Snoert me de mond

Hoi lieve Gwen, Goed dat je je vraag hier op het forum durft te stellen! Je situatie klinkt best wel herkenbaar en is helaas helemaal niet leuk.. Ik werd altijd gekleineerd door mijn stiefmoeder en zij wist altijd alles beter, hoe dan ook wist ze er altijd wel voor te zorgen dat ik me slecht zou voelen waardoor ik uiteindelijk met alles wat ik zei bang was voor een opmerking. Ik durfde er eigenlijk ook niet goed met haar over te praten, omdat ik bang was voor haar reactie. Toen gaf iemand me een keer de tip om er met mijn vader over te praten, omdat ik met mijn vader wel een goede band had. Samen met mijn vader kon ik dan kijken naar hoe het voor mij fijner zou worden. Ik weet niet hoe de band met jouw vader is maar misschien is dat voor jou ook een idee? Jouw vader zou er dan een keertje met je stiefmoeder over kunnen praten. Of je zou bijvoorbeeld kunnen afspreken dat je vaker met je vader samen leuke dingen doet, zodat je tijd hebt met hem en zonder haar. Ik had toen samen met mijn vader besloten een brief aan haar te schrijven, zodat ik rustig de tijd had alles te verwoorden en ik ook niet haar directe reactie hoefde te zien. Uiteindelijk heeft zij mij ook via een brief antwoord gegeven omdat ik dat makkelijker vond dan praten. Zij was zich in de meeste gevallen niet bewust van wat voor gevoel zij mij gaf met haar reacties en het was ook nooit haar bedoeling. Doordat ik het had uitgesproken wist ze het en kon ze er rekening mee houden. Natuurlijk was het niet in 1 keer weer allemaal goed, maar langzaam ging het daarna wel steeds beter. Misschien dat jij ook een brief zou kunnen schrijven met hoe je je voelt en wat je wel en niet fijn vindt :) Ik hoop dat je iets hebt aan mijn tips! Liefs, Samantha

Hoi lieve Gwen, Dankjewel voor je berichtje! Ik begrijp je situatie heel goed. Ik denk dat heel veel kinderen dat gevoel ervaren, het niet durven vragen van dingen aan je (stief)ouders. ik heb dat zelf ook heel erg gehad. Maar nu veel minder, dus ik hoop dat ik je een beetje kan helpen met mijn ervaring! Langzaamerhand begon ik te beseffen dat ik eigenlijk heel weinig tegen mijn (stief)ouders durfde te zeggen. En in de praktijk is dat eigenlijk super lastig. Als je met jezelf afspreekt dat je vanaf nu bepaalde dingetjes vaker gaat vragen, kun je gewoon met de tijd steeds meer vragen en zeggen. Je stiefmoeder kan daar dan ook een beetje aan wennen, maar als ze nog steeds stomme dingen terugzegt kun je het daar dan met iemand overhebben? Je zou je gevoel kunnen opschrijven en aan haar geven of een andere volwassene die je vertrouwt en die je zou kunnen helpen. Het is super fijn als je verbale contact met je ouders beter is! Ik hoop dus heel erg dat het helpt, en dat het snel beter gaat. Liefs Emmeline