Thuis gevoel

Hi Jessy! Thanks voor je berichtje op het forum! Wauw, ik lees je bericht en je omschrijft precies wat ik een aantal jaar heb gevoeld! Zij gaan heel de week door met hun gezin en jij komt er af en toe even bij kijken, zo kan dat inderdaad voelen! Wat ik als oplossing heb gedaan is dat ik uiteindelijk maar bij 1 ouder ben gaan wonen, maar dat had meerdere redenen dan alleen deze en dat is ook nogal een beslissing om te maken, dus wanneer je het bij beide ouders nog fijn hebt zal ik je dat ook niet aanraden! Heb je deze gevoelens wel eens uitgesproken naar je ouders en stiefouders? Je zegt dat je je niet helemaal thuis voelt maar dat je dat wel heel graag wilt! Dat is eigenlijk een heel groot compliment voor je (stief)ouders! Je bent namelijk graag bij hun en wilt er graag bij horen. Misschien willen zij wel meedenken in oplossingen voor je probleem, en zo niet, dan kan het al heel veel schelen dat je het hebt uitgesproken! Zij zullen vast ook willen dat jij je zo goed mogelijk thuis voelt. Heel veel succes en ik hoop dat dit wat helpt! Liefs, Suus

Hoi Jessey! Bedankt voor je berichtje op het forum. Vervelend dat je je niet thuis kunt voelen, in de huizen waar je woont. Toen mijn ouders gingen scheiden, ben ik met mijn moeder en broertje verhuisd. Het huis waar ik de eerste jaren van mijn jeugd opgroeide en ik mijn eigen kamer had, voelde voor mij ECHT als thuis. Het duurde heel lang voordat het nieuwe huis van mijn moeder ook als een thuis ging voelen. Het huis waar we als gezin woonden, was toch een thuis waar ik naar terugverlangde. Maar ik kon niet wachten op mijn ouders die weer bij elkaar gingen komen en dingen worden nooit zoals ze zijn geweest. Alles verandert de hele tijd. Het heeft lang geduurd voordat ik dat kon accepteren. Ik heb maar twee ouders, dus er is niet een ander gezin waar ik nog beter in zou passen. Op een gegeven moment kreeg mijn vader in mijn eerste ECHTE thuis een vriendin die bij hem kwam wonen met twee kinderen. Zij was een hele nieuwe vrouw met andere ideeën en nam steeds meer ruimte in. Het ging niet op een fijne manier en hoe meer zij zich daar haar thuis kon maken, hoe minder ik me thuis voelde. Op een gegeven moment, omdat ik me niet thuis voelde of het gevoel had mezelf te kunnen zijn, heb ik besloten daar weg te gaan en bij mijn moeder te gaan wonen. Ik denk dat thuis zijn een gevoel geeft van helemaal jezelf kunnen zijn. Het probleem dat ontstaat (wat niet persé een probleem hoeft te zijn) als er nieuwe mensen bij je in huis komen wonen, is dat de situatie verandert zoals je hem gewend was. Er komen nieuwe mensen die ook ruimte nodig hebben en op een andere manier zichzelf zijn, met misschien ook eigen gekke dingetjes of regels die ze meebrengen van wat zij gewend zijn. Jouw beide ouders hebben gekozen om samen te willen wonen, maar voor jou en mij zijn de mensen die erbij komen, mensen die ongekozen in je leven zijn gekomen en opeens heel dichtbij jou in je eigen thuis zijn. Zij hebben allemaal eigen ideeën en nieuwe stiefouders hebben soms ook regels, die je eigen ouders niet hadden voor jou. Dat kan moeilijk zijn om mee om te gaan. Het voelt niet meer zo vertrouwd. Het is belangrijk om wat je hier op schrijft ook tegen je ouders te kunnen zeggen. Je zegt dat je het gevoel hebt dat je geen plekje meer hebt. Jouw ouders kunnen ervoor zorgen dat jij meer ruimte krijgt. En ook een misschien moeilijke vraag is, hoe denk je zelf dat je meer ruimte zou kunnen krijgen in huis? Als je hier over kan nadenken of al meteen een antwoord weet, kun je zo zorgen dat je je weer meer thuis kan gaan voelen. Ik hoop dat je er iets aan hebt en wens je veel sterkte. Ook raad ik je aan om met iemand te praten als je dat fijn lijkt: https://www.villapinedo.nl/zoek-een-buddy/; via deze link kun je een buddy vinden, zoals dat heet bij wie je je hart kan luchten over dingen waar je mee zit, die je niet meteen aan je ouders of anderen durft te vertellen. Liefs, Lotte

Lieve Jessey, Dank je wel voor jouw berichtje op het forum! Maar wat een nare situatie waar jij in zit. Ik zie dat Lotte en Suus jou gelukkig al mooie tips hebben gegeven, ik hoop daar nog een ervaring aan toe te kunnen voegen. Mijn ouders zijn al bijna 21 jaar gescheiden en sinds ik mij kan herinneren ga ik heen en weer. Toen ik jong was werd ik gebracht en gehaald, nu ga ik zelf. Hier heb ik eigenlijk nooit echt een probleem mee gehad, tot ik laats op eens een volle week bij mijn moeder was. Dit klinkt misschien niet lang, maar dit is bij mij een uitzondering. Alleen in de zomervakantie komt dat soms voor. Toen moest ik na een week weer naar papa, waar ik vervolgens ook een week was. Het was een hele rare beleving. Ik had heimwee toen ik bij papa was, maar toen ik daar bijna een week was had ik ook niet meer echt zin om terug naar mama te gaan. Ik wilde thuis zijn, maar ik wist niet zo goed waar dat was. Inmiddels is de heimwee weer weg en zit ik weer in een prettig ritme. Misschien heeft het bij mij ook wel wat met gewenning te maken, maar soms kan een vast ritme erg prettig zijn. Het geeft mij tenminste altijd houvast. Heb jij een verdeling, een vast ritme? Misschien kun je daar eens over nadenken. Heb jij in beide huizen een eigen kamer, met je eigen spulletjes? Op een gegeven moment ben ik bij papa van kamers veranderd. Ik sliep eerst nog op mijn kinderkamer om het maar te zeggen. Maar ik werd wat ouder, dus ben ik naar een iets grotere kamer gegaan. Dit was een saaie kamer, met een hele grote inbouwkast die er niet uit kan. Het voelde niet echt als mijn plek. Dus heb ik het met wat kleine aanpassingen omgetoverd tot mijn kamer. Ik heb samen met mijn vader het bed verplaats en de kamer schoon gemaakt. Ik heb er nieuwe spullen ingezet zoals een bureau en een nachtkastje. Tenslotte heb ik aan papa een nieuw dekbedovertrek gevraagd en heb ik mijn muren volgeplakt met posters. Alles bij elkaar zijn we een weekendje bezig geweest. Maar daarna voelde het – en nog steeds – wel als mijn plek. Daarnaast nam ik ook heel lang een knuffel mee heen en weer tussen mama en papa. Misschien vind jij jezelf daar iets te oud voor (is niet zo hoor https://www.villapinedo.nl/blog/volwassen-en-knuffel/) of houd je daar niet zo veel van. Maar je kunt bijvoorbeeld wel bepaalde dingen heen en weer meenemen, of hetzelfde houden, zoals bijvoorbeeld parfum of shampoo. Hoe gaat bij jullie de dagelijkse routine? Heb je bijvoorbeeld tradities of gewoontes die je bij de ene ouder hebt en bij de andere ouder niet? Ik heb bij mijn vader andere gewoontes – zoals ’s avonds koffie/thee drinken – dan bij mijn moeder. Sommige kinderen zullen dit misschien juist verwarrend vinden. Maar ik vind het juist prettig. Het hoort bij de ene ouder in dat ene huis en het hoort bij mij. Je schrijft dat beide ouders een nieuwe partner hebben en een kind. Misschien kun je voorstellen om een soort traditie te bedenken die jullie doen als jij komt. Samen eten, samen een spelletje doen etc. Het hoeft niet iets groots en duurs te zijn – iedere keer naar de bioscoop verliest op een gegeven moment ook zijn charme – maar kleine dingen die jullie samen hebben afgesproken die prettig zijn, kunnen helpen om een huis meer thuis te laten voelen. Ook als je twee huizen hebt. Je bent niet de enige met dit gevoel. Roswitha legt het hier mooi uit: https://www.villapinedo.nl/blog/wanneer-thuis-niet-meer-als-thuis-voelt/ Ik zie dat Lotte en Suus beide als tip gaven om er eens met je ouders en stiefouders over te praten en ik denk dat dit een heel goed punt is. Soms is het wel echt lastig, om met je ouders te praten en om uit te leggen hoe je je voelt. Daarom wil ik je deze 10 tips nog meegeven: https://www.villapinedo.nl/blog/10-tips-hoe-kunt-praten-ouders/ Heel veel succes en liefs, Vivian

hi dit heb ik ook, bespreek het met je ouders. Vaak gaat het niet expres en het is moeilijk om opeens een band te krijgen met je stiefouders maar zeg nooit nooit. ouders hebben vaak niet door hoe je je voelt dus bespreek het . liefss