Vader altijd weg

Lieve Eva, Wat goed dat je het forum hebt gevonden! Wat naar dat je vader niet eerlijk is geweest en dat hij nu zo veel weg is. We kunnen nog zo groot en volwassen zijn maar soms wil je gewoon ook even gezien worden door je ouders. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 18 was en mijn vader had al een vriendin (de reden voor de scheiding) en was vanaf dat moment veel bij haar te vinden. Ik ben op kamers gegaan en heb daarna nooit meer bij hem gewoond en dat voelt best wel raar. Om mijn vader te zien moest ik dan ook echt met hem afspreken want het was niet meer vanzelf sprekend dat ik hem thuis zag. Ik heb er een jaar over gedaan voordat ik zijn vriendin wilde ontmoeten dus ik kon nooit bij mijn vader thuis wonen (want hij was bij haar ingetrokken). Ik voelde mij, en voel mij nu nog steeds soms, niet gezien door mijn vader. Hij nam niet de tijd voor mij zoals ik gewend was en stond niet altijd voor mij klaar. Wat wil je als je volwassen bent?! Maar andere gezinnen kunnen het wel. Daar is de vader wel aanwezig en nemen ze wel tijd voor je en dat doet pijn. Want waarom kan onze vader dat dan niet? Wat ontzettend goed dat je het tegen je vader communiceert dat je het samenzijn mist. En ik weet niet of je vader het weet maar wat maakt dat jou een fantastische dochter! Ik kan mij goed voorstellen dat dat jou verdriet doet en ook dat je ondanks je pijn begrip hebt voor de situatie. Dat heb ik ook altijd gehad. Maar dat maakt het wel lastiger om jouw plekje op te eisen. Jij mag er zijn en jij mag gezien worden en jij mag dus ook van jouw vader blijven vragen dat hij zich laat zien in huis en er voor jou en je broer (en zus) is. Echter gaat dat niet zo makkelijk. Ik heb brieven geschreven en het op allemaal manieren geprobeerd uit te leggen. Het is niet dat mijn vader het niet wil maar hij kan het gewoon niet. Het lukt hem niet om de situatie zo te draaien dat hij oog heeft voor mij. Dus ik ben nu zo ver dat ik niet wacht tot hij mij ziet maar dat ik harder werk om mij te laten zien. Ik vraag niet meer om aandacht maar ik eis het als het ware op door er gewoon te zijn of de dingen die ik van hem nodig heb te nemen als het ware. En ik denk dat jij dat ook meer mag doen. Niet vragen wanneer hij weer langs komt maar zeggen dat hij dan langs komt om mee te eten. En kan hij dan niet, dan noem je een andere datum. En zo plan je jezelf in zijn leven in. Dit werkt bij mij en mogelijk niet bij jou maar ik hoop dat je je draai daarin gaat vinden. Heb je ook contact met je moeder? Hoe is die situatie? Als dat goed genoeg is zou je misschien bij haar kunnen wonen (of op jezelf) en dan moet je wel echt afspreken met je vader ipv dat jullie ''in hetzelfde huis'' wonen. Je zou ook altijd je vader de brief aan alle gescheiden ouders kunnen geven en zo een gesprek beginnen met je vader. Of de brief aan alle nieuwe partners om misschien op die manier een gesprek te hebben met je vader en zijn partner over jouw behoefte. Deze kan je hier vinden: https://www.villapinedo.nl/open-brieven/ Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Liefs, Sabine

Lieve Eva, Dankjewel voor het delen van je verhaal op ons forum. Ik herken mezelf in je verhaal, al was ik toen nog wat jonger. Na de scheiding van mijn ouders kreeg mijn vader een nieuwe vriendin, waardoor ik hem steeds minder zag. Ik miste de gewone dingen; het samen koken en af en toe een serietje kijken. Op een gegeven moment ben ik een gesprek met mijn vader aangegaan, waarin ik het vooral over mijn gevoel heb gehad. Ik heb hem verteld dat ik er verdrietig van werd dat ik hem zo weinig zag. Mijn vader stelde voor om af en te skypen en één keer in de maand een vader-dochter dag te hebben. Op dat soort dagen deden we leuke dingen samen, bijvoorbeeld een dagje naar de klimduinen of de bios. Daarna sloten we de dag af door samen te koken. Vanaf dat moment voelde ik me minder alleen en ging de relatie tussen mij en mijn vader erg vooruit. Ik heb geleerd dat het er niet om gaat hoe vaak je elkaar ziet, maar het gaat erom dat je samen mooie herinneringen maakt. In het begin, toen mijn vader zijn vriendin net kende, wilde ik eigenlijk niet zoveel van haar weten. Ik zag haar een beetje als boze stiefmoeder die mijn plek innam. Maar feit bleef dat mijn vader gewoon echt verliefd was op haar. Het heeft mij erg geholpen door ook de band met haar op te bouwen. Beginnend van een keertje bij haar op de koffie, tot af en toe ook een dagje samen weg. Lieve Eva, Ik hoop dat het delen van het verloop van mijn verhaal je misschien een beetje helpt. Ik duim voor je dat het net zo gaat zoals bij mij en je snel een hele mooie band kan opbouwen met je vader en mooie herinneringen kan maken. Knuffel, Danique