Hoe kom ik uit m’n isolement

Hi Michel,

Wat rot om te lezen wat jullie hebben meegemaakt. Het zal geen fijne tijd geweest zijn. Wel heel goed dat je je vraag hier stelt. Ik herken wat je zegt over geen leuke nieuwe partner. Mijn vader kreeg ook een nieuwe vriendin na de scheiding van mijn ouders. Ik kon niet goed met haar overweg en het liefst was ik zo veel mogelijk bij haar weg. Dat betekende of mezelf in mn kamer opsluiten, of buitenshuis zijn. Wat mij hielp is praten en schrijven. Schrijven om al m'n gedachten eens op een rijtje te krijgen, aangezien alles door elkaar ging af en toe in mijn hoofd. Soms was dat best lastig, want die gedachten waren niet leuk om over na te denken. Uiteindelijk ben ik wel blij dat ik het gedaan heb, want vervolgens kon ik erover praten om die gedachten dan ook uit mijn hoofd te krijgen. Heb jij iemand waar je je gedachten bij kwijt kan? Dat kan iemand uit je omgeving zijn, maar dat kan ook iemand erbuiten zijn die je vertrouwt.

Het onzekere gevoel trouwens, is niet raar. Er verandert zo veel in een keer, dat het zoeken is naar de nieuwe situatie en hoe je die het best vorm kunt geven. Dat had ik ook. En ik weet dat heel veel kinderen en jongeren hier zoekende in zijn (geweest). Ik vroeg me af hoe ik alles moest doen en aanpakken. Heb jij dat ook?

Ik hoop dat je hier iets aan hebt Michel! En als je het fijn vindt, kun je ook chatten met iemand van Villa Pinedo hierover. Weet dat je niet alleen bent!

Liefs,

Demi

Hey Michel, Sammie hier!

Wat dapper dat je dit schrijft. Dat is niet altijd makkelijk! 💪🏼

Ik begrijp je gevoel heel goed. Toen mijn ouders gingen scheiden was ik 14 jaar, een echte puber haha. Ik moest ontzettend wennen aan alle veranderingen. Ik voelde me vaak verdrietig en zat eigenlijk altijd op mijn kamer. Soms lag ik de hele dag in mijn bed met de gordijnen dicht en te scrollen op mijn telefoon. Mijn eigen save-space. Ik weet dus als geen ander hoe moeilijk het is om die knop om te zetten.

Toch merkte ik dat het mij niets opleverde. Ik wilde me weer blij(er) voelen en dus zocht ik hulp. Ik ging praten met een praktijkondersteuner bij de huisarts en daarna ook met een psycholoog. Dat luchtte enorm op. Natuurlijk had het tijd nodig om mij weer beter te voelen, maar elke kleine stap is er één. Soms zet je even een stap terug, ook dat is niet erg. Jij voelt het beste wat je nodig hebt.

Zijn er dingen waar jij energie van krijgt? Kleine dingen waarmee je zou kunnen beginnen? Een uurtje buiten wandelen? Hardlopen? Dat helpt mij altijd om mijn hoofd leeg te maken en daarna ben ik altijd een beetje trots. ;)

Het feit dat je deze vraag stelt verdient ook al een complimentje: wat goed dat je hier zo bewust bij stilstaat en om tips vraagt! Weet dat je ook met een Online-Buddy van Villa Pinedo over dit soort dingen zou kunnen chatten, je kunt er hier meer over lezen: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy

En over de nieuwe vriendin van je vader: ook herkenbaar! Ik kon gelukkig afspraken maken met mijn vader over wanneer zij er wel en vooral even niet was. Dan voelde ik mij, vooral in het begin, toch net wat chiller thuis. Is dit iets wat jij ook met je vader zou kunnen bespreken? Misschien als je uitlegt dat dat de drempel voor jou verlaagd om wat vaker uit je kamer te komen?

Succes Michel! Hopelijk heb je iets aan deze reactie! :)

Liefs, Sammie