Storen aan kleine dingen

Hi lieve Emma, Wat een moeilijke situatie omschrijf jij, vooral omdat je moeder verdrietig word als je het met haar bespreekt. Dat is dan ook verdrietig voor jou natuurlijk, want je wilt jouw moeder ook gelukkig zien en zij is gelukkig met haar vriend. Ik vond het heel moeilijk om te gaan met de vriend van mijn moeder toen zij net een relatie hadden. Jouw moeder heeft ook net zes maanden een relatie lees ik. Ik dacht mij aan de kleine dingen te ergeren van hem, vooral zijn nukkigheid en hij kon soms best bot zijn. Na vier jaar heb ik er mee leren omgaan omdat ik weet dat mijn moeder verliefd is en gelukkig. Om haar te zien stralen doet mij heel veel en dat maakt mij ook gelukkig! Op deze manier heb ik hem geaccepteerd. Wat ik hiermee wil zeggen, en ik weet niet of jij dit ook zo voelt, is dat je denkt dat je je aan de kleine dingen ergert terwijl je eigenlijk heel erg aan de situatie moet wennen. Klopt dit een beetje? Op de site van Villa Pinedo staat een open brief aan alle nieuwe partners van gescheiden ouders, wat goed het gevoel kan omschrijven van jou. Misschien helpt het je die eens te lezen, zodat je het met de vriend van je moeder kan bespreken of de brief aan hem kan geven. Hopelijk heb ik het voor jou juist, ik wens je veel succes met de situatie! Liefs Amber

Hoihoi Emma, Bedankt voor jouw berichtje op het forum! Fijn dat je dit met ons wilt delen. Ik herken jouw gevoel best wel goed! Mijn moeder kreeg op een gegeven moment ook weer een nieuwe vriend en ik vond het maar een beetje een rare vogel.. Ik moest heel erg aan hem wennen en ik irriteerde me ook vaak aan hem. Wel fijn dat je moeders nieuwe vriend in de basis wel lief en aardig is! Dat scheelt misschien alweer een beetje (: Wel gaf je aan dat het je moeder een beetje verdrietig maakt en dat ze hem dan gaat verdedigen. Ik kan me voorstellen dat dit voor jou dan ook weer heel lastig is! Maar ook lijkt het me fijn om er toch over te kunnen praten? Mij helpt dit altijd wel heel erg. Mijn stiefvader, om hem zo maar even te noemen, wist eigenlijk helemaal niet dat ik me aan hem irriteerde. Totdat ik op een gegeven moment de stap maakte om dit aan hem te vertellen. Ik vertelde niet alles, maar wel waar ik me fijn bij voelde en wat ik wilde dat hij wist. Want het is namelijk vaak zo dat als mensen iets niet weten, ze er ook geen rekening mee kunnen houden. Ons gesprek had in die tijd wel een beetje geholpen! Er waren wat dingen waar hij meer op zou gaan letten en dit gebeurde gelukkig ook wel. Wel is het natuurlijk altijd zo dat iedereen toch is wie die is, en dat sommige dingen gewoon altijd een beetje irritant kunnen blijven.. Maar wie weet helpt een gesprekje jullie ook? (: Ik hoop dat je hier iets aan hebt gehad! Lieve groetjes, Sandra