Tips

Lieve anoniem, Wat vind ik jou een ontzettend dappere en stoere meid zeg! Echt knap dat je ervoor kiest om voor je eigen geluk te gaan. Dat heeft bij mij heel lang geduurd! Diep respect dat ten eerste. Toen mijn ouders uit elkaar gingen ben ik een aantal keer heel erg gekwetst door mijn moeder, en na dat t te vaak gebeurde heb ik besloten om het contact te verbreken en ook mezelf te beschermen en voor mezelf te kiezen. Ik kan me heel goed inbeelden hoe lastig het is. Maar ik denk dat als je verteld waarom je die keuze maakt je vader het wel begrijpt. En dan kan je bijvoorbeeld zeggen dat je wel afspraken wil maken om hem te zien. En vooral eerlijk blijven is heel belangrijk. Zeggen wat jij voelt in plaats van dat hij iets verkeerd doet ofzo. Lieve anoniem ik vind t heel knap van je dat je deze stap wil nemen en wil je heel veel succes en sterkte wensen als je het daadwerkelijk gaat doen. Lieve groetjes, Charlotte

Lieve anoniem, wat goed van je dat je hier een berichtje plaatst en om hulp vraagt! Als ik dit zo lees, had dit berichtje een aantal jaar geleden zo van mij kunnen zijn. Ik herken zoveel!! Daarom hoop ik dat ik je een beetje gerust kan stellen en kan helpen door het delen van mijn ervaring. Maar voordat ik dat doe, wil ik eerst echt even zeggen dat ik jou zo dapper vind! Je denkt na over je eigen geluk, over waar en hoe jij je happy voelt, wat daar voor nodig is én je denkt enorm aan de ander, hoe het voor je vader zou zijn, over de gevolgen. Dat laat zien dat jij goed nadenkt voordat je iets doet, en voor iedereen (inclusief jezelf) het beste wilt. Echt super knap dat je de keuze om bij je moeder te gaan wonen hebt durven maken. Maar ik snap echt heel goed dat je je zorgen maakt om dit tegen je vader te zeggen. Zoals je zelf al schreef, geen enkele vader wil horen dat zijn dochter niet gelukkig bi hem is. Toen ik 15 was, merkte ik net zoals jij dat ik niet happy was bij mijn vader. Ik was veel liever bij mijn moeder en voelde me daar ook beter. Toen ik had besloten om dit tegen mijn vader te zeggen, maakte ik me net zoals jij veel zorgen. Ik had echt geen enkel idee hoe ik dit tegen hem moest vertellen. Ik kreeg toen de tip om mijn gevoelens op te schrijven en mijn vader een e-mail te sturen met daarin dat ik bij mijn moeder ga wonen en mijn uitleg (niet dat je altijd verplicht bent een hele uitleg te geven, maar ik wilde dat graag zodat hij me begreep). Daarin schreef ik dat ik het eigenlijk heel moeilijk vond om te vertellen, omdat ik hem geen pijn wilde doen, maar toch een brief schreef omdat ik hoopte dat hij me dan begreep. Ik vertelde dat ik het steeds moeilijker vond om in twee huizen te wonen en dat ik me bij mijn moeder meer thuis voelde. Dat dat niet per se iets met hem als vader te maken had, dat ik gewoon contact wilde houden, maar dat ik na jaren in twee huizen te hebben gewoond nu had gemerkt dat ik me beter voel in het huis bij mijn moeder. Het voordeel van een brief of e-mail is dat je rustig kunt nadenken over wat je wilt zeggen en over hoe je iets wilt en kan formuleren. Daarnaast krijg je bij een brief te mogelijkheid om alles rustig op te schrijven, zonder direct een reactie. In een gesprek is het vaker zo dat iemand je onderbreekt en het gesprek achteraf heel anders liep dan je hoopte. Bij een brief verzeker je jezelf dat je hebt gezegd wat en hoe je het wilde zeggen. Als je het toch liever face 2 face zijn reactie hoort/ziet, zou je alsnog een brief kunnen schrijven maar de brief dan voor hem voorlezen in plaats van opsturen. Ik was super bang dat mijn vader dacht dat ik had gekozen voor mijn moeder in plaats van voor hem. Daarom heb ik het vooral over 'huizen' gehad in plaats van over 'ouders'. Ik zei niet: 'bij mama voel ik me fijner', maar 'in het huis van mama voel ik me fijner'. Daarnaast is het mijn tip om je af te vragen: ga je met tegenzin naar je vader om je vader, of om de hele woon/thuissituatie bij hem? Hoe zou de band met hem zijn als je af en toe met hem zou afspreken, in plaats bij hem wonen? Ik irriteerde me aan het huishouden bij mijn vader, inclusief stiefmoeder en stiefzussen. Ik wilde daar gewoon niet wonen, daar was ik niet gelukkig. Maar mijn vader maakt me (los van dat huishouden) wel gelukkig. Dat was voor mij ook de reden dat ik niet heb genoemd 'ik ga bij mama wonen want ik ben bij jou niet gelukkig' maar 'ik ga bij mama wonen want ik voel me daar thuis prettiger en zou heel graag met jou contact willen houden zonder dat ik om week bij jou thuis kom slapen'. Natuurlijk moet je gewoon zeggen wat je wilt zeggen tegen hem, maar voor mij werkte het heel erg om de zinnen anders te formuleren, zodat ik wél zei wat ik wilde zeggen, maar niet op een manier waarvan ik wist dat dat hem heel erg zou kwetsen. Als ik je goed begrijp, wil je wel contact blijven houden met je vader maar er alleen niet meer wonen. Een andere tip is dan om in je brief of in het gesprek te benoemen hoe jij het contact verder voor je ziet. Als je bij je vader woont, is het vanzelfsprekend dat je elkaar om de week ziet. Nu moeten jullie allebei wat meer moeite doen, dat kan een nadeel zijn maar hoeft niet als jullie elkaars verwachtingen uitspreken. Een voordeel is ook dat je écht quality time hebt samen als je afspreekt. Zo ga ik standaard één avond per week bij mijn vader eten en sinds kort brengt hij me elke zondagavond naar mijn kamer in Nijmegen zodat we in de auto echt even tijd voor elkaar hebben. Veel korter dan daar een week wonen, maar het contact is 10x beter. Bespreek het maar met hem en denk er maar eens over na hoe je dat voor je ziet, ook met de familie van zijn kant. Als je laat merken dat je hun allemaal wilt blijven zien en moeite doet om daar een plan voor te bedenken, kan ik me niet voorstellen dat dat negatief gaat uitpakken. Als je uitlegt dat je je eigen geluk nu voorop stelt en daar je vader op een andere manier dan het co-ouderschap in gaat betrekken, is dat juist super stoer. Ik snap jouw zorgen ontzettend goed maar hoop dat je met deze tips ook een beetje gerustgesteld bent. Natuurlijk is het moeilijk en spannend, maar ik weet zeker dat jij dit gesprek aan kunt. Geef je vader en jezelf na het gesprek even de tijd om het te verwerken, blijf altijd eerlijk naar jezelf en naar de ander en dan komt het goed. En zo niet, dan komt het daarna goed. Mocht je nog een vraag hebben, delen hoe het gesprek is gegaan of even je hart luchten, dan zijn we er altijd voor jou op het forum! Heel veel succes en liefs, Demi

Hallo, Bedankt voor je bericht en wat goed dat je voor jezelf kiest. Respect! Ik heb hier ook ervaring mee. Op mijn 11e gingen mijn ouders scheiden. Het contact met mijn vader was nooit optimaal. Op mijn 12e heb ik gekozen om hem niet meer te willen zien en ik ben hier wel blij mee. Dit heeft gezorgd voor meer innerlijke rust. Ik ben ervan overtuigd dat je echt voor jezelf moet kiezen, ook al is dit niet makkelijk. Ik snap dat je het ook moeilijk vindt om dit je vader te gaan vertellen. Ik vond dit toen ook lastig en heb dit uiteindelijk gedaan door een brief te schrijven. Hierin heb ik mijn gevoelens laten weten. Misschien is het voor jou ook een idee om dit op deze manier aan te pakken. Misschien zou je je angsten aan de andere familieleden ook voor kunnen leggen. Ik weet uit ervaring dat het heel erg goed is om je gevoelens uit te spreken. Dit zet je medemensen ook aan het denken. Ik wens je veel liefs en succes hierbij. Groet, Anne