Vaak ruzie

Hoi Devanja, wat knap van je dat je deze vraag stelt op het forum! Ik wil je er graag bij helpen. Wat vervelend om te lezen dat je ouders zo vaak ruzie hebben. Ik snap heel goed dat het daardoor niet goed gaat met jou. Daar heb ik ook veel last van gehad. Mijn ouders hebben jarenlang vaak ruzie gemaakt voordat ze gingen scheiden en ik stond er altijd tussenin, omdat ik het beste voor iedereen wilde. Toch is het niet de bedoeling dat een kind zoveel meekrijgt van de ruzies tussen zijn of haar ouders. Ik kan me dus goed voorstellen dat je je niet op je gemak voelt thuis. Je stelt zelf al de vraag of je dit moet aangeven bij je ouders en ik denk dat dat inderdaad de eerste stap is. Je kunt hier heel goed vertellen dat je het niet fijn vindt en je niet op je gemak bent, dus het is belangrijk dat je ouders dit ook weten. Als mijn ouders ruzie hadden (gehad) dan ging mijn moeder daar altijd over door tegen mij, waardoor ik min of meer tegen mijn vader werd opgezet. Ik luisterde altijd wel, maar het was echt niet fijn. Toen ik wat ouder was heb ik tegen mijn moeder verteld dat ik het niet fijn vond. Zo kon ze mij beter begrijpen. Open en eerlijk zijn is dus altijd belangrijk en kan echt helpen, Als je het moeilijk vindt om het recht in het gezicht van je ouders te zeggen, kun je ze ook een brief schrijven. Daarover kunnen jullie dan met elkaar praten. Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Veel succes! Liefs, Nadine

Goeie avond Devanja, Wat goed dat jij je vraag hier op het forum aan ons durft te stellen zeg! En wat verdrietig om te lezen dat je ouders zo vaak ruzie hebben en jij daar last van hebt. Ik kan me heel goed voorstellen dat je je daardoor niet echt op je gemak meer voelt thuis, er is dan toch altijd een soort spanning en dat is niet fijn. Je vraagt of je dit moet aangeven bij je ouders, en ik denk dat dat je wel heel erg zal kunnen helpen. Aangeven dat jij het niet fijn vindt dat zij zo vaak ruzie hebben, dat kan best een beetje eng zijn. Ik vond het vroeger ook eng om over zulke dingen met mijn ouders te praten, dus ik begrijp wel dat je dat niet echt durft. Zou je het denk je wel op kunnen schrijven, in een soort brief? Eigenlijk precies wat je nu hier op het forum doet, maar dan misschien nog wat uitgebreider. Dat is namelijk hoe ik vroeger met zulke dingen omging. Als er iets was, en ik er eigenlijk niet goed over durfde te praten, dan schreef ik het altijd op. Sowieso vond ik het altijd al helpen om het op te schrijven, zelfs als ik het niemand liet lezen. Hierdoor was het even wat rustiger in mijn hoofd, ik hoefde er niet steeds over na te denken omdat het op papier stond. Dus over je gevoelens en gedachten schrijven lijkt me sowieso al heel goed. Als je het dan daarna ook nog eens aan je ouders zou durven laten lezen, zou dat helemaal fijn zijn. Als jouw ouders weten hoe jij je voelt, kunnen zij daar namelijk rekening mee houden. Het zou best goed kunnen dat ze zo erg met zichzelf en de ruzies bezig zijn, dat ze niet eens doorhebben hoe vervelend dat voor jou is. Als ze dat wel door zouden hebben, dan zouden ze dat niet zo vaak doen waar jij bij bent. Daarom denk ik dat het belangrijk is om het wel aan te geven. En het is helemaal niet raar als je zelfs dat eigenlijk nog wel eng vindt, dat vond ik vroeger ook. Maar een brief schrijven heeft me eigenlijk altijd wel geholpen, ook al vond ik het altijd wel een beetje spannend. Ik vond het makkelijker dan praten, omdat je goed de tijd hebt om na te denken over wat je precies wilt zeggen, en je hoeft niet meteen de reactie van je ouders te zien. Je kunt dan ook best in de brief schrijven dat je het spannend vindt om dit allemaal op te schrijven, en dat je de reactie van je ouders ook graag via een brief terug wilt. Als je dat fijn vindt. Dan moeten zij ook goed nadenken over wat ze terugschrijven naar jou, en kun je dat rustig lezen wanneer jij dat wilt. En als je ouders dan weten hoe je je voelt, dan zullen ze daar rekening mee houden, en ga jij je vast ook vanzelf weer wat meer op je gemak voelen thuis :) Toen mijn vader trouwens las dat ik het eng vond om te zeggen hoe ik me voelde, zei hij als reactie dat dat nergens voor nodig is, dat hij juist heel blij is om te horen hoe ik me voel. En ik denk dat jouw ouders daar ook zo over zullen denken. Misschien dat die gedachten het wat makkelijker maakt om toch met ze over je gevoelens te praten. Ik hoop echt heel erg dat je iets hebt aan mijn advies. Als je ooit meer vragen hebt, dan ben je hier altijd welkom! Veel liefs, Samantha

Lieve Devenja, wat fijn dat je hier even je hart komt luchten en wel je vragen durft te stellen. ruzies tussen mijn ouders vond ik ook nooit fijn. dat geeft bij mijn zo'n naar gevoel van binnen... dat is erg lastig. wat vervelend dat je het moeilijk vind om daarover te praten met je ouders. het is natuurlijk altijd goed om je gevoel tegen je ouders te vertellen, maar ik begrijp dat het heel moeilijk en eng is. je zou ze eerst allebei apart kunnen spreken en daarna pas samen, zodat ze er allebei al wel een beetje van op de hoogte zijn?. wat misschien ook fijn is is een buddy. dit is iemand waar je mee kunt praten wanneer jij dat wilt via de app van villa Pinedo en dan buddy. zo kan zij of hij je op ieder moment van de dag helpen met bepaalde situaties waar je mee zit en graag even over wilt praten. je kunt meer informatie over een buddy vinden onder het kopje 'buddy'. hopelijk heb ik je hier een beetje mee kunnen helpen. liefs, kaylee

Hey devanja, Mijn ouders zijn nu ook aan het scheiden en ze hadden heel veel ruzie en ik durfde het eerst niet tegen mijn ouders te zeggen. Uiteindelijk heb ik heb gezegd en dat luchtte voor mij heel erg op. Mij ouders begrepen het allebij heel goed! Als je het wilt zeggen zou ik een goed moment uitkiezen waar je even alleen met ze bent (of apart van elkaar) en dan gewoon zeggen hoe je je voelt.