Tweede keer naar kinderrechter

Hoi lieve Lisa, Wat heb je al veel meegemaakt! Een tweede keer naar de kinderrechter is niet niks. Bedankt dat je dit met ons deelt. Ik kan mij voorstellen dat je het spannend vindt om voor een tweede keer te gaan, zeker omdat je vertelt dat je de eerste keer wel het gevoel had dat je het goed had gedaan, maar achteraf een minder goed gevoel eraan over hebt gehouden, omdat jouw ouders er allebei anders op hebben gereageerd. Dat je moest huilen bij de kinderrechter is helemaal niet raar. Ik moet ook vaak huilen als ik veel spanning voel. Moet je nagaan, ik ben al 26! Ik vind het soms juist heel fijn om te huilen, omdat het ook oplucht en de reacties van de mensen om me heen altijd heel lief zijn. Het is dus helemaal niet kinderachtig dat je je gevoelens hebt laten zien bij de kinderrechter. Het kan je ook zo verdrietig maken dat je het gevoel hebt dat je dingen moet doen die je eigenlijk helemaal niet wilt. Je vertelt ook ook dat je het fijner had gevonden als je het tegen de gezinsvoogd kon vertellen, in plaats van dat je met de kinderrechter (een vreemde voor jou) moest praten. Als je het van de andere kan bekijkt, kan ik mij ook voorstellen dat het fijn is dát de kinderrechter aan jou vraagt wat je vindt. Daar is het gesprek namelijk ook voor bedoeld: dat jij kunt aangeven wat jij fijn zou vinden of hoe jij de situatie ervaart. Hopelijk lukt het je bij het tweede gesprek met de kinderrechter om aan te geven wat jij vindt. Doe wat goed voelt voor jou! Er zijn veel kinderen die hun ervaringen met de kinderrechter delen. Je kunt hier op het forum zoeken op de term 'rechter' en dan lees je andere vragen van kinderen hierover. Lees bijvoorbeeld de vraag van Daniëlle en de reacties daarop voor tips: https://www.villapinedo.nl/forum/ik-moet-naar-de-kinderrechter/ Het klinkt alsof je heel veel te vertellen hebt lieve Lisa. Als je het fijn zou vinden om met iemand te praten die ook gescheiden ouders heeft, zodat je nog meer tips kan vragen of gewoon kan chatten over wat je nog meer voelt en denkt over alles wat er nu speelt, dan kun je een buddy aanvragen. Dat kan via deze link: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/Je kan je via deze link aanmelden en dan zal je aan een buddy gekoppeld worden waarin je verder kan chatten (en één keer met elkaar bellen). Ik hoop dat je wat hebt aan al mijn tips. Heel veel succes en als je wilt vertellen hoe het is gegaan, reageer dan gerust nog een keer op het forum! Liefs, Joanne

Hoi Lisa, Wat knap dat je dit zo open durft te vertellen! Wat vervelend dat je nog een keer naar de kinderrechter toe moet. Toen ik twaalf was moest ik ook naar de kinderrechter toe dit vond ik erg spannend. Door de spanning moest ik ook huilen, maar dit is eigenlijk heel normaal en misschien zelfs wel een beetje goed. Huilen is namelijk heel erg normaal en vooral door de spanning. Door je emotie te tonen bij de kinderrechter, ziet de kinderrechter namelijk hoe jij je echt voelt en hoe veel last je ervan hebt. Wat vooral belangrijk is bij de kinderrechter is dat je zegt wat jij voelt en denkt. Er is hier geen goed of fout. Je zegt dat je papa en stiefmama vonden dat je het goed gedaan hebt, omdat je zei wat je van hun moest zeggen. Sta je zelf ook achter wat je toen gezegd hebt? Voel jij dit ook zo? Misschien dat je bij de twee keer bij de kinderrechter nog een keer je verhaal moet doen, zodat de rechter een betere inschatting van de situatie kan maken. Wat mij erg hielp in de rechtszaal was het volgende, misschien kan het jou ook wel helpen:

• Ik had op een blaadje geschreven wat ik echt wilde zeggen. Zodat als ik door de spanning zou vergeten wat ik wil de zeggen, ik altijd op mijn blaadje kon kijken.
• Daarnaast zorgde ik ervoor dat ik een comfortabele kleding aan had, zodat ik me extra goed voelde.
• Wat mij ook erg hielp was voordat ik naar binnen liep bij de kinderrechter was een paar keer goed in te ademen, zodat ik tot rust kwam.
• Daarnaast had ik een notitieboek mee met wat krijtjes, zodat ik daar de spanning van mij af kon kriebelen.

Hopelijk heb je er iets aan. Heel veel succes gewenst je kunt het! Groetjes, Isa