Twijfels

Lieve Ashley, Dankje voor je berichtje op het forum, en wat goed dat je hier je verhaal durft te doen. Om eerlijk te zijn herken ik jouw verhaal heel erg. Het doet me heel erg denken aan de scheiding van mijn ouders en veel dingen zijn hetzelfde. Mijn vader wilde mijn moeder inderdaad ook niet kwijt zei hij, maar toch deed hij er niks aan. Bij mij kwam dat omdat mijn vader zich niet realiseerde dat hij nog een kans had denk ik. Hij voelde zich beledigd dat mijn moeder had gezegd dat ze het niet meer wilde, en wilde daar niet in zijn eentje voor werken. Maar ik weet niet of dit bij jou ook het geval is. Ik merk ook dat je je stom voelt dat je het hebt gelaten van je vader en die collega. Ik heb precies hetzelfde gehad, ik had ook een keer een appje gevonden van een andere vrouw naar mijn vader, en heb dat toen weggeschoven in mijn hoofd en er niks mee gedaan. Achteraf heb ik daar heel erg spijt van, maar helaas kan ik daar niks meer aan veranderen nu. Je moet proberen niet boos te zijn op jezelf daar over want op dat moment leek dat je het beste en helaas kan je daar nu niks meer aan veranderen. Mijn vader heeft mijn moeder niet mishandeld, dus ik weet niet hoe dat is maar ik kan me voorstellen hoe ontzettend erg dit moet zijn geweest voor jullie allemaal. Dat is nooit oké. Je hele verhaal klinkt ontzettend heftig, en ik vind het echt heel erg voor je. Ik snap je redenen heel goed waarom je niet meer naar je vader gaat, en vind het heel vervelend om te horen dat jouw vertrouwen in hem zo is beschadigd. Ik snap heel goed dat je je moeder wilt helpen en dat is heel lief, maar kijk wel uit dat je daardoor juist niet teveel last op je eigen schouders ligt. Bij mij was het iets anders, maar ik wilde nooit huilen bij mijn jongere zusje waardoor ik eigenlijk alles opkropte en me helemaal niet goed voelde. Het is juist belangrijk om erover te praten, en daarom vind ik het ook heel goed dat je je verhaal hier hebt gedaan en dat je vriendje ook alles weet. Heb je wel eens van onze buddy's gehoord? Dit zijn andere jongeren die ook gescheiden ouders hebben en die daarover met je chatten, heel fijn! Hier kan je even kijken als je het fijn vindt om je verhaal te doen: https://www.villapinedo.nl/buddy. Of misschien vind je het fijn om eens met iemand van buitenaf te praten, dat heeft mij ook heel erg geholpen. Het is helemaal niet raar dat je moe en emotioneel bent, want je hebt het heel druk zoals je beschrijft. Ik had ook een tijdje veel te veel aan mn hoofd. Behalve de emoties door de scheiding van mijn ouders, had ik veel stress van school en werk en wilde ik alles goed doen, waardoor ik op een gegeven moment het gevoel had dat ik eigenlijk niks meer kon. Alles leek even kut. Ik vond het ook moeilijk altijd om met mijn ouders over de scheiding te praten, want ik wilde hen geen verdriet doen. Maar nu doe ik dat veel meer en het helpt me heel erg. Mijn moeder moet soms wel huilen, maar het voelt voor ons beiden alsof we er samen voor staan, en niet meer alleen. We delen juist ons verdriet en dat helpt. Wat ik denk ik aan zou raden is om je vader een brief te schrijven. Ik heb dit ook gedaan omdat ik teleurgesteld in hem was om bepaalde dingen die hij had gedaan, en het heeft me heel erg geholpen. Ik zie mijn vader wel nog gewoon omdat we dingen hebben uitgepraat en een soort van 'opnieuw' zijn begonnen. Hier kan veel tijd over heen gaan want verdriet over dingen moet soms slijten met de tijd, maar het is zeker niet onmogelijk. En erover praten met hem helpt jullie denk ik allebei om samen weer een goede band op te bouwen. Ik hoop ontzettend dat je iets hebt aan mijn advies en wens je heel veel succes! Laat je nog even weten als er iets verandert of je je wat beter voelt? Je kunt altijd hieronder reageren! Veel liefs, Jasmijn

Heftig verhaal Ashley! Ik ben zelf nog best jong maar ik snap je wel Misschien kan je je vader eerst een appje sturen met dat je hem mist en kijken hoe hij reageert? Hopelijk heb je hier wat aan

Wow echt heftig mijn ouders zijn nu ook bijna van elkaar gescheiden ik zit ongeveer in de zelfde situatie ik leef met je mee sterkte als ik jou was zou ik wel gewoon naar je vader toe gaan ik bedoel je leeft maar een keer en als het ooit voorbij is heb je spijt dat je niet bent gegaan

Lieve Ashley, en natuurlijk alle andere kinderen en jongeren die in een zelfde soort situatie zitten, Wat ontzettend verdrietig voor jou dat het zo is gelopen, dat je op dit moment geen goede band hebt met je vader. Ik herken alles wat je schrijft, alles. Ik heb jaren geleden bijna precies hetzelfde meegemaakt. Ik had ook al eerder het vermoeden dat mijn vader vreemdging, stopte dat weg en kwam er later achter dat het toch waar was. Vanaf dat moment stort je wereld in. Ik weet precies hoe je je voelt. Ik heb er toen voor gekozen om mijn vader helemaal niet te zien. Ik wilde dat niet. Ik was woedend op hem en koos de kant van mijn (verdrietige) moeder. Dat was een rare en vervelende periode. Ik ging afleiding zoeken, maar vergat alles te verwerken en zelf rust te nemen. Ik had in die tijd geen vriendin. Ik kan me voorstellen dat jij heel veel aan je vriend hebt op dit moment, dat hij je steunt en altijd klaar staat voor je. Wat ontzettend fijn dat je je emoties bij hem kwijt kunt:) Maar uiteindelijk wil je natuurlijk weer een band met je vader opbouwen. Dat heeft tijd nodig. Ik vind het al heel moedig dat je hier zo eerlijk bent en al je gevoelens uit. Ik begrijp heel goed dat het veel pijn doet dat hij gelogen heeft, en dat je geen zin hebt om met hem te praten en af te spreken, zeker niet als hij alleen maar berichtjes stuurt als hij jou om een gunst vraagt. Wat ik zou doen, is altijd luisteren naar je gevoel. Dat klinkt misschien als een open deur, maar is wel het enige wat je kunt doen. Als je hem zo mist zou je hem precies dit verhaal wat je hier hebt geschreven, kunnen sturen. Bijvoorbeeld in een lange brief. Daarin kun je je verhaal kwijt en hem vragen waarom hij bepaalde dingen gedaan/gezegd heeft, en waarom het zo heeft moeten lopen. Mij heeft dat enorm geholpen. Dat hij al een tijd geen liefde meer voelt voor je moeder is al pijnlijk genoeg, maar dat gebeurt helaas heel vaak. Mensen worden verliefd op een ander, ook na vele jaren, en kiezen dan in veel gevallen voor een nieuw leven. Maar jij staat daar als kind los van, jij hoort daar niet tussenin te staan. Ik werd er gek van dat veel zaken via mij werden geregeld of als boodschap werden doorgegeven. Over spullen, geld, noem maar op. Het is heel goed om duidelijk aan te geven dat je dit niet wil. Dat je ouders dit samen moeten oplossen, hoe lastig het contact ook kan zijn op dit moment. Jij hebt je eigen leven en kan niet tussen je ouders in staan. Hoe zij hun leven indelen en met wie ze zijn, kan nooit van invloed zijn op JULLIE BAND SAMEN. Maar als je echt voelt dat hij het initiatief zou moeten nemen, dat hij jou juist een berichtje zou moeten sturen om te gaan praten, dan is het helemaal niet verkeerd van jou als je hiervoor kiest. Als beide kanten ervoor open staan, zal een relatie altijd weer beter worden en zul je weer naar elkaar toe groeien. Dat kan alleen als je allebei eerlijk bent, als je al je gevoelens uit en antwoord krijgt op de vragen die door jouw hoofd spoken. Dat kost tijd, en dat kan elke dag pijn doen. Ik vond het ook vreselijk om mijn vader zo lang niet te zien en ook hij zegt soms met betraande ogen dat het zo'n zeer deed in die periode dat ik hem niet wilde zien. Maar nu hebben we een betere band dan ooit tevoren, terwijl mijn ouders uit elkaar zijn. Gek he? Dat komt omdat we eerlijk zijn geweest tegen elkaar en ik zei dat we het alleen goed konden maken als we weer in gesprek gingen. Als hij geen geheimen had voor mij en wij als vader en zoon onze band konden herstellen. Ik heb geleerd om hem als vader te beoordelen, om de scheiding van me af te zetten, en samen weer te bouwen aan een goeie relatie. Ik nam zelf de tijd om zijn vriendin te leren kennen wanneer ik er klaar voor was, niet wanneer hij erom vroeg. Want ieder kind van gescheiden ouders moet iets verwerken wat vaak insloeg als een bom, iets wat je leven heeft veranderd. Die tijd mag je vragen. Dat verdien je. Ook jij, Ashley. Ik wens je heel veel sterkte:) Liefs, Yannick