Super Boos

Hallo Sarah, Wat vervelend voor je. Ik kan mij goed voorstellen dat je het erg vindt, vooral omdat het zo onverwachts is gekomen. Bij mij zelf was de scheiding van mijn ouders niet onverwacht. Ik snap dat je boos bent op je vader, ik denk dat je dit ook nog een hele tijd zult hebben. Echter zal dat ook minder worden en je moet ook maar zo denken: Hij kan er zelf ook niets aan doen, dat hij verliefd is geworden op iemand anders. Zo'n dingen kunnen helaas gebeuren, ook al is het erg, vooral als je daarmee je eigen gezin verbreekt. Wat betreft je moeder, ik heb ook lang moeilijk gehad met het feit dat mijn moeder 'alleen' is en dan ook helemaal alleen thuis zit. Wat in jou situatie zou kunnen helpen om bijvoorbeeld toch elke dag bijvoorbeeld een half uur met je moeder te bellen, dan zal ze zich waarschijnlijk ook minder eenzaam kunnen voelen. En wie weet, vindt ze de rust ook even heerlijk en heeft ze daar ook even behoefte aan. Als je bijvoorbeeld in het weekend naar haar toe komt, kunnen jullie leuke dingen gaan doen. Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Ik wens je veel liefs, Anne

Hoi Sarah, bedankt voor je berichtje op het forum. Ik weet precies hoe je je moet voelen.. ik heb namelijk hetzelfde meegemaakt, maar dan was het mijn moeder die verliefd is geworden op een ander. Voor mijn vader en mijn broertje en mij kwam dit ook erg onverwachts. Het eerste gevoel was inderdaad woede, zoals jij ook aangeeft dat je superboos bent. En dat is compleet normaal. Ik was 21 en ik woonde ook al 3 jaar op kamers, maar dat maakte het voor mij niet minder erg. In het begin wilde ik ook niks weten van de nieuwe vriend van mn moeder en dat heeft ook best wel eventjes geduurd voordat ik daar wel voor openstond.Ik ben daar altijd open en eerlijk over geweest tegenover mn moeder, want ik zag haar nog wel gewoon, maar dan zonder haar vriend. Onze band is helaas nooit meer zo sterk geworden als hoe hij daarvoor was, omdat ik nog steeds niet kan begrijpen dat mijn eigen moeder zoiets heeft gedaan. Maar toch is het zo en ik zie wel dat ze nu veel gelukkiger is dan ze de laatste jaren bij mijn vader was. Op een gegeven moment heb ik dus toch de stap gezet om ook naar hun huis te gaan (mijn moeder is meteen bij haar nieuwe vriend gaan wonen) en hem te leren kennen. Nu heb ik een hele goede band met hem, maar dat heeft allemaal tijd gekost. Ik vind het nog steeds vervelend dat mijn vader alleen is en inderdaad, net als bij jouw moeder, onvrijwillig moest verhuizen. Dat heeft allemaal een litteken bij me achtergelaten en soms heb ik het er nog moeilijk mee, maar ik accepteer dat. Die pijn en dat verdriet blijft, maar dat mag er zijn. Dat wil ik jou ook meegeven: Neem alle tijd die je nodig hebt en laat de emoties die je voelt vooral toe. Praat erover met vriendinnen/ een tante/ buurvrouw of wie je vertrouwt. De situatie is en blijft altijd lastig, want waarschijnlijk wil iedereen zijn of haar ouders samen oud zien worden, maar helaas is de werkelijkheid soms anders.. Wees vooral eerlijk en open over je gevoelens, je ouders mogen best weten dat je pijn en verdriet hebt van de situatie. Dat is nu eenmaal hoe het is... (helaas). Als je het moeilijk vindt om er met iemand over te praten kun je bijvoorbeeld een dagboek bijhouden. Schrijven kan soms voelen alsof je het tegen iemand vertelt en dat lucht wel op (bij mij tenminste). Ik hoop dat je hier wat mee kunt en ik wens je heel veel sterkte! Veel liefs, Nadine