Schuldig

Hoi Anoniem, Ik snap helemaal wat je bedoelt! Wat goed dat je Villa Pinedo hebt gevonden om hulp te vragen. Zelf ben ik alleen maar bij mijn vader, maar mijn broertje gaat wel om het weekend naar mijn moeder en ik vind het dan ook moeilijk om weg te zijn van mijn vader. Hij moet ten slotte ook al mijn broertje missen, en dan kies ik er ook nog voor om weg te gaan... Ik heb mijn schuld gevoel met mijn vader besproken en aan gegeven dat ik het moeilijk vind om ermee om te gaan. Mijn vader gaf aan dat hij het soms wel jammer vind maar dat hij wel begrijpt dat ik ook mijn eigen leven op wil bouwen en niet altijd alleen maar bij hem kan zijn. Hij is ook een volwassen man die prima voor zichzelf kan zorgen. Hierdoor heb ik veel meer rust als ik weg ga en dit doe ik nu dus ook vaker. Misschien zou je zelf dit gevoel ook kunnen delen met je ouders, zodat zij je kunnen helpen. Zij zullen je vast wel begrijpen. Ik hoop dat je wat aan mijn verhaal hebt, en onthoud dat je niet alleen bent met zulke gevoelens! Lieve groet, Charlotte

lieve anoniem ik begrijp het ik heb het ook mee gemaakt maar je moet gewoon gaan of praat er over met je moeder/vader of met iemand maar ik denk dat het zelfde zegen als mij je moet gewoon spelen en als je naar bed gaat is je vader/moeder ook aleen groetjes Sterre PS STERKTE

Lieve anoniem, wat fijn dat je jouw vraag wilt delen met ons. ik begrijp heel goed wat je bedoeld. ik had dit vroeger ook, vooral als bijvoorbeeld mijn ouders alleen moesten eten of iets dergelijks. dit schuld gevoel is alleen totaal niet nodig! je ouders vinden het uiteraard fijn als je bij hun bent, maar ze vinden het natuurlijk ook hartstikke fijn om te zien dat jij gelukkig bent met de dingen die jij doet. misschien is het fijn voor jou om hier met je ouders over te praten, dat je aangeeft dat je graag wilt werken etc. maar dat je niet wilt dat hun dat vervelend vinden of iets. dan weet je gelijk hoe je ouders zich daarbij voelen en of je dus wel zoon schuld gevoel hoeft te hebben. zelf deed ik dit ook altijd overleggen met mijn ouders namelijk. als bijvoorbeeld mijn vader alleen at, vroeg ik nog een paar keer of hij het echt niet erg of vervelend zou vinden als ik dan ergens anders zou blijven eten. dan kun je daarna bijvoorbeeld afspreken dat je iets eerder naar huis komt zodat je ouders je nog wel kunnen zien. hopelijk heb je wat aan deze tips! Liefs, Kaylee

Lieve anoniem, Wat goed dat je met je vraag op ons forum komt! Ik herken jouw gevoel heel goed , ik heb dat nogsteeds en ik ben inmiddels 22 haha... ik heb het gevoel dat papa eenzaam is als ik vaak weg ben thuis. Papa is een volwassen man en heeft een nieuwe relatie dus hij red zichzelf wel! En dat geldt voor jouw ouders ook! Denk aan jezelf en wat jij leuk vind om te doen. Je hoeft niet 24/7 thuis te zijn! Je kunt ook gewoon gezellig een filmavondje doen met je vader of moeder of bijvoorbeeld even naar de stad. Liefs Melissa

Ze vinden het echt heeeerlijk om 'alleen tijd' te hebben. Of ze nou alleen zijn of een nieuwe partner hebben. Tuurlijk is het stil in huis, maar nu kunnen dingen gedaan worden die ze normaal nooit kunnen doen of verschuiven. Praat er eens met je broer of zus over want die zullen wel hetzelfde gehad hebben ooit.

Hoihoi, Bedankt voor jouw berichtje op het forum! Ik kan begrijpen dat je je dan schuldig voelt om weg te gaan. Wel is het zo dat ze allebei weer iemand anders hebben gevonden, dus zijn ze inderdaad niet alleen. Als ik kijk naar mijn eigen situatie, vonden mijn ouders het juist alleen maar fijn als ik zelf ook leuke dingen te doen had en afleiding had als ik het even moeilijk had met de situatie en hun scheiding. Misschien is het fijn om te vragen hoe jouw ouders daarin staan, zodat jij je minder schuldig hoeft te voelen naar hun toe als je ergens heen gaat. Lijkt je dat wat? (: Lieve groetjes, Sandra