Spaarpot

Probeer er met je moeder over te praten en vraag haar of zij iets beter weet en als je vader een vriendin heeft kan je misschien proberen om met haar in contact te komen en dat je misschien via haar nog een beetje met je vader kan communiceren zonder dat hij jou negeert. Ik zou trouwens wel even een gesprek aan gaan met je vader over waarom je niet meer bij hem wilt zijn. Als je dit misschien duidelijk uitlegt kan hij hier begrip voor tonen. Ik hoop dat het allemaal goed komt Eva! Groetjes Giovanna

bedankt voor de tip. alles wat jij aangeeft heb ik al geprobeerd en heeft helaas niet gewerkt. er wordt niet naar mij of mijn gevoel geluisterd. alles is onzin volgens mijn vader. mijn vader geeft aan dat als ik aan mijn spullen en geld wil komen, ik dan maar gewoon naar hem moet komen. dat voelt als chantage. ik wil niet meer naar hem! we hebben al zo vaak gepraat met elkaar maar hij wil het niet horen of naar mijn gevoel luisteren. hij denkt alleen aan zichzelf en drijft zijn zin door. groetjes eva

Hoi lieve Eva, Je vertelt dat je niet meer naar je vader wil, maar nu is het zo dat je daar een volle spaarpot hebt. Jouw vader vind dat je het geld en jouw spullen alleen mag hebben als je weer naar hem toe komt. Nu heb jij het gevoel dat je gechanteerd wordt. Je vraagt om hulp zodat jij zelf beslist wat je met jouw geld en spullen kunt doen. Wat goed dat je dit zo duidelijk hebt uitgelegd op ons forum en dat je hier deze vraag stelt! Jouw verhaal is echt mega herkenbaar voor me. Toen ik 18 jaar was woonde ik bij mijn vader en de helft van het geld dat ik verdiende ging altijd in de kluis van mijn vader. Uiteindelijk kreeg ik een best wel grote ruzie met hem en vertrok ik dus ook op een niet zo fijne manier. Ik had altijd zo hard gewerkt voor mijn geld, dat ik het natuurlijk ook terug wilde. Omdat het om best veel geld ging ben ik het dan ook op gaan halen. Ik heb mijn vader toen een bericht gestuurd waarin ik zei dat ik langs kwam om het geld op te halen. Toen ik het geld op ging halen zaten mijn vader en stiefmoeder klaar om te praten (dit voelde voor mij ook als chantage), ik stond daar best voor open maar toen het gesprek begon werd al vrij snel duidelijk dat er van mij verwacht werd dat ik mijn excuses aanbood en deed alsof alles mijn schuld was. Toen heb ik gezegd dat ik daar niet voor kwam en dat ik gewoon mijn geld terug wilde. Mijn stiefmoeder deed toen heel erg vervelend en gemeen tegen me, mijn vader gaf me gelukkig wel het geld. Toen ik ben snel weer gegaan. Voor mij was dit dus achteraf niet echt een fijne manier, omdat er ruzie bij kwam kijken. Nu vraag je wat jij kunt doen, moeilijk is dat zeg! Ik wil natuurlijk niet dat jij een vervelende situatie krijgt met jouw vader net zoals ik had. Je bent ook nog een stuk jonger. Heb je iemand die jouw hierbij kan helpen? Je moeder bijvoorbeeld? Misschien dat het een goed idee is om samen met jouw moeder eens te kijken hoe je dit nou het beste aan kunt pakken. Of misschien heb je wel een hele fijn oom/tante/juf of meester die je hierbij om hulp kunt vragen. Weet dat wij er sowieso ook voor je zijn, we denken graag verder met je mee! We hebben daar zelfs een speciale chat-app voor, je kunt dan met een van ons praten over wat je allemaal bezig houdt! Kijk voor meer informatie maar eens op: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/. Ik hoop dat je snel een manier kunt vinden om zelf te beslissen over jouw geld en spullen! Veel succes Eva. Liefs, Nicole

probeer dit met je moeder te bespreken. ik zelf wil niet meer naar mijn moeder toe en heb daar ook spullen ik heb dit met mijn vader besproken en hij zei als je het echt niet terug krijgt dan vinden we wel een oplossing en dat is er nu ik mis de spullen niet meer omdat ik nu iets veel leukers heb gekregen. misschien heeft jouw moeder nog een goed idee

Hoi lieverd, Wat ontzettend fijn dat je reageert, dankjewel! Je zegt dat je alles uit mijn bericht al hebt geprobeerd, zonder resultaat helaas. Wat vervelend zeg, hoe is dat voor je? Ik kan me voorstellen dat je je erg machteloos voelt nu. Jouw vader geeft je niet het gevoel dat hij écht naar je luistert, je hebt al zo vaak met hem gepraat maar hij wil het niet horen. Heftig zeg! Dit is echt zooo herkenbaar voor me. Mijn broers, zus en ik proberen al jaren aan onze vader uit te leggen hoe wij ons voelen sinds hij zich meer op zijn vrouw richt dan op ons, maar het lijkt gewoon niet binnen te komen. Wij voelen ons dus totaal niet serieus genomen door hem. Ik wordt er ook altijd heel erg verdrietig van omdat ik niet begrijp waarom hij niet naar ons luistert. Ik vond het ook altijd super moeilijk om uit te leggen hoe ik me voelde tegenover mijn vader, hij leek daar helemaal niet voor open te staan. Omdat ik het toch wel heel erg belangrijk vond om te delen hoe ik me voelde en wat er in me om ging heb ik toen besloten om een brief te schrijven. In die brief kon ik precies zeggen wat ik wilde zeggen zonder direct afgekapt te worden. Ik kon zo veel meer de gedachten over wat hij er van zou vinden los laten. Het was geen oplossing voor al onze problemen en ik kreeg niet eens een reactie op de brief, maar het voelde zoooo ontzettend fijn om het op deze manier toch tegen hem te kunnen zeggen. Het was echt een opluchting voor me! Heb jij er al eens over nagedacht om een brief te schrijven naar je vader? Misschien helpt het wel en is het ook een opluchting voor jou! Zou je het fijn vinden als wij jou helpen hij het schrijven van een brief? Je kunt appen met een van onze buddy’s en samen de brief schrijven! Je mag natuurlijk ook altijd je brief hier met ons delen, we zijn er graag voor jou lieve Eva! Denk er maar eens over na, je kunt hieronder sowieso gewoon weer reageren als je dat fijn vindt. Ik vind het in ieder geval heel fijn en super goed van jou dat je nog een keer gereageerd hebt! Geniet van je dag vandaag Eva. Veel liefs, Nicole

Bedankt voor alle lieve berichten! De afgelopen 5 jaar heb ik al veel geprobeerd. Bellen, appen sinds ik mijn mobieltje heb, briefjes schrijven, gesprekken met hem alleen, met mama erbij en mijn zusje erbij. Zelfs weglopen op de dagen dat ik naar hem moest, ik ging niet ver want ik wilde gewoon naar mama. Niks helpt. Hij blijft zeggen dat mijn gevoel onzin is en het niet waar is. En dat ik me maar neer moet leggen met dat er niks gaat veranderen en het dus moet accepteren. Maar dat accepteer ik niet. Ik accepteer niet hoe hij met mij en mijn gevoel omgaat. Ik kan een brief schrijven maar zie er weinig hoop in. Dan schrijf ik nog liever een brief naar de rechter om aan te geven wat ik wil en mijn wensen zijn. Maar ik ben bang dat de rechter dan zegt dat ik toch naar papa moet gaan. Groetjes Eva

Hoi lieve Eva, Wow, wat heb je al veel geprobeerd zeg, wat lastig voor jou! Heftig ook om te horen dat je zelfs al weg bent gelopen en jouw vader zegt dat jouw gevoel onzin is. Jouw gevoel is van jou en dus zeker nooit onzin! Ik snap zo goed dat je dit niet accepteert. Moeilijk. Je vertelt over het schrijven van een brief naar de rechter over wat jouw wensen zijn. Is er al een rechter betrokken nu? Ik denk dat het super goed zou zijn om duidelijk te maken wat jij wil in deze situatie. Ik kan me ook voorstellen dat het moeilijk is om dat allemaal op papier te zetten. Is er iemand die jou kan helpen om dat te doen? Zo kun je ook kijken hoe je het allemaal zo goed mogelijk op papier kunt zetten. Ik hoop echt voor je dat het snel beter gaat! Heb je ook al eens gekeken of je het fijn zou vinden om een buddy te hebben bij ons? Je kunt op de volgende site meer informatie vinden: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Veel liefs, Nicole

Hoi lieve nicole Wat lief van je! Ik heb inmiddels al een buddy genaamd Merel. Er is nu nog geen rechter betrokken, maar ik heb al contact gehad met de kinderrechtswinkel. Ook mijn moeder heeft met hen gesproken wat we kunnen doen. Omdat ik nog geen 12 jaar ben maar al wel goed kan vertellen wat ik voel en wil denken ze bij de kinderrechtswinkel wel dat de rechter mij zal horen. Maar ik ben zooooo ontzettend bang dat de rechter mijn gevoel ook onzin vindt en dat ik weer naar mijn vader moet. Die stap zetten vind ik nog heel eng. Ik word in oktober 12 jaar en dan hoort de rechter mij sowieso. Maar toch ben ik bang. Bang dat de rechter niet mijn gevoel serieus zal nemen en meegaat met wat mijn vader wil.... Wat zou jij doen als je mij was? Groetjes Eva

Lieve Eva, Ach, wat fijn om te horen dat je een buddy hebt zeg. Super goed van je! Je vertelt dat er nog geen rechter betrokken is maar dat jij al wel contact hebt gehad met de kinderrechtswinkel. Zij denken dat de rechter jou hoort omdat je al zo goed kunt vertellen wat je denkt en voelt, dat is fijn om te horen! Ik merk ook dat je inderdaad goed weet wat jij wil in deze situatie en ik vind het echt super goed dat jij en je moeder contact hebben gehad met de kinderrechtswinkel! Je vertelt ook dat je heeeeel erg bang bent dat de rechter jouw gevoel onzin vindt, net zoals jouw vader. Jij wil niet naar je vader, maar je bent wel bang dat dat gaat gebeuren. Ik begrijp je angst echt super goed Eva, ik vind het ook echt vervelend voor jou! Wat zou ik doen als ik jou was, wat een goede vraag zeg! Als ik jou was zou ik zeker laten weten wat jij wil in deze situatie, jouw gevoelens zijn belangrijk en jij mag er, samen met al jouw gevoelens zijn! Ik snap niet waarom jouw vader jouw gevoelens onzin vindt en ik weet 100% zeker dat een rechter dat niet vindt. Het is namelijk juist de taak van de rechter om naar alle kanten van het verhaal te kijken en jouw kant van het verhaal is daarvoor dus heel erg belangrijk. Als ik jou was zou ik zo goed mogelijk verwoorden wat jij wil tegenover de rechter. Ik vind het zelf ook altijd fijn om precies duidelijk te omschrijven wat ik voel. In jouw situatie zou je dus zeggen: 'ik ben heel erg bang dat u niet luistert naar wat ik wil en ik daardoor naar mijn vader moet'. Ik zou er dan ook echt bij zetten waarom je bang bent dat er niet naar jou geluisterd wordt en waarom jij niet naar jouw vader wil. Heb je al iemand gevonden die je hiermee kan helpen? Veel liefs en een dikke knuffel, Nicole

Dus jij zegt samengevat dat ik het gewoon moet doen . Ik vind het heel lief van je dat je mij helpt dat waardeer ik heel erg! Ik denk er wel nog even goed over na wat ik wil en hoe ik dat moet verwoorden, maar de kinderechtswinkel kan me daar bij helpen. Ik heb ook een dagboek bij gehouden en daar staat ook alles in. bedankt voor de goede tips Eva

Hai lieve Eva, Wat goed dat je ook een dagboek bij aan het houden bent! Ik denk inderdaad dat het een goed idee is om dit te doen. Als de rechter niet weet hoe jij hierover denkt kan hij of zij er ook geen rekening mee houden. Dat zou ik heel erg vervelend vinden voor je! Ik merk dat je het een hele moeilijke beslissing vindt om te nemen, dat snap ik ook suuuper goed! Het is ook echt niet gemakkelijk. Mijn beste vriendin laat me op dit soort moment altijd een lijstje maken waarop ik de voor- en nadelen van de mogelijkheden opschrijf. Dus jij zou opschrijven wat de voordelen zijn van het wel aan de rechter laten weten, en de voor- en nadelen van het juist niet aan de rechter laten weten. Zou je dit samen met je moeder kunnen doen? Ik vind het echt zo tof dat je op me reageert, ben echt blij dat ik zo goed met je mee kan denken en gelukkig waardeer jij het ook! Veel liefs en geniet van je dag vandaag! Nicole