Thuis gevoel

Hoihoi Esmee, Bedankt voor jouw berichtje op het forum. Vervelend om te horen dat je je bij geen van je ouders echt thuis voelt. Zelf vond ik dit vroeger ook lastig. Ik woonde bij mijn moeder en was om het weekend bij mijn vader. Zoals jij ook zegt woonde ik ook een soort van bij een vriendin, ik kwam daar zo vaak. Fijn om te horen dat jij dat plekje ook hebt, ik vond dat toen heel fijn! Uit huis gaan is inderdaad best wel lastig hè? Ik ben nu 24 en woon bij mijn vader en stiefmoeder. Maarja! Misschien kan het voor jou wel sneller gaan, je weet nooit wat er op je pad komt (: Ik lees wel in je berichtje dat je eigenlijk pas sinds een paar maanden last hebt van het feit dat je ouders zijn gescheiden. Hoe komt dit denk je? Is er iets gebeurd, of is er een andere reden? Misschien kan de oorzaak je iets meer inzicht geven in wat je er mogelijk aan kan doen? Om dit een beetje uit te leggen: Vroeger vond ik het ook best moeilijk om me bij mijn vader thuis te voelen. Toen ik ging bedenken hoe dit kwam, kon ik met een oplossing komen. Net zoals jou vond ik het altijd ook wel chaotisch, weer met al je spullen slepen van het ene huis naar het andere huis. Het gevoel dat je net niet alles had, had ik ook heel erg. Dit was bij mij vooral zo met kleding. Ik wilde altijd net dat ene truitje aan wat dan nog in het andere huis lag (ook echt een dingetje onder ons meiden denk, haha). Maar toch was dit niet het ergste waar ik mee zat. Wat ik vervelend vond aan het missen van het 'thuis-gevoel', waren elke keer alle veranderingen. Niks was eigenlijk hetzelfde bij de andere ouder en ik miste soms echt iets 'herkenbaars'. Ik was toendertijd wel jonger dan dat jij nu bent, maar het principe wat ik je wil meegeven is hetzelfde. Ik heb toen een oplossing gevonden. Elke keer als ik van mijn moeder naar mijn vader ging en andersom, nam ik een voorwerp mee (bij mij was dit een knuffel). Doordat ik die dus altijd bij me had, gaf dat me iets meer het gevoel van thuis. Later heb ik dus ook geleerd, en daar geloof ik nog steeds heel erg in, dat thuis niet alleen te maken heeft met de plek, maar vooral met het gevoel dat je erbij hebt. Wellicht is er bij jou een ander voorwerp (een foto, een geurtje, ?) wat je mee kan nemen naar het huis van de andere ouder. Dit kan je dan bijvoorbeeld bij allebei steeds op je kamer zetten en zo krijg je bij allebei misschien iets meer een thuisgevoel? Het heeft mij in die tijd veel geholpen en ik hoop ook dat ik jou hiermee verder heb geholpen! Lieve groetjes, Sandra

Lieve Esmee, Wat fijn dat je ons forum hebt gevonden en hier om advies komt vragen! En wat vervelend om te lezen dat je je bij allebei je ouders eigenlijk niet echt meer thuis voelt zeg. Al herken ik je gevoel (helaas) wel heel goed, en ik denk met mij nog veel meer jongeren. Het is dus niet gek dat je je zo voelt, je bent niet de enige, maar dat maakt het natuurlijk niet minder ingewikkeld. Heb je enig idee wat maakt dat je dat gevoel ineens hebt? Is er iets gebeurd waardoor je je niet meer thuisvoelt? of heb je dit gevoel altijd wel al een beetje gehad? Er kunnen allemaal kleine dingetjes zijn die ervoor zorgen dat jij dat gevoel hebt. Bij mij was dat bijvoorbeeld het feit dat ik altijd al mijn spullen weer moest verhuizen, altijd moest alles weer mee. Dat zorgde er bij mij wel voor dat het altijd voelde alsof ik uit logeren ging, en ik eigenlijk nooit echt thuis was. Ook had ik bij mijn vaders huis geen sleutel, waardoor ik altijd van te voren moest vragen of ik langs kon komen. Voor mijn gevoel zou ik altijd naar huis moeten kunnen, dus het feit dat dat niet kon was weer een klein dingetje wat het 'nergens thuis voelen'-gevoel sterker maakte. En zo waren er nog wel wat kleine dingetjes. Heb je er al eens over nagedacht wat voor dingen dat bij jou zouden kunnen zijn? Als je je daar bewust van wordt, dan wordt het makkelijker om het te veranderen. En zoals ik in mijn voorbeeld al aangaf, dat kunnen hele kleine dingetjes zijn die jou dat gevoel geven, die misschien ook wel relatief makkelijk te veranderen zijn. Bij mij heeft het geholpen om hier dus goed over na te denken, veel te praten met vriendinnen waardoor ik mijn eigen gevoel steeds beter ging begrijpen, en uiteindelijk heb ik hierover kunnen praten met mijn ouders. Samen met mijn ouders heb ik toen gekeken naar oplossingen, en langzaam ging het voor mij toen wat meer als thuis voelen. Ik merk dat ik het lastig vind om je concrete tips te geven, omdat die dingen die maken dat je dat gevoel hebt voor iedereen anders kunnen zijn. Ik hoop dat je toch nog wat hebt aan mijn advies! Mocht je meer vragen hebben of advies willen, dan ben je natuurlijk altijd welkom hier op het forum :) Veel liefs, Samantha