Twee vragen

Het is een heel raar verhaal: ik dacht vroeger altijd dat het normaal was dat mijn vader mij voor alles en nog wat uitmaakte, egoïst, autist, homo. Ook sloeg hij me vroeger, hij zette me op voetbal, judo maar ik kon het niet en weer werd hij boos en schreeuwde hij tegen me, ik deed alles om hem trots te maken, maar hij was het toch nooit. Hij ging met me op skivakantie en liet me in de steek: ik was gevallen, en hij hielp me niet eens. De dag erna zei ik dat ik niet meer wil, toen sloot hij me op in de kamer in Oostenrijk terwijl mijn moeder en zus in Frankrijk waren. Ik kan het gewoon niet geloven, dat ik dit vroeger als normaal zag, ik werd gepest op school waardoor ik super onzeker werd maar eigenlijk pest hij me, en alles wat hij mij verwijt, doet hij zelf, en als er mensen over de vloer komen is hij weer een super goede vader. Hij heeft me op sociale vaardigheidstraining gezet en zei dat tegen ouders waardoor het in de klas kwam, en als ik ook maar iets zeg tegen hem, zegt hij dat ik ondankbaar verwend nest ben. En op de verjaardag van mijn zus heeft hij ons een brief gestuurd waarin stond waarom we niet zo verder kunnen, ik heb hem verscheurt, verbrand, en als ik erop terug kijk, ik heb nauwelijks leuke momenten met hem, en ik kom steeds vaker op nieuwe dingen over hem. Blijkbaar zijn mijn ouders al een tijdje uit elkaar gegaan, als ze niet terug bij elkaar kwamen was ik nooit geboren. Na de scheiding had hij me wijs gemaakt dat mijn moeder zich niet aan de regels houdt in allementatie. dat vertelde ik aan mijn moeder die zei weer iets anders en zo ging het door, en nu zegt hij dat ik loyaliteits problemen heb. Ik weet niet wat ik ermee aan moet. En als mijn moeder zich ook raar gaat gedragen, mijn zus gaat over een jaar studeren, wat moet ik dan. Ik heb alleen nog maar nachtmerries over dat mijn moeder overleed en dat ik bij mijn vader en zijn ‘nieuwe’ geliefde moet wonen’. En eng genoeg: mijn moeder werd aangereden, ze heeft het overleeft, maar wat als dat niet het geval was? Ik wil mijn vader niet zien maar hij blijft me appen. Ik gaf hem een kans en hij reageerde zo gemeen: ‘Als jij een band met mij wilt opbouwen moet je goed opletten hoe je met mij omgaat, oh wacht, dat had je niet geleerd op je sociale vaardigheidstraining toch? Daar had je niks aan’. Hij bracht me naar mijn volleybaltraining en ik praatte met hem in de auto over dit alles omdat ik antwoorden wil, en weer gaf hij mij en mijn moeder overal de schuld van toen we aankwamen zei ik dat ik wegwilde, maar hij zei dat hij het wilde uitpraten dus ik rende naar de sporthal en hij rende achter me aan, ik ging naar de wc met meteen de deur op slot en ik zat te huilen, en iedereen hoorde het, en mijn vader verzon weer een verhaal met dat ik sociaal zwakker ben. Ik weet gewoon echt niet wat ik ermee aan moet, ik kan hem toch niet voor eeuwig hem ontlopen?

Ik weet echt niet meer wat ik moet, de nieuwe vrouw van mijn vader heeft me gebeld (huilend) Ze zei: je moet me hier weghalen, ik ben nog nooit gelukkig bij hem geweest. En ze gaan nu ergens anders ver van ons af wonen! Wat moet ik doen!? Ik wil haar helpen maar hoe? Ik heb er met mijn moeder over gepraat, ze zei, ze kan wel voor zichzelf zorgen, je bent niks van haar (qua genen) Maar ik weet tot wat hij in staat is en ik vertrouw het niet Heeft iemand raad?!

Lieve lieve stein, Wat een ontzettend heftig verhaal, eigenlijk weet ik niet goed wat k je moet zeggen... Ik vind het zo ontzettend stoer van je dat je je verhaal wilt delen. Ik wil eerst even beginnen met je tweede vraag. Die herken ik namelijk van de scheiding tussen mijn eigen ouders. Mijn vader heeft ook een poosje een nieuwe vriendin gehad en dat voor mij en mijn broertje achter gehouden. Zelf was ik iets ouder, dus ik ben op een avond gewoon naar hem toe gestapt en heb hem gevraagd wat er speelde. Hij heeft me toen uitgelegd dat het nog niet serieus was en dat hij het eerst zelf allemaal uit wilde zoeken. Misschien kunnen jij en je zus samen naar jullie moeder gaan en ook eens vragen wat er speeld. Samem is het een stuk minder spannend. Dan je eerste deel. Zelf heb ik geen ouder die zo lelijk heeft gedaan tegen mij, maar ik heb wel een moeder die mij heel erg gekwetst heeft. Zelf heb ik er toen voor gekozen om het contact tijdelijk te verbreken, en af en toe een berichtje te sturen met de vraag hoe het gaat. Ik denk alleen dat dit voor jou misschien niet de juiste oplossing is.. Ik vind het een hele moeilijke situatie en denk dat het belangrijk is dat de mensen om je heen er vanaf weten. Misschien kan je moeder je helpen, of heeft je zus een goed idee. Ik hoop dat het uiteindelijk allemaal rustig word zodat jij je beter gaat voelen en geen zorgen hoef te maken over dit soort ingewikkelde dingen. Lieve groetjes, Charlotte

Hoi Stein, Wat goed dat je hier je vraagt zo duidelijk stelt en je verhaal aan ons wil vertellen! Hoe vond je het om op te schrijven? Vaak vind ik voor mijzelf dingen opschrijven als een soort van eerste opluchting. Je kan niet veranderen wat er vroeger is gebeurd maar door iets op te schrijven kan het wel even weg zijn vind ik vaak. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik acht was en na de scheiding gingen mijn broers en ik bij mijn moeder wonen. Mijn moeder gedroeg zich helaas ook niet altijd even aardig naar ons. Mijn broers (en vader) schold ze vaak ook uit en dan werd ze boos om niets. Op mij werd ze vaak ineens boos en zei ze dat ik haar ongelukkig maakte omdat ik er niet vaak genoeg voor haar was. Wat jij zegt over dat je het normaal vond als kind herken ik ook heel goed, ik snapte als kind ook niet dat het niet normaal was, voor mijn gevoel klopte het en had mijn moeder alle recht om ons zo te behandelen. Echt heel knap vind ik het dat jij nu al inziet dat dit niet zo hoort te zijn. Er is echt helemaal niets mis met jou, jij bent gewoon de beste versie van jezelf door jezelf te blijven! Zelf probeerde ik mij altijd aan te passen aan mijn moeder en wat zij wilde maar hier werd ik uiteindelijk heel onzeker van en een compleet ander persoon. Ook wat jij vertelt over voetbal en judo, als het niet bij jou past dan is niemands probleem, vooral niet die van jou natuurlijk! Dit is gewoon niet wie jij bent, wees er blij juist blij mee want dit maakt je bijzonder, er zijn al zoveel saaie voetballers op de wereld haha;)! Je zegt dat je weer contact met je vader wil en dit snap ik heel goed. Zelf heb ik ook een paar maanden geen contact meer met mijn moeder gehad, omdat wat er vroeger was gebeurd mij dwars zat. Wel miste ik haar dan, want ze blijft mijn moeder en we hadden ook echt wel leuke dingen vroeger. Voordat ik weer contact met mijn moeder heb opgenomen heb ik eerst met een psycholoog gepraat. Hij heeft mij geleerd hoe ik grenzen stel en blij te zijn met wie ik ben. Hierdoor is het contact met mijn moeder inmiddels wat makkelijker voor mezelf. Zeker wordt ze nog boos om onbenullige dingen en praat ze nog steeds slecht over mijn vader en broers, maar in ieder geval kan ik dan zeggen "Dit wil ik niet horen" waardoor ik altijd voor mijzelf zorg. Je kan met een psycholoog praten door dit aan te geven bijvoorbeeld bij de huisarts maar je kan er ook over praten via de app met een Buddy van Villa Pinedo. Met hen kun je praten over wat er bij jou thuis speelt. Zij kunnen naar je luisteren en je tips geven. Een Buddy aanvragen kun je via deze link: https://www.villapinedo.nl/vind-een-buddy/ . Waar je ook eens naar kan zoeken (online of via je huisarts) is een KOPP/KVO groep. Als je namelijk opgroeit met een ouder met een probleem (officieel staat dit voor kinderen van ouders met een psychisch probleem, maar eigenlijk is het veel ruimer!) is het heel moeilijk om je grenzen aan te geven en te leren hoe je omgaat hiermee. Samen met andere jongeren bespreek je dit en krijg je van de begeleiding tips. Ook dit is net zoals een Buddy helemaal gratis! Zelf heb ik hier ook heel veel aan gehad, juist omdat ik inzag dat het niet mijn schuld was hoe mijn moeder zich gedraagt en dat ik ook niet de enige ben, net zoals jij! Weet dat er onwijs veel hulp voor je is en dat wij je heel graag willen helpen hiermee. Als je nog vragen hebt verder kun je die ook altijd stellen via het Forum! Heel veel liefs, Merel

Lieve Stein, Wat een heftig berichtje heb je gestuurd zeg, en eigenlijk wordik er zoooo ontzettend boos van op jouw vader! Niemand, echt helemaal niemand, mag dit soort dingen over of tegen jou zeggen, maar al helemaal je vader niet!! Ik hoop dat je weet dat jij absoluut niks fout doet en dat het niet jouw schuld is, maar ook dat dit inderdaad niet normaal is hoe jouw vader doet tegen jou (wat je gelukkig nu inziet nu je wat ouder bent). Ik weet heeeel zeker dat er helemaal niks mis is met jouw sociale vaardigheden, want door de manier waarop je schrijft klink je wijzer en liever en verstandiger dan veel volwassenen die ik ken. Wat ik vooral heel knap vind van je is dat je graag het gesprek aan wilt gaan en erover wilt praten met zowel je vader als je moeder. Daar kunnen nog veel mensen van leren!! Ik heb zelf geen ervaring met een vader die op deze manier met me om is gegaan, maar ik wil je toch wel graag advies geven en een hart onder de riem steken. Ik denk dat het goed is om voor jezelf te bedenken of je je vader wel of niet wilt blijven zien. Ik vind het super volwassen en sterk van je dat je zegt dat je een band met hem wilt hebben, maar je moet echt voor jezelf kiezen! Jij bent nu even het belangrijkst. Als je het gevoel hebt dat op het moment dat je hem weer toelaat in je leven, alles weer opnieuw zal gebeuren en hij je weer opnieuw onzeker en naar zal laten voelen, dan is het het niet waard. Misschien is het een goed idee om hem een brief te schrijven? Waar ik wel ervaring mee heb net als jij, is een vader die soms niet zo goed luistert en dan door me heen gaat praten of gaat schreeuwen als ik iets over mijn gevoelens probeer te zeggen. Wat mij daarom heel erg goed heeft geholpen is het schrijven van een brief. Ik heb hem een brief geschreven met daarin alles wat ik wilde zeggen en aan hem kwijt wilde. Dat is fijn want dan kun je je verhaal doen zonder bang te hoeven zijn voor zijn reactie of om onderbroken te worden. Wat denk ik helpt is om niet dingen op te schrijven als 'jij bent stom, want...', maar juist bij jezelf te blijven. Dus bijvoorbeeld 'ik vond het heel moeilijk om jouw smsje te lezen, want IK...' Dan is het niet zo dat je hem direct aanvalt maar dat je hem iets vertelt over jouw gevoelens en daar kan hij het niet mee oneens zijn want jouw gevoelens zijn jouw gevoelens en die mogen er zijn. Daar heb je alle recht toe! Maar ik denk dat jij daar juist heel goed in bent als ik je berichtjes hier lees. Je kunt hem vragen om zijn reactie naar jou ook in een brief te schrijven. Misschien dat hij een hele fijne reactie schrijft, of misschien (watik echt niet hoop) schrijft hij weer iets onaardigs. Ik vind dat je echt voor jezelf moet kiezen en moet bepalen wat het best is voor jou want jij verdient geen negatieve woorden die naar je hoofd worden geslingerd, alleen maar liefde! Ik snap dat het heel lastig is dat de nieuwe vriendin van je vader jou heeft gebeld, en eerlijk gezegd vind ik dat ook best wel raar. Jij bent 14 en zij is volwassen dus zij mag jou daar niet mee belasten! Daarbij is zij de enige die verandering in haar eigen situatie kan brengen want dat is niet aan jou. Als zij weg wilt bij je vader zal ze dat toch echt zelf moeten doen, dat kun jij niet voor haar doen. Bij Villa Pinedo gebruiken we vaak de zin 'niet jouw taak'. Meestal gaat dat erover dat het bijvoorbeeld niet de taak is van een kind om te regelen dat ouders normaal met elkaar omgaan op een verjaardag of zo, maar in dit geval is het ook niet jouw taak om voor een volwassene te zorgen. Maar ik snap dat dat makkelijker gezegd dan gedaan is hoor, want je maakt je natuurlijk zorgen om haar! En dat is alleen maar heel lief van je. Misschien kun je haar deze websites aanraden als ze zich echt onveilig voelt: www.huiselijkgeweld.nl of www.veiligthuis.nl. Als je wel nog steeds contact met je vader wilt, is het misschien verstandig om het een beetje rustig op te bouwen. Of misschien met zijn vriendin erbij zodat jullie niet meteen heel heftig al met zn tweeën zijn. Ik denk dat je zelf het best kunt kiezen wanneer je daar aan toe bent en in wat voor omgeving je dat het liefst wilt. Dan nu nog even over je moeder, je tweede vraag. Ik vind het supergoed dat je daar met haar over wilt praten! Toen ik weleens dit vermoeden had bij een van mijn ouders deed ik gewoon net alsof het niet bestond en durfde ik er nooit iets over te zeggen. Dus superknap van je! Misschien vind je het ook makkelijker om haar een brief te sturen? Hoewel ik denk dat ze alleen maar begripvol zal reageren als je gewoon in het echt tegen haar zegt: 'mama, ik weet dat je contact hebt met een man maar soms kom je opeens heel laat thuis en ik vind het fijner om dan de waarheid te weten. Nu is er veel onduidelijkheid voor mij.' Ik denk dat ze het dan alleen maar met liefde wil uitleggen aan je!! Ik zou het gewoon proberen denk ik want je hebt niks te verliezen! Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte met je vader en ook met het gesprek met je moeder. Je kunt het! En vergeet nooit hoe bijzonder je bent en dat NIEMAND jou onzeker mag laten voelen want ik ken je niet maar ik weet zeker dat je geweldig bent en dat ik je heel erg zou mogen als ik je wel zou kennen. Jij mag er zijn!!! Heel veel liefs, Julia