Ten einde raad

Lieve Angelique, Wat goed dat je je vraag hier stelt. Wat een nare situatie zeg, en wat vervelend dat jullie dit mee hebben moeten maken :-( Ik heb zelf ook best vaak ruzie gehad met mijn vader, maar nooit echt op deze manier, maar ik kan me voorstellen dat je nu even niet meer weet wat je moet doen! Ik vind het supervervelend voor jullie om te horen dat je nooit echt het gevoel hebt gehad dat hij er is geweest voor jullie. Wat bedoel je precies met dat hij nooit naar jullie omkijkt? Vraagt hij nooit hoe het met jullie gaat? Waren jullie bang dat hij jullie ging slaan omdat hij dat vaker heeft gedaan? Hoe voelen jullie je nu over de situatie? Ik hoop dat jij en je zusje er samen wel goed over kunnen praten. Willen jullie het het liefst weer goed maken met hem of hem liever even een tijd niet zien? Ik kan me voorstellen dat de stap om nu weer het eerste contact op te zoeken wel moeilijk kan zijn, dus misschien helpt het om een brief te schrijven. Ik zou als ik jullie was daar dan in zetten hoe jullie je voelen over zijn gedrag, en dat hij jullie bang heeft gemaakt. Want ik denk dat niet één vader dat als bedoeling heeft voor zijn kinderen. Ik zou wel proberen om niet teveel verwijten te maken, maar dichtbij je eigen gevoel te blijven. Als je bijvoorbeeld schrijft 'ik voelde me heel bang toen je zo boos op ons werd', dan komt dat denk ik meer binnen dan wanneer je zegt 'je wordt altijd maar boos op ons'. Ik merk dit ook vaak bij mijn eigen vader. Hij kan heel slecht tegen kritiek, dus ik probeer het altijd zo te brengen dat ik niet kritiek op hem geef, maar dat ik praat over mijn gevoelens. Want dat zijn nou eenmaal mijn gevoelens, dus dan kan hij niet zeggen dat het niet waar is. Een andere optie zou misschien kunnen zijn om met iemand te gaan praten die een beetje een onpartijdige rol aan kan nemen. Misschien je oma of tante of je mentor op school? Misschien kan diegene, als je rustig uitlegt wat er aan de hand is en waar jullie mee zitten, dan met je vader gaan praten als jullie dat zelf moeilijk vinden. Misschien wil je vader wel zijn excuses aanbieden, maar weet hij ook niet zo goed hoe hij dat moet aanpakken... Je zegt aan het begin dat hij niet kan stoppen met zeuren, en dat je moeder voor geen goud meer contact met hem wil. Ik weet niet zeker of dit bij jullie het geval is, maar wat ik je nog als tip zou willen geven, is dat je ze kunt vragen om niet negatief te praten over elkaar tegen jullie. Mijn ouders deden dat ook een tijdje, niet met elkaar praten maar wel tegen ons over wat de ander fout deed, en toen elke keer als ze dat deden, zei ik: stop, ik wil alleen met je praten als je op een neutrale manier dit kunt vertellen, want ik wil niet tussen jullie in zitten". Denk je dat je ouders daar naar zouden luisteren? Nu klinkt het een beetje alsof jij en je zusje tussen jullie ouders in zitten omdat jullie wel weten wat er is gebeurd maar zij geen contact hebben. Misschien heb je iets aan dit filmpje: https://www.youtube.com/watch?time_continue=1&v=s0NPsFt8Rl8. Ik hoop dat het schrijven van een brief kan helpen. Misschien als je vader weet wat jullie vervelend vinden, dat hij dat gedrag dan kan veranderen. Ik zou ook even goed met je zusje overleggen wat zij het liefste zou willen hoe het loopt, en dan proberen dat samen, of nog met hulp van andere mensen, voor elkaar te krijgen zodat het voor jullie ook fijn is om bij hem te zijn. Ik merk dat ik het best moeilijk vind om goede tips te geven omdat ik zelf wel nog goed contact heb met mijn vader, ondanks dat we soms ruzies hebben. Het belangrijkste is denk ik om goed bij jezelf na te gaan wat goed voor jou is en waar jij gelukkig van wordt, want in dit soort situaties mag je heus wel even aan jezelf denken soms! Ik wens je superveel succes en ik hoop dat je iets aan mijn advies hebt. Hopelijk wordt alles snel beter! Liefs, Jasmijn