Vaste woonplek

Hoi Lola! Wat een herkenbare situatie zeg! Ik heb na de scheiding ongeveer 7 jaar bij mijn moeder gewoond, met mijn zusje en broer. Maar de stress die het iedere keer opleverde op van huis te wisselen en spullen mee te moeten meenemen was verschrikkelijk. Daarnaast had ik vaak kleine woordwisselingen met mijn moeder, ik heb nooit het gevoel gehad dat zij mij emotioneel genoeg kon ondersteunen. Wanneer ik in het weekend bij mijn vader kwam viel altijd alles op z'n plek. Ik kon mezelf zijn en goede gesprekken houden met mijn vader. Nu ongeveer 3 jaar geleden heb ik de keuze gemaakt om bij mijn vader te gaan wonen (met stiefmoeder en stiefzus). Zeker geen makkelijke keuze maar ik heb er nooit spijt van gehad! De band met mijn moeder is nu juist heel veel beter. Wat voor mij heel belangrijk is geweest dat ik weer rust had, en dat ik mij op m'n plek voelde. Ik heb mijn moeder, broer en zusje het gelijktijdig verteld en voor hun alle 3 een brief geschreven omdat ik wist dat ik op het moment zelf te emotioneel zou zijn om goed uit mijn woorden te komen. Het zal voor je vader misschien hard aankomen, maar ik neem aan dat hij voor jou ook het beste wil toch? Je zegt dat je bijna gaat studeren, dan neem ik aan dat je nog examens krijgt? Wil je dan in een situatie zitten waar jij jezelf niet helemaal tof voelt, of juist wel? Hoe moeilijk het ook is, kies voor je eigen geluk! XX

Hey lieve Lola, Wat knap dat je deze vraag durft te stellen en wat goed dat je ons forum hebt gevonden. Wat is dit een herkenbaar verhaal! Mijn ouders zijn 3 jaar geleden gescheiden. Ik vond het ook altijd verschrikkelijk om al mijn spullen mee op en neer te nemen. Wij hadden de regeling dat we de ene week naar mijn moeder gingen en de andere week naar mijn vader. Zit dit ook zo bij jou? Dit had als resultaat dat ik uiteindelijk gewoon uit een weekendtas leefde. Ik vond dit zelf een beetje deprimerend omdat ik niet het gevoel had dat ik echt een 'thuis' had. Ik voelde mij ook altijd veel meer op mijn gemak bij mijn moeder en had daarom na 2 jaar de keuze gemaakt om bij haar te blijven wonen. Met mijn vader had ik veel ruzie waardoor ik het dus echt niet durfde te vertellen. Ik begon dan met smoesjes te verzinnen waardoor ik niet naar hem toe hoefde. Dit ging een paar weken zo door totdat ik niet meer langer kon en ik hem over de telefoon vertelde dat ik liever bij mijn moeder wilde blijven. Mijn vader was erg boos om de manier waarop ik het aan hem vertelde. Ik had niet de moeite genomen om het netjes uit te leggen, dus voelde het voor hem een beetje achterbaks. Nu heb ik er ook erg veel spijt van hoe ik dat heb aangepakt. Als ik het nu anders had kunnen doen had ik in een brief opgeschreven hoe ik me voelde en waarom ik liever bij mijn moeder wilde wonen, dus bijvoorbeeld dat het gewoon praktischer is en dat ik me daar fijner voel. Ik had dan graag die brief aan hem voor willen lezen zodat ik alles helder en duidelijk aan hem uit had kunnen leggen. Zou dit iets zijn wat jij jezelf zou kunnen zien doen? Wat fijn om te lezen dat het zo goed gaat met je ouders en dat ze hun geluk weer hebben gevonden. Dat lijkt mij een hele opluchting. Ik snap ook heel goed dat je het moeilijk vind om dan tegen je vader te zeggen dat je liever bij je moeder wil blijven wonen. Je houdt natuurlijk van hem, maar ik weet zeker dat je vader ook van jou houdt en alleen maar het beste met je voor heeft. Als jij hem net zoals in je bericht uitlegt dat het niks persoonlijks is, zal hij dat vast wel begrijpen. Het is natuurlijk ook niet dat je hem nooit meer ziet! Je kan afspraken maken dat je bijvoorbeeld een dagje iets leuks gaat doen of dat je een keertje bij hem blijft eten of dat je hem een paar keer in de week belt. Probeer hier samen een oplossing te vinden waar jullie je beide fijn bij voelen. Ik lees ook in je bericht dat je je verantwoordelijk voelt voor je broertje. Grappig trouwens dat jij en je broertje 3 jaar verschillen, want dat doe ik met die van mij ook! Ik heb er altijd heel open en eerlijk met mijn broertje over gepraat. Ik heb hem 1 jaar geleden verteld dat ik bij mijn moeder wilde blijven wonen omdat ik me echt niet fijn voelde bij mijn vader. Hij begreep dit heel goed en hij voelde zelf ook aan dat wanneer we bij mijn vader waren ik een stuk minder goed in mijn vel zat. Met je broertje kan je ook altijd contact blijven houden als hij bij je vader is. Appen, bellen, alles kan. Dit kan je ook in een gesprek tegen hem zeggen. Zo laat je hem weten dat je er voor hem bent. De band tussen mijn broertje en mij is nu zelfs veel beter doordat we niet constant op elkaars lip zitten. Lieve Lola, ik weet zeker dat dit goed gaat komen. De beslissing om bij mijn moeder te gaan wonen is een van de beste beslissingen die ik ooit heb gemaakt. Het voelt nu echt als mijn thuis met mijn eigen kamertje en een eigen kledingkast. Als je straks op kamers gaat zal het misschien minder voelen alsof je een keuze hebt gemaakt tussen je ouders. Mijn advies is nu dat je moet doen waar jij je goed bij voelt. Het gaat om jouw geluk, vergeet dat niet! Zet hem op kanjer! En als je nog vragen hebt, kan je altijd een reactie achterlaten. Veel liefs, Manon

Hi Lieve Lola, Goed om te zien dat je je verhaal hier op het forum durft te delen, knap van je! :) Als ik jouw verhaal lees is echt alles herkenbaar voor mij, ik heb je bericht knikkend zitten lezen. Super fijn ook om te lezen dat je ouders nu een stuk gelukkiger zijn, dat moet er ook voor zorgen dat jij je er een stuk fijner bij voelt denk ik?! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik tien jaar oud was. Doordeweeks woonden mijn broertje en ik bij mijn moeder en één keer in de twee weken waren wij een weekend bij mijn vader. Ik vond de tijd bij mijn moeder heel fijn, omdat daar een ritme in zat van naar school gaan, afspreken met vriendinnen en iets later ook werken. Toen ik op mijn 16e een vaste relatie kreeg, ging mijn vriend regelmatig in de weekenden mee naar mijn vader, maar op een gegeven moment kregen we echt ons eigen leven. Ik werkte in de weekenden in de supermarkt en ging 's avonds gezellig met vriendinnen wat doen. Ik merkte dat de tijd die ik eigenlijk in het weekend bij papa zou 'moeten' zijn, uiteindelijk neerkwam op een paar uurtjes. Zelf vond ik het toen ook best wel lastig om dit onder ogen te zien, want ik wilde niet dat mijn vader zou denken dat ik het daar niet leuk vond of dat het aan hen lag. Ik heb met mijn moeder besproken dat ik het fijn vond om alleen nog bij haar te wonen en naar mijn vader te gaan wanneer dit mij uitkwam. Ik zou daar dan niet meer slapen en op vaste tijden gaan, maar gewoon wanneer het mij uitkwam. Meestal was dit 1 keer in de week of in de twee weken. Nadat ik dit met mijn moeder had besproken, belde ik mijn vader op om te zeggen hoe ik het zag. Ik vond dit super spannend, maar het stelde mij meteen gerust dat hij zei ''Dat is helemaal oke, we snappen dat je het druk hebt en vinden het leuk als je dan af en toe langskomt''. Blij dat ik dit toen heb aangegeven! Voor jou is de eerste stap om met je moeder te bespreken waar je tegenaan loopt. Vertel haar waar je mee zit en vraag haar wat zij ervan zou vinden als je niet meer zo vaak naar je vader gaat. Mij heeft het geholpen door te zeggen dat het praktischer was om bij mijn moeder te wonen; dichter bij school, mijn eigen spullen daar, vriendinnen in de buurt etc... Misschien zou je voor jezelf een lijstje kunnen maken met alle voordelen als je fulltime bij je moeder gaat wonen, dat maakt het gesprekje misschien wat makkelijker voor je. Ook kun je met dat lijstje het gesprekje met je vader aan gaan. Door de praktische voordelen te delen merkt je vader ook dat het niet om persoonlijke redenen gaat, maar echt om de praktische redenen. Hij zal dat vast begrijpen! Wat je zegt over je broertje begrijp ik ook helemaal. Mijn broertje is vijf jaar jonger en ook ik voel me enorm verantwoordelijk voor hem. Is dat een grote-zussendingetje? ;) Mijn broertje heeft er eigenlijk geen problemen mee gehad dat ik niet meer op vaste momenten met hem samen naar papa ging. Wel probeerde ik langs te gaan in de weekenden dat mijn broertje daar was, dan was het voor hem toch wat gezelliger. Wellicht kun je ook aan je broertje vragen wat hij ervan zou vinden als je die keuze maakt om helemaal bij je moeder te gaan wonen? Ik hoop dat ik je een beetje op weg heb geholpen lieve Lola. Heel veel succes, ook met je aankomende studie! Liefs Lisa

hey lieve Lola, Bedankt dat je je verhaal wou delen met ons en jou verhaal is zo herkenbaar. Ik wisselde tot een paar maanden geleden ook nog elke week maar ik voelde me een zwerver tussen 2 huizen. Ik had net zoals jou ook nood aan een vaste plek waar al mijn spullen waren. We wisselde altijd op zondag maar zondag ga ik naar de scouts. Mijn ouders vonden het ook vervelend als ik niet thuis was om te wisselen maar nog op de scouts was. Ik vond dit erg vervelend want ik wou ook nog graag bij mijn vrienden zijn maar ik wou mijn ouders ook niet teleurstellen. Ik maakte ook vaak ruzie met mijn vader omdat we niet goed met elkaar kunnen praten. Ik heb toen de beslissing gemaakt om bij mijn moeder te gaan wonen. Die keuze was echt niet gemakkelijk want mijn 2 boers wisselen nog wel elke week maar achteraf gezien wel de beste keuze. Mijn broertjes begrepen dit ook en vonden het niet erg als ik niet mee zou wisselen. Ik ga nog wel af en toe op bezoek bij mijn vader en dit gaat goed onze band is ook veel beter geworden na de beslissing en zo kan ik mijn broers nog altijd zien in de week dat ze bij papa zijn. Ik zou het gesprek met je vader goed proberen voorbereiden dat geeft voor jezelf ook meer rust. Ik heb alles toen op een briefje geschreven wat ik toen wou zeggen en hoe ik het kon zeggen zonder dat ik mijn vader zou kwetsen. Ik heb ook zoals Lisa al zei geprobeerd de praktische voordelen te gebruiken in het gesprek. Lieve Lola ik wens je enorm veel moed voor het gesprek met je vader en hopelijk voel jij je veel beter na het gesprek. Ik ben heel benieuwd hoe het gesprek gelopen en en hoe het met jou gaat zijn. Laat maar weten hoe het gegaan is. Liefs Elien