Teleurgesteld door stiefmoeder

Lieve Yasmin, Bedankt voor je reactie op ons forum en wat fijn dat je ons gevonden hebt! Het doet mij pijn om te horen dat je met moeite omgaat met je stiefmoeder en dat je het gevoel hebt dat je door haar wordt achtergesteld. Toen ik je berichtje zojuist las, wilde ik hier graag direct op reageren. Dat komt omdat ik veel in je berichtje herken. Mijn ouders zijn namelijk ook al een geruime tijd uit elkaar en ook ik heb een moeizame relatie gehad met mijn stiefmoeder, vooral in het begin. Dat heeft mij veel verdriet en frustratie gegeven. Vandaar ook dat ik erg met je meeleef. Ik denk te begrijpen hoe jij je voelt op dit moment. Toen ik (en mijn broertjes) die gevoelens hadden, kropten wij die gevoelens op. Achteraf - met de ervaring die ik heb opgedaan - weet ik dat ik dat beter niet had kunnen doen. Niet zo lang geleden heb ik hier namelijk over gesproken met alle gezinsleden (stiefmoeder, vader en broertjes), en dat heeft de situatie erg goed gedaan! Het was een emotioneel gesprek waarbij wij allen ons hart hebben gelucht. Sindsdien houdt mij stiefmoeder veel rekening met deze gevoelens, en mijn vader houdt intussen een oogje in het zeil (dat merk ik aan zijn gedrag en opmerkingen). Mijn broertjes hebben mij gezegd dat zij zich ook beter voelen. Oftewel: iedereen voelt zich beter dan voorheen. Heb jij weleens gepraat met je vader en/of stiefmoeder hierover? Kijkend naar mijn eigen ervaring, is dat de beste tip die ik je kan meegeven. Het is niet makkelijk om een dergelijk gesprek te beginnen, zo zal jij dat waarschijnlijk ook voelen, maar het heeft mijn situatie erg goed gedaan. Als je het fijn vindt, kan je i.p.v. met je stiefmoeder erbij, ook (eerst) kunnen praten met je vader. Geef gewoon eerlijk toe hoe jij je voelt en vertel dat je huidige situatie je niet lekker zit. Tegelijkertijd zal ik eerlijk zeggen dat af en toe nog steeds wel een beetje het gevoel heb dat ik word achtergesteld. Desondanks ben ik blij dat ik het gesprek gevoerd heb, want het is echt beter dan voorheen. Ik denk niet dat het gevoel van achtergesteld worden, makkelijk in zijn geheel weggenomen kan worden. Het is zo gegroeid in de loop der jaren en zit helaas diepgeworteld in mijn gevoelens. Wat mij voor helpt is om met anderen te praten telkens wanneer dit soort emoties opspelen (waaronder dat mijn stiefmoeder weinig interesse toont of dat ik door haar word achtergesteld). Dat doe ik in mijn vertrouwen zowel met mijn broertjes als vrienden. Het lucht vaak op om met iemand te praten. Heb jij iemand die je in vertrouwen neemt en die je hierover kan vertellen? Het kan ook iemand anders zijn, bijvoorbeeld je eigen moeder, leraar, buurvrouw etc. Zolang jij diegene vertrouwt, is het wellicht fijn om bij diegene je hart te luchten. Dat geeft je dan weer genoeg energie en kracht om even door te gaan. Mocht je nou graag iemand erbij willen om mee te praten (bijvoorbeeld over dit soort dingen), dan kan jij je bij Villa Pinedo aanmelden voor een buddy. Een buddy is iemand die gescheiden ouders heeft en er voor jou is om bijvoorbeeld je hart te luchten, gezellig met je te kletsen, met je mee te denken of advies te geven wanneer jij dat nodig hebt. Aanmelden voor een buddy kan je doen via deze link: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/. Hopelijk heb ik je met mijn reactie kunnen helpen. Ik hoor graag van je als je nog meer vragen hebt. Mocht je hebben gepraat met je vader en/of stiefmoeder, of wil je gewoon nog iets kwijt, dan hoor ik dat ook graag. Liefs, Stan

Hi lieve Yasmin,

Bedankt voor jouw berichtje op het forum, fijn dat jij Villa Pinedo gevonden hebt en jouw vraag deelt. Ik vind het heel vervelend om te horen dat je veel moeite hebt met je stiefmoeder en het gevoel hebt dat je wordt achtergesteld. Zelf herken ik dit heel erg en ik weet daarom hoe vervelend dit gevoel is.

Mijn ouders zijn ook al een lange tijd gescheiden en sinds ik 6 jaar ben is mijn stiefmoeder in mijn leven. Ik heb nooit een goede klik met haar gehad en ik heb altijd het gevoel gehad dat ik niet welkom was. Dit heeft mij veel pijn gedaan en heb ik lang voor mezelf gehouden, eigenlijk iets te lang. Toen ik wat ouder werd heb ik dit besproken met mijn moeder en uiteindelijk heb ik ook aan mijn vader verteld hoe ik mij voelde, hij had dit nooit door gehad en vond het fijn dat ik eerlijk tegen hem was over de situatie. Ondanks dat de situatie er bij mij niet echt op vooruit is gegaan is het voor mij wel een grote opluchting geweest dat ik eerlijk ben geweest en heb gezegd wat ik al die jaren heb gevoeld. Het is niet makkelijk om jezelf kwetsbaar op te stellen en ik kan heel goed begrijpen dat het moeilijk is om te vertellen waar je mee zit. Heb jij hier al wel eens met iemand over gepraat en zou jij hier misschien met een van je ouders over willen en durven praten?

Als ik een ding heb geleerd is het dat het zo belangrijk is om je gevoelens te uiten en hier over te praten, hoe moeilijk dat soms ook kan zijn. Doordat ik aan mijn vader heb verteld hoe ik mij voelde over mijn stiefmoeder heb ik dit voor mijzelf meer een plekje kunnen geven en maakt het mij minder onzeker omdat ik weet dat het niet aan mij ligt dat zij zo tegen mij doet.

Als jij het fijn vindt om eens met iemand te praten over jouw situatie of over andere dingen kun je bij Villa Pinedo ook een buddy aanvragen. Een buddy is ook een kind van gescheiden ouders en kan jou een luisterend oor bieden en advies geven.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt en ik wil jou veel succes wensen!

Liefs Sanne

Hoi lieve Yasmin, 

Fijn dat je je vraag hier durft te stellen. Ik vind het echt rot dat je dit gevoel hebt. Zeker als dit al langere tijd aan de gang is. Of is dit sinds kort begonnen?

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 2 was en ik ging om het weekend naar mijn vader en voor de rest was ik bij mijn moeder. Al snel daarna kwam mijn stiefvader in mijn leven. Ik vond het vanaf het begin al moeilijk om met hem om te gaan en ik had altijd het gevoel dat we thuis in twee kampen verdeeld waren (mijn moeder en ik en mijn stiefvader en zijn zoon) en mijn stiefvader koos dan dus in alles voor zijn zoon. Daardoor kon ik niet echt een relatie met mijn stiefvader opbouwen. Ik heb het daar vaak met mijn moeder over gehad, het hielp me dan al een beetje om het kwijt te kunnen bij haar. Mijn moeder heeft toen geprobeerd het wat makkelijker te maken voor mij om met mijn stiefvader om te gaan, door het met mijn stiefvader te bespreken en door een beetje de tussenpersoon te zijn bij gesprekken met mijn stiefvader. Nu ik nog wat ouder ben (23) kan ik wat makkelijker met hem praten en al helemaal als mijn moeder erbij is. Het is nog steeds wel een beetje lastig, maar ik vind het oké dat we misschien niet een hele goede relatie hebben, maar het wel proberen en geprobeerd hebben, want ondanks alles voelt hij toch wel als familie. 

Je zou het dus eerst met je vader kunnen bespreken als je dat fijner vindt. Als je het niet erg vindt dat je stiefmoeder weet dat je je zo voelt, maar je het zelf niet durft te zeggen, zou je kunnen vragen of je vader het met je stiefmoeder wil bespreken. Maar het zou ook heel goed zijn, als je het zelf aan je stiefmoeder zou durven zeggen. Dan is er geen tussenpersoon die je verhaal verkeerd kan doorgeven, want dan kan het toch iets anders aan komen dan je bedoelde. Als je echt niet uit je woorden kan komen, zou je het ook nog altijd op kunnen schrijven en die aan je vader en/of stiefmoeder kunnen laten lezen of het zelf voorlezen kan ook. Zo heb je net wat langer de tijd om er over na te denken of heb je een houvast voor als je het wel wil gaan zeggen. 

Ik vind het echt bijzonder dat jij als stiefkind na al die tijd toch nog een weg probeert te zoeken om met je stiefmoeder om te gaan. Ik hoop dat je wat aan mijn reactie hebt! 

Succes en liefs, 

Quinty