Vastlopen in mijn gevoel

Hoi lieve Eva, Wat dapper dat je jouw verhaal op het forum hebt gedeeld. Je schrijft dat je verschillende trauma's hebt opgelopen en dat je intussen vastloopt in je gevoel. Ik kan me voorstellen dat het een lastige situatie voor je is, want ik herken wel een beetje wat je zegt. Toen ik 10 was zijn mijn ouders gescheiden. Daarna heb ik een aantal trauma's opgelopen die best anders zijn dan die van jou, alleen herken ik me wel in het gevoel wat je daarna omschrijft (het eenzaam voelen, snel geprikkeld/overprikkeld zijn) en ik vind het zelf lastig om überhaupt te kunnen voelen. Je schrijft dat je nu EMDR krijgt. Hoe vind je dat? Ik hoop dat het je langzaam helpt, stapje voor stapje. Toevallig heb ik dit jaar ook EMDR gehad en ik merkte dat het in het begin ietsje zwaarder voelde, maar des te meer sessies ik had, des te beter het ging. Hoe is dat bij jou? Als ik terugkijk naar mijn ervaring heb ik me waarschijnlijk een beetje afgesloten van mijn lichaam, om maar te overleven. Niet voelen en alles met mijn hoofd doen, hielp mij vroeger. Ik had eigenlijk geen andere keuze. Nu realiseer ik me dat dat toen heeft geholpen, maar nu niet meer helpt. Daarom ben ik naar een psycholoog toe gegaan en leer ik langzaam om steeds meer te gaan voelen. Mediteren, praten en bewegen helpen mij daarbij. Vooral het praten eigenlijk wel. Is er iemand in je omgeving die je vertrouwt en waar je goed mee kunt praten? Bijvoorbeeld een docent, vertrouwenspersoon op school, tante, ouder of dokter? Je schrijft dat je je eenzaam voelt. Dat kan ik me voorstellen als je deze dingen hebt meegemaakt en nu zo voelt. Mocht je het fijn vinden om hier langer met iemand over te praten, dan zou je bij Villa Pinedo een Buddy kunnen aanvragen. Dan chat je met iemand die ook gescheiden ouders heeft en kun je er langer over doorkletsen. Ik hoop dat ik je met dit berichtje heb laten weten dat je niet helemaal alleen bent.❤️ Ik stuur heel veel liefde jouw kant op! Liefs, Jana

Hey Eva! Thanks voor het delen van jouw verhaal, want het is heel erg herkenbaar. Vandaar dat ik graag wil delen hoe ik mij heb gevoeld met EMDR en wat mij heeft geholpen. Ten eerste wil ik zeggen dat ik het heel knap vindt van je hoe je de situatie thuis allemaal beschrijft en hoe je in ziet welke gebeurtenissen met je vader je hebben gevormd hoe je nu bent en hoe je je nu voelt. Mijn eerste EMDR sessie was toen ik 16 jaar was. Ik voelde mij onzeker, telkens afgewezen en dik. De woorden die mijn stiefmoeder altijd tegen mij zei waren voor mij de realiteit. Ik kan het mij niet echt meer herinneren hoe ik me toen kort daarna heb gevoeld, maar op de lange termijn heeft het echt veel effect gehad. Elke keer als ik weer aan mijn jeugd wilde denken, aan mijn trauma, leek het alsof er een dikke muur was gebouwd en de deur vast zat met stevige kettingen die ik niet open kon krijgen. Dat is de jaren daarna wel weer afgelopen, omdat ik door mijn studie Pedagogiek en mijn werk veel mijn eigen verhaal rondom de scheiding van mijn ouders moet gebruiken. Het graven in het verleden heeft er dus bij mij weer voor gezorgd dat het trauma vorig jaar weer om hoog kwam. Daarom heb ik vorig jaar weer EMDR gehad. Ik kreeg paniekaanvallen en dat heb ik nog nooit eerder gehad. Deze EMDR sessies heb ik heel anders ervaren. Jij vertelt dat je je na jouw EMDR sessies je zwaar voelde en eenzaam. Dat je vastloopt in je gevoelens. En ik herken dat heel erg van vorig jaar. Vlak na mijn EMDR traject heb ik mij ook zo gevoeld en ik twijfelde of het wel positief effect had gehad, want eigenlijk voelde ik me nog meer verdrietiger en bozer. Maar na een paar weken en maanden begon dat te veranderen. Het raakte een beetje op de achtergrond en het was niet meer een 'ding'. Dat ging heel geleidelijk. Als ik nu terug denk aan mijn trauma dan heeft het voor mij niet zo veel betekenis meer en kan ik er over praten zonder dat ik een paniekaanval krijg. Heel fijn! Wat mij ook heeft geholpen is dingen als mediteren, yoga (yoga nidra vind ik echt een aanrader, google maar eens wat het is!) en breath work wil ik ook nog eens uitproberen. Ik heb namelijk gehoord dat een trauma in je hoofd wel opgelost kan zijn, maar dat het zich ook opslaat in je lichaam wat zich kan uiten in reacties als stress enzo. Heel interessant en zeker iets om meer over te weten te komen! Wat ik aan je wil mee geven is, heb nog even geduld. Het is ook oké om het allemaal zwaar te vinden en je rot te voelen. Heb geen haast om dat gevoel weg te krijgen. Maar zie ook het einde van de weg die je aflegt en weet dat je er sterker uit komt. Dat heb ik ook in mijn achterhoofd gehouden vorig jaar. Dat gaf mij heel veel vertrouwen! Ik heb vertrouwen in jou, jij kan dit Eva! <3 Liefs Amber

Hii, ik snap hoe je je voelt. wat ontzettend naar van je vader. Ik heb zelf niet in deze situatie gezeten maar heb ook EMDR gehad, en ik had vooral de dagen daarna dat ik echt heel moe was en me zo eenzaam voelde. ik luisterde vaak naar muziek terwijl ik ging wandelen, en dan ook een flink stuk. had er echt geen energie voor maar het hielp mij om mn hoofd ff leeg te maken en goed terugkijken naar hoe de EMDR ging en waarom ik me toen zo voelde. misschien kan je hier iets mee, ik hoop het <3 muziek en lezen helpt voor mij ook om even alles te vergeten en me ergens anders op te kunnen focussen. ik zit zelf ook in een lastige situatie en vooral muziek helpt me echt veel, om te letten op de lyrics en veel daarvan helpen me om te zien dat ik niet alleen ben in mn gevoel, of dat ik me eenzaam voel. hoop dat dat ook voor jou zo is :)