Uit de hand lopen

Lieve anoniem, dankjewel voor je berichtje op ons forum. Wat fijn dat je dit hier deelt, ik denk zeker dat het heel veel herkenning oproept bij andere kinderen van gescheiden ouders. Ik lees heel veel betrokkenheid bij je ouders terug in je berichtje. Wat ik ook heel goed snap, en ook herken bij mezelf. Super logisch dat je bang bent dat dit uit de hand gaat lopen, alleen al het woord "advocaat" als je ouders in scheiding liggen geeft je als kind de kriebels, vind je niet? Mijn ouders hebben ook allebei een advocaat aangenomen tijdens de scheiding, dat had met geld en het huis te maken geloof ik. Ik maakte me voortdurend zorgen over het contact tussen mijn ouders en was super alert op spanningen, gezichtsuitdrukkingen, bepaalde blikken, opmerkingen enzovoorts als ze samen waren of over elkaar spraken. Ik wilde er echt alles aan doen om ruzie te voorkomen. Niets is fijner dan twee ouders die nog goed met elkaar kunnen omgaan na de scheiding, precies wat jij beschrijft. Ik snap dan ook echt heel goed dat je dit wilt koesteren en niet kwijt wilt raken. Mij is het uiteindelijk niet gelukt om altijd de vrede te bewaren tussen mijn ouders, terwijl ik, zoals je leest, er echt alles voor over had om ruzie te voorkomen. Het feit dat dat me niet is gelukt, heeft me heel lang verdrietig gemaakt, maar nu zie ik in dat het helemaal niet mijn schuld is dat dat niet is gelukt. Want ik had er achteraf gezien helemaal geen invloed op: kortweg omdat ik hun kind ben en ruzie voorkomen tussen ouders niet de taak van het kind is (van welke leeftijd dan ook). Dat inzicht kwam bij mij dus pas veel later, maar dat zou ik jou nu al heel graag willen meegeven. Het is logisch én menselijk dat je je zorgen maakt, en dat je niets liever wilt dan dat je ouders samen nog door één deur kunnen. Maar jij bent het kind en het is niet jouw taak om dit op te lossen. Het enige wat je kunt doen is je ouders vertellen wat jij fijn vindt en wat je hoopt. Als hulpmiddel heeft Villa Pinedo een brief geschreven aan alle gescheiden ouders, met daarin tips van kinderen in soortgelijke situaties. Die zou je aan ze kunnen laten lezen om ze bewust te maken van wat fijn is voor jou. Het is dan aan je ouders om een fijne situatie te creëren: dat is niet jouw verantwoordelijkheid. De brief kun je hier downloaden: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/. Dat betekent niet dat je je geen zorgen mag maken of je nooit verdrietig of bang mag voelen. Die emoties en gevoelens zijn juist super normaal en logisch. Alleen spreek ik uit ervaring als ik toch vaak merk dat kinderen het als hun verantwoordelijkheid gaan zien om problemen van ouders op te lossen, maar uiteindelijk word je daar alleen nog maar verdrietiger van: juist omdat het niet kán, omdat het niet aan het kind is om die dingen op te lossen. Misschien vraag je jezelf nu af: maar wat moet ik dán doen met het gevoel dat ik wil dat alles zo graag fijn verloopt? Lees deze brief maar eens, daar staan nog meer tips in: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-kinderen-van-gescheiden-ouders/. Ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen met mijn berichtje. Wij zijn er altijd voor jou op het forum, want alleen al ik herken jouw situatie zo erg! Als je het fijn vindt om langer met één persoon hierover te praten die veel herkenning ervaart en tips heeft, dan kun je je ook nog aanmelden voor een buddy van Villa Pinedo. Dat kan via deze link: https://www.villapinedo.nl/vind-een-buddy/. Ik wens je veel liefs, Demi

Hoi lieve anoniem, Goed dat je je vraag hier aan ons op het forum stelt, dankjewel daarvoor. Allereerst echt fijn om te lezen dat je ouders nu nog goed met elkaar omgaan in jullie bijzijn! Maar tegelijkertijd kan ik me in deze situatie ook echt wel goed voorstellen dat je bang bent dat dat niet zo zal blijven. Heb je al eens met je ouders over deze angst gesproken? Ik denk namelijk dat dat je heel goed zou kunnen helpen. Het is helemaal geen gekke angst, en ik weet vrijwel zeker dat je ouders het heus zullen begrijpen als je ze dit uitlegt. Het is sowieso al goed om het er met iemand over te hebben, dat kan dan al opluchten. Maar het beste is natuurlijk met je ouders zelf, dan kunnen zij rekening houden met jouw gevoelens en gedachten en angst. Door er samen over te praten komt er misschien wat meer duidelijkheid en kunnen zij je misschien wat gerust stellen. Praten over dit soort dingen is wel echt iets wat mij vroeger goed geholpen heeft. Doordat ik steeds meer open was naar mijn ouders over mijn gevoelens, konden zij mij beter ondersteunen hierin en er rekening mee houden. Vandaar mijn advies voor jou om het hier eens met je ouders over te hebben. Ik hoop heel erg dat je iets hebt aan mijn advies :) Veel liefs en sterkte, Samantha

Hallo, Bedankt voor je bericht. Ik snap je angst heel goed. Heb je al een keer je angst uitgesproken of niet? Ik denk dat het goed is om dit te doen. Ik zou haar dan ook vragen waarom ze nu ineens een advocaat erbij haalt, terwijl ze een verblijf heeft gevonden. Ik weet uit ervaring dat zulke gesprekken aangaan minder leuk zijn, maar het is goed om je angsten ook uit te spreken want dan weten je ouders dit ook alvast. Dus dat zou ik doen als ik jou was. Ik wens je veel liefs, Anne

Lieve anoniem. wat fijn dat je jouw verhaal met ons deelt. Wat vervelend om te horen dat het allemaal best ingewikkeld ligt momenteel. ik snap de angst die je hebt dat het misschien uit de hand kan gaan lopen. mijn ouders hebben nooit echt een goede band samen gehad, en ik was ook altijd bang dat ze ruzie zouden krijgen of iets. wat ik altijd deed was mezelf er eigenlijk zo min mogelijk mee proberen te bemoeien zodat ik er ook niet veel van mee kreeg. nu kan ik begrijpen dat je natuurlijk wilt weten wat er allemaal gebeurt en hoe het allemaal zit, en dat je dan meer gaat vragen aan je ouders. het is voor nu in ieder geval positief dat ze nog goed met elkaar op schieten en misschien vinden ze samen wel een tussen weg, het hoeft niet altijd fout te gaan. ik kan begrijpen dat je nu niet heel veel rust krijgt, misschien is het een goed idee om eens met beide ouders over de situatie te praten? zo weet je van beide hoe ze erin staan en of je je wel of geen zorgen hoeft te maken dat het uit de hand loopt. je zou natuurlijk ook aan kunnen geven dat je bang bent dat het uit de hand loopt en dat je dat niet wilt. wanneer je ouders weten hoe jij je voelt, dan kunnen ze rekening houden met jouw gevoel. hopelijk krijg je snel een beter gevoel in de situatie. liefs, kaylee