Van mijn problemen af

Hey lieve Angelo, Wat goed dat je ons forum hebt gevonden. Wat super knap dat je dit met ons durft te delen. Dat moet niet makkelijk zijn geweest. Ik vind het echt heel erg dat jij je zo voelt Angelo en ik begrijp ook heel goed dat de situatie van nu het alleen maar erger kan maken. Ik heb me een tijdje ook zo gevoelt. Een paar jaar geleden toen mijn ouders in een scheiding lagen, kon ik dagen lang in bed liggen en alleen maar huilen. Ik wilde niks doen, ik vond niks leuk en ik wilde alleen maar dat de situatie en mijn problemen snel voorbij gingen. Ik heb zelf ook wel eens gedacht aan zelfmoord, want ik vond mezelf ook niet leuk, omdat ik altijd zo boos en verdrietig was. Ik had ook vaak het idee dat andere mensen mij super stom vonden. Maar op een of andere manier lukte het niet om ooit een zelfmoordpoging te doen. Ik vond het zo zielig naar mijn ouders toe. Ik kon ze toch niet zomaar alleen laten dacht ik dan altijd. En ik had een hondje. Wie moest die dan uitlaten? En mijn vriendinnen op school? Die kon ik toch niet alleen laten zitten in de les. Pas later realiseerde ik me dat ik ook het waard was om hier te zijn. Ik heb mensen die van mij houden en ik heb dromen die ik graag wil bereiken. Ik lees in je bericht dat je hele lieve vrienden hebt die je altijd willen helpen. Dat is al zo fijn om te horen Angelo! Want ik weet zeker dat het oplucht om tegen je vrienden te kunnen praten. Nu in deze tijd is het natuurlijk moeilijk om ze te zien, maar probeer ze anders zoveel mogelijk te appen of probeer te facetimen. Dat heb ik nu al een aantal keer geprobeerd en het is heel grappig om ze zo te spreken :). Ik weet zeker dat je vrienden je een beetje kunnen opvrolijken, maar je hoeft niet alleen naar je vrienden te gaan voor hulp. Er zijn ook genoeg volwassenen die je willen helpen. Je leraar of lerares of een moeder die je goed kent van een vriendje van jou. Met deze situatie is het natuurlijk niet makkelijk om met deze mensen contact te zoeken. Daarom kan je altijd nog bellen met de kindertelefoon. Daar kan je je verhaal kwijt en al je vragen stellen. Zij proberen je dan zo goed mogelijk te helpen. Hier heb ik een linkje voor je met een goed filmpje dat ik je zeker kan aanraden om te kijken: https://www.zorgenomeenkind.nl/blue/ Helemaal onderaan de pagina staat ook nog het nummer van de kindertelefoon. Ik zal het ook hier even neerzetten: 0800 0432. Je kan ook chatten via www.kindertelefoon.nl Verder kan je ook nog altijd met iemand van Villa Pinedo praten. Wij hebben een Buddy systeem waardoor je via een app kan chatten met iemand die ook gescheiden ouders heeft en dus precies weet hoe het voelt. Daar kan je ook altijd je verhaal kwijt: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Lieve Angelo, ik hoop dat mijn berichtje jou zo verder heeft geholpen. Ik las in de reactied onder je vorige berichtje zulke fijne en goede adviezen, dus ik zou je aanraden om daar zeker iets mee te doen. De situatie van nu maakt het zeker allemaal niet makkelijker voor je en dat begrijp ik heel goed. Blijf vooral praten, dat heeft mij ook verder geholpen. En ik weet dat het soms makkelijker lijkt als al je problemen in een keer verdwijnen, maar je hebt er meer aan als je ze een voor een zelf en met hulp van anderen oplost. Zet hem op Kanjer! Ik geloof in jou! En jij bent het ook waard. Veel liefs, Manon

Heyy lieve Angelo, ik snap je gevoel! ik heb in z’n zelfde situatie gezeten. ik wil je vertellen dat praten helpt! soms als ik om hulp vroeg bij vrienden wisten ze niet wat ze konden doen. ze zeiden dus ik ben er voor je. ik voelde me nog steeds alleen en was bang. is er misschien een docent op school waar je het goed mee kan vinden of die je vertrouwt en waar je mee kan praten? je kan het ook altijd aan je ouders proberen te vertellen ondanks dat dat lastig is. probeer er niet mee rond te lopen. de wereld is heel mooi. als ik me rot voel schrijf ik me gevoelens op en doe ik het schrift dicht. en dan denk ik bij mezelf, ik laat mijn verdriet en pijn daar in en ik ga weer verder. ook luister ik veel muziek. ga iets doen wat je leuk vind en waar je blij van wordt. spreek af met je beste vrienden en maak samen lol! en als je je dan verdrietig voel op z’n moment, stel jezelf dan de vraag: wil ik echt deze wereld verlaten en alle mooie en leuke momenten missen of wil ik blijven vechten zodat ik weet gelukkig wordt. en geloof me, op een dag zal je wakker worden en dan denk je: dit wordt een mooie dag. en ik snap dat het moeilijk is! maar alles loopt altijd goed af! na elke traan komt toch een lach :). ik geloof dat jij heel mooi en sterk bent! en er zullen veel mensen verdrietig zijn als je weg gaat. nog een leuke tip: schrijf elke dag op een briefje op wat jij vind dat jij die dag goed hebt gedaan. en meen wat je opschrijft. lees aan het einde van de week de briefjes terug, en je zal zien dat je mooi bent op je eigen manier! en sommige fases in je leven zijn moeilijk, maar samen komen we er doorheen! :) liefs, Louise