Toneelstukje

Lieve Lianne, wat moeilijk voor jou om te horen dat er zoveel ruzie is, en geen openheid over hoe het gaat tegenover jou. Ik heb hier niet specifiek ervaring mee maar mijn ouders vertelden mij ook nooit iets, zelfs geen klein detail over hoe het tussen hun ging in de scheidingsperiode. Ik moest er altijd zelf naar vragen en dan kreeg ik nog maar een half antwoord. Ik heb daar toen niks van gezegd maar ik denk dat het best een goed idee is juist om ze ermee te confronteren. Het is altijd beter om open te zijn en zeker naar jou toe want jij bent deel van het samengestelde gezin. Ik denk dat het helemaal niet raar is om te vragen of ze meer open zouden kunnen zijn naar jou toe en gewoon eerlijk vertellen wat er gaande is. Ik snap dat je graag wil weten wat er speelt ook al woon je er zelf niet meer. Het is niet de bedoeling natuurlijk dat je buitengesloten wordt. Misschien schamen ze zich voor de problemen of willen ze niet toegeven aan zichzelf/jou dat er wat aan de hand is. Ik zou zeker het gesprek aangaan. Hopelijk wordt de situatie snel beter! liefs Pascalle

Lieve Lianne, Dankje voor je berichtje op het forum. Ik kan me voorstellen dat het super frustrerend is dat ze een toneelstukje opvoeren, en ook dat het voelt alsof je buitengesloten wordt. Ik heb hier geen directe ervaring mee, maar wel in het algemeen met mensen die mooi weer spelen terwijl er eigenlijk iets aan de hand is. De familie van mijn moeder bespreekt altijd alles, maar in de familie van mijn vader wordt eigenlijk niet echt gepraat over ruzies of discussies die plaatsvinden. Ze gaan liever de confrontatie uit de weg en doen alsof er niks is gebeurd. Mijn vader heeft hier dus ook last van, en als ik hem er niet mee confronteer zouden we het eigenlijk nooit over de scheiding hebben. Laatst was er iets nieuws aan het licht gekomen uit de relatie van mijn ouders, en toen zouden mijn zusje en ik bij hem gaan eten om het erover te hebben. Vervolgens gingen we daar eten en deed iedereen weer alsof er niks aan de hand was. Uiteindelijk dacht ik: ja, hier zijn we hier niet voor toch? Dus toen ben ik erover begonnen en hebben we uiteindelijk een heel fijn gesprek gehad. Een beetje een lang verhaal, maar waar het eigenlijk op neer komt is dat ik eigenlijk altijd er voor ben om iets wel uit te spreken. Vroeger vond ik het altijd moeilijk om de confrontatie aan te gaan, maar uiteindelijk merkte ik dat emoties dan alleen maar opgekropt worden. Dus ik denk dat het wel slim is om ze hier mee te confronteren, zeker omdat je er mee zit. Aangezien de situatie nu toch al niet echt fijn is, denk ik dat het alleen maar beter kan worden en niet erger. Probeer het gewoon rustig te brengen denk ik, en blij bij jezelf. Dus probeer niet verwijten te maken over anderen, maar juist zeggen: IK vind dit en dit, want IK voel zus en zo... Ik denk als jullie een rustig en fijn gesprek kunnen hebben waarin mensen niet gaan schreeuwen, dit juist een hele opluchting zal zijn voor iedereen in het gezin! Ik wens je heel veel succes! Misschien kun je van tevoren bedenken wat je wil zeggen en dat in steekwoorden opschrijven? Dat kan misschien helpen zodat je ook niks vergeet te zeggen wat je belangrijk vindt. Veel liefs, Julia

Ik vind dat je niet bang moet zijn om het te vertellen want je vader houd van je en begrijpt je als je met hem om de tafel dan wordt het wat rustiger in je hooft