrouwen in jezelf, je toekomst en het proces. Kies voor jezelf en doe wat nodig is om te helen. Volgens mij ben je ongelofelijk sterk en wordt het tijd om lief te zijn voor jezelf. Als je wil, mag je hieronder op mij reageren. Ik hoor namelijk heel erg graag wat je hier van vindt. Oh en als laatste nog: ik denk niet dat jij je aanstelt, maar ik denk vooral dat het aan niemand is om daar over te oordelen. Jij bent de enige die weet wat je voelt en dat is altijd oké! Veel liefs en een super dikke knuffel van mij, Nine

Hey lieve Manon, Wauw, wat knap dat je je verhaal durft te delen en wat fijn dat je ons forum hebt gevonden! Wat moet de afgelopen tijd zwaar voor je zijn geweest. Het is voor mij erg herkenbaar. Mijn vader heeft tijdens de scheiding ook alleen zijn verdriet voorop gezet en nooit aan die van mijn broertje of mij gedacht. We moesten altijd maar rekening houden met hem. Hij verwachtte vervolgens van mij dat ik taken in het huishouden deed, omdat hij 5 dagen in de week werkte. Ik had daarentegen ook gewoon school en werkte drie avonden in de week bij mijn bijbaantje. Hij deed meestal zelf helemaal niks en koken vond hij soms al te veel. Ik had niet het idee dat ik ooit iets goed kon doen. Mijn ouders zijn 3 jaar geleden gaan scheiden en na 1,5 de ene week bij mijn vader te hebben gewoond en de andere week bij mijn moeder, had ik er genoeg van. Ik besloot om bij mijn moeder te blijven wonen. Ik vond dit erg moeilijk, omdat ik mijn broertje dan helemaal alleen zou laten. Ik heb hier veel met hem over kunnen praten en gelukkig zag mijn broertje zelf ook wat mijn vader met mij deed en hoe slecht het met mij ging. Denk je dat jij het daar met jouw broertjes en zusje over kan praten? Het afgelopen jaar is de band alleen maar slechter geworden tussen mijn vader en mij. Hij praat heel negatief over mij tegenover anderen. Hij vindt me onverantwoordelijk en asociaal. Ik kan het nu naast me neer leggen, maar in het begin vond ik dit echt verschrikkelijk. Met hem praten had toch geen nut, dus ik heb er geleerd mee om te gaan. Hij voelt voor mij ook niet meer als een vader. Bij mijn moeder wonen is de beste beslissing die ik gemaakt sinds de scheiding. Ik ben er persoonlijk zoveel door gegroeid en ik zit tegenwoordig veel beter in mijn vel. Bij jou zit de situatie natuurlijk wat anders. Is op kamers gaan een optie voor je? En hoe is je band met andere familieleden? Misschien kan je daar een tijdje logeren om te kijken hoe je dat vindt? Het even weg zijn uit de situatie zelf kan je al andere perspectieven opleveren. Ik begrijp heel goed dat je denkt dat je hebt overdreven. Dat heb ik ook heel lang gedacht, maar het is echt niet voor niks dat je je zo voelt. Uiteindelijk ben ik die gedachten verloren, omdat mijn vader mij telkens maar bleef teleurstellen. De manier waarop je je situatie beschrijft klinkt ook echt niet als een fijne tijd. Heb je deze situatie al met iemand besproken? Het kan namelijk opluchten om dit tegen een familielid of tegen je ouders zelf te zeggen. Misschien kunnen zij je ook helpen in het veranderen van de situatie. Ik snap ook dat je bang bent dat ze het op jouw broertjes en zusje gaan afreageren. Het is een lastige beslissing die je moet maken, maar door weg te gaan betekent het niet dat je er nooit meer voor ze kan zijn. Door met ze te blijven praten, kan je ze ook altijd helpen. Lieve Manon, ik hoop zo dat mijn berichtje je een beetje heeft kunnen helpen. Zo fijn dat je dit verhaal even hebt kunnen delen. We hebben een buddyprogramma dat misschien wel iets is voor jou. Via een app praat je dan met een persoon die ook gescheiden ouders heeft en dus begrijpt hoe moeilijk de situatie is. Zo kan je wat vaker je hart luchten. Hier is de link: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Je bent een kanjer, vergeet dat niet! Ik geloof dat je de juiste beslissing gaat maken. Veel liefs, Manon, je naamgenootje en je leeftijdsgenootje ;)

Lieve Manon, Bedankt voor je bericht, wat goed en fijn dat je je hart hier lucht. Hopelijk luchtte dat ook echt al wat op! Je schrijft dat je bent gaan beseffen hoe slecht jouw ouders jullie behandelen en dat tegenspraak niet geduld wordt, anders zijn jullie ondankbaar. Super naar!! Maar helaas ook heel herkenbaar. Ik ben mij sinds een aantal jaren ook gaan beseffen dat mijn moeder regelmatig op een nare manier met mij en mijn zusje omgaat. Ze kan heel onvoorspelbaar zijn, erg boos worden om de kleinste dingen en maakt ons dan pijnlijk duidelijk wat wij volgens haar allemaal fout hebben gedaan. Ging ik daar tegenin dan werd zij nog bozer, was ik inderdaad ondankbaar en/of negeerde ze mij volledig. Je schrijft dat je niet meer weet of je je aanstelt en ook dat herken ik heel erg. Langere tijd had ik het idee dat het echt aan mij lag, er was niemand die mijn moeder tegensprak. Toen ik zelf meer besef kreeg van wat mijn moeder deed ben ik het voorzichtig bespreekbaar gaan maken met mensen om mij heen en daarbij kreeg ik soms wat erkenning, wat ontzettend helpend voor me is geweest. Ook al verandert dat niets aan het gedrag van mijn moeder, ik weet nu wel dat het niet echt allemaal aan mij ligt. Je schrijft over het verantwoordelijkheidsgevoel dat je hebt tegenover jouw broertjes en zusjes en ook dat herken ik heel erg. Toen ik nog thuis woonde probeerde ik te zorgen dat mijn zusje zo min mogelijk last ervan had door niet tegen mijn moeder in te gaan en alles zo goed mogelijk te doen. Nu ben ik uit huis en wordt mijn moeder inderdaad wat vaker boos op mijn zusje in plaats van op mij. Voor mijzelf is het echter ontzettend verlichtend om niet meer thuis te wonen en wat meer afstand te hebben. Hoewel ik het bij momenten echt heel moeilijk vind dat mijn zusje nog wel thuis woont, probeer ik me er ook aan vast te houden dat ik de steun kan zijn voor haar die ik nooit heb gehad. Ik laat haar weten dat ze altijd bij me kan komen en dat ze haar hart bij mij kan luchten en dat doet ze gelukkig ook. Ik merk ook dat ik het langzaamaan wat gemakkelijker begin te vinden om voor mijzelf en/of mijn zusje op te komen nu ik uit huis ben. Ik hoop dat je iets hebt aan mijn verhaal en wens je in ieder geval veel sterkte en liefs toe! Plaats gerust nog eens een berichtje als je je wilt luchten of advies nodig hebt. Liefs Lotte