Tijd voor mezelf nodig

Beste Rosa, Bedankt voor je berichtje! Wat fijn dat jij je verhaal met ons wilt delen. Wat een nare situatie zeg! Ik herken het wel een beetje. Afgelopen jaar had ik ook even wat tijd voor mezelf nodig. Mijn moeder is sinds de scheiding altijd erg negatief en ik merkte dat het in huis niet meer werkte voor mij. Ik ben toen naar mijn vader gegaan. Ook ik kreeg steeds te horen dat mijn moeder het daar moeilijk mee had. Niet alleen van mijn moeder. Ook mijn oma vroeg of ik wel wist wat ik mijn moeder had aangedaan, maar niemand vroeg naar mijn gevoelens, behalve mijn vader. Ik heb een maandje bij mijn vader gewoond en heb van nul contact met mijn moeder dit langzaam opgebouwd naar meer. Nu woon ik weer thuis en merk ik dat het stukken beter gaat, al is het soms natuurlijk nog wel lastig. Soms is het voor mij ook erg lastig om door te dringen bij mijn moeder. Ik krijg altijd te horen dat zij pijn lijdt, maar ze vraagt niet naar hoe ik mij eronder voel. Hierdoor heb ik moeite gehad met het accepteren van mijn keuze om een tijdje weg te gaan, en ik denk dat dat ook een reden is waarom ik eigenlijk weer te snel ben terug gegaan naar huis. Ik had een enorm schuldgevoel, omdat ik van iedereen te horen kreeg hoe mijn moeder er onder was. Ik vind het nog steeds lastig, maar besef me nu wel dat mijn keuze mijn keuze is en ik mij niet schuldig hoef te voelen. Wat ik soms doe als praten met mijn moeder niet werkt, is een brief schrijven. Een brief waar ik in vertel waar ik mee zit en hoe ik het probleem van mijn kant zie. Zo kan ik rustig over mijn woorden nadenken en is er ook geen mogelijkheid om mijn stem te verheffen. Mijn moeder kan rustig de brief lezen en hierop reageren. In zulke situaties is dit vaak iets wat bij mij werkt. Misschien dat ook jij er zo voor kan zorgen dat je moeder je beter gaat begrijpen en een keer naar jou kant aan het verhaal ''luistert''? Ik wil je in ieder geval meegeven dat ik het erg sterk vind dat je voor jezelf hebt gekozen en dat dat ook belangrijk is om te doen, ondanks dat je moeder misschien schuld blijft in praten met hoeveel pijn het voor haar doet. Misschien wil je hier met iemand over praten? Als je wilt kun je een Buddy aanvragen. Dit is één van de jongeren van Villa Pinedo met wie je kan chatten. Deze persoon heeft zelf ook gescheiden ouders. Ik heb zelf ook een tijdje een Buddy gehad en vond dit erg prettig. Ik had iemand die me kon begrijpen en die altijd naar me wilde luisteren. Als je een Buddy wilt, kun je die hier aanvragen: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Ik wens je heel veel liefs, Esmée

Hi lieve Rosa, Allereerst: ik vind het heel erg knap en dapper van jou dat je de ruimte die je nodig hebt, ook daadwerkelijk hebt genomen. Hoe was het om die ruimte te nemen? Ik heb 2,5 jaar geleden het contact met mijn vader verbroken. Ik had ook ruimte nodig omdat ik best wel boos op hem was. Nu, 2,5 jaar later heb ik (toevallig deze maand!) weer contact met hem gezocht. Doordat ik de ruimte nam die ik nodig had, kon mijn boosheid zakken en ik denk ik dat we nu eindelijk weer goed contact kunnen hebben. Dat was nooit gelukt als ik deze emoties niet kon laten zakken. Denk jij dat dat bij jou ook zo is? Misschien kun je proberen om het zo uit te leggen. Zelf heb ik het uitgelegd met behulp van een brief. Ik schreef die brief wel echt vanuit mijn boze emotie, daar heb ik achteraf wel spijt van. Ik zou je dan ook aanraden om in de brief niet al te veel verwijten te zetten! Wat denk je hier van? Ik hoop dat dit je helpt om nóg duidelijker te zijn naar je moeder. Ik hoor heel erg graag wat je hier van vindt, je kunt hier onder weer op mij reageren als je wil! Liefs en een dikke knuffel, Nine