Samenwonen

Lieve Juul, Dank je wel voor jouw bericht op het forum, wat fijn dat je jouw verhaal hebt willen delen. Wat fijn om te lezen dat je vader een lieve vrouw heeft gevonden en dat je ziet dat hij gelukkiger is! Maar je schrijft ook dat, ook al ben je blij voor hen dat je het toch wel heftig vind nu zij gaan samen wonen en dat het wat aan je knaagt. Dat begrijp ik wel. Het is natuurlijk best een grote verandering ook al woon jij niet meer thuis. Ik heb niet hetzelfde meegemaakt. Mijn ouders hebben allebei 1 lange relatie gehad na de scheiding en die zijn beide al enige tijd weer uit. Wat ik wel herken is dat knagende gevoel en het kwijtraken van je huis. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik drie jaar oud was. De scheiding hoorde bij mij, het was mijn normaal. Het was eigenlijk pas toen ik als vrijwillige aan de slag ging hier bij Villa Pinedo dat ik er steeds meer over na ging denken. Dat heeft enige tijd geduurd. Ik ben niet zo'n prater, dus ik denk er vooral veel over na. Het ging met toen bijvoorbeeld ook opvallen dat ik bijna nooit praten over "mijn ouders" maar altijd over "mijn moeder" en "mijn vader". Het voelt ook best gek om alleen te zijn met beide ouders. Inmiddels is het knagende gevoel en de rondtollende gedachten weer wat gekalmeerd. Wat mij hierbij vooral heeft geholpen is om het gewoon een beetje over me heen te laten komen. Wat ook zou kunnen helpen is om er met iemand over te praten, een goede vriend(in) of een familielid bijvoorbeeld. Je zou ook kunnen proberen om op te schrijven wat je voelt. Als je het lastig vind om er over te praten of niet zo goed weet wat je dan moet zeggen, kun je ook overwegen om een Buddy aan te vragen. Dit is een jongere die net als jij gescheiden ouders heeft, er is om naar jou te luisteren en mee te denken: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Toen ik dus ongeveer drie jaar was, kreeg mijn moeder een huurhuis. Dit was het huis waar ik opgegroeid ben. Hier vierde ik mijn verjaardagen, viel ik al achterover de trap af en speelde ik voor het huis. Toen gingen we verhuizen. In het begin vond ik dat prima. Ik kreeg een nieuwe kamer en ik kon gewoon op mijn school blijven. Blijkbaar ben ik op een gegeven moment huilend uit bed gekomen omdat ik de vloer van het huis mee wilde nemen :) Dus misschien vond ik het toch eigenlijk best lastig. Mama had daarom geregeld voor mij dat ik vlak voor we de sleutel moesten inleveren nog één keer mochten kijken, om afscheid te nemen. Ik was met een paar minuten klaar. Toen snapte ik nog niet precies waarom en ik kan het me maar vaag herinneren. Toevallig heb ik toen ik wat ouder was "afscheid" genomen van het huis van mijn oma en opa en onlangs ook genomen van de flat van mijn andere oma. Ik had bij beide zo veel herinneringen. En toen stond ik in de daar, her en der nog een doos of een stofzuiger maar eigenlijk zo goed als leeg. En toen wist ik wat ik al die jaren geleden ook voelde, het is nu weer gewoon een huis. Mijn stukje thuis dat ik overal in vond, was er niet meer. Gelukkig heb ik dat weer gevonden in mijn nieuwe huis. Ik denk af en toe nog wel eens terug aan een van die drie woningen. Een beetje melancholisch. Maar zo droevig vind ik dat niet. Ik zou je dus ook zeker aanraden om afscheid te nemen van je ouderlijk huis. Als je verdrietig bent, laat het toe en neem een paar mooie foto's van alle plekken waar je je iets moois, verdrietigs of grappigs kan herinneren. Op het einde schrijf je dat je het moeilijk vindt dat er een gezinsplaatje ontstaat waar jij niet bij hoort. Uiteraard woon je daar niet en dat zal in het begin best wennen zijn. Heb je het daar al met jouw vader en zijn vriendin over gehad? Krijg jij bijvoorbeeld een sleutel? Ik denk dat het heel logisch is dat jij in het gezinsplaatje wil passen! Maar ik denk ook dat gezinnen en families er in ontelbaar veel vormen zijn. Wat versta jij daar onder? Wat zou je graag willen? Misschien kun je dat voor jezelf bedenken en kijken wat daar in mogelijk is. Toen ik nog jong was en om het weekend naar mijn vader ging, dan kwam hij mij altijd ophalen. Dan at papa altijd mee. Toen vond ik dat gezellig en voorspelbaar. Ik wist precies wat me te wachten stond. Misschien kun je voorstellen om elke week, maand o.i.d. met zijn vieren te eten? Tot slot, zoals je inmiddels weet kun je ook vrijwilliger worden bij Villa Pinedo; https://www.villapinedo.nl/vrijwilligerswerk/ Het is een hele bijzondere manier om er voor andere kinderen/jongeren te zijn en ook je eigen gevoelens en gedachtes een plekje te geven. Misschien is dat iets voor jou? Heel veel succes en liefs, Vivian

Hoi lieve Juul,  Fijn dat je het forum hebt gevonden en dat je je verhaal hier doet. Ik kan me voorstellen dat je niet verwacht had dat het je nog zo zou raken na al die tijd. Op een gegeven moment lijkt het alsof je alles wel gevoelt en meegemaakt hebt na zoveel jaar en toch is dat dan niet zo. Ik snap dat dat dan stiekem best een beetje moeilijk is.  Mijn vader heeft net zoals jouw vader een aantal vriendinnen gehad en met sommige heeft hij ook samen gewoond. De eerste vriendin die hij had na mijn moeder had precies dezelfde samenstelling als ons gezin (een moeder, dochter en een hond), dus het voelde alsof hij ons inruilde voor precies zo’n zelfde gezin en dat mijn moeder en ik daar niet meer bij hoorden. Ik vond dat toen best lastig, maar na een tijdje werd dat normaal en voelde ik me daar ook wel thuis. In die tijd was ik nog jong en was het normaal dat ik dan naar mijn vader ging. Daar was toen ook een regeling voor, dus dat ging eigenlijk vanzelf. Inmiddels heeft mijn vader een nieuwe relatie met een vrouw die kinderen heeft die jonger zijn dan ik. Nu ik uit huis ben voel ik me daar helemaal buiten staan. Het lijkt wel alsof het allemaal niet meer vanzelf gaat, dat vind ik best lastig als ik bijvoorbeeld voor verjaardagen naar mijn vader ga. Misschien dat jij dat herkent, nu je niet meer thuis woont.  Ik heb in ieder geval gemerkt dat de relatie met je ouders wel wat verandert, wanneer je uit huis gaat. Maar dat hoeft niet per se iets slechts te zijn. Met mijn moeder zit ik nu veel meer op één lijn en zijn we op de momenten dat we afspreken er echt voor elkaar. Ik heb ook het gevoel dat wanneer je uit huis bent, je meer de verantwoordelijkheid hebt om met je ouders af te spreken. Zeker bij gescheiden ouders, omdat je vaak alles dan apart moet regelen. Bij mijn moeder gaat dat vanzelf, want bij haar voelt het als thuis. Daar kan ik dus ook altijd komen aanwaaien, maar omdat mijn vader nu bij iemand woont waar ik nooit bij gewoond heb, voelt dat als vreemd terrein. Dus ik kan me voorstellen dat je het gevoel hebt dat er een nieuw gezinsplaatje wordt gevormd.  Weten je ouders en vooral je vader dat je je zo voelt? Misschien dat hij niet door heeft dat je dat gevoel hebt of dat hij jou gewoon de ruimte wil geven. Misschien dat het helpt om het er een keer met je ouders over te hebben of alleen met je vader, als je dat zou willen en durven. Heb je dit gevoel bij je moeder ook of is het echt alleen je vader? Weet dat het in ieder geval oké is dat je je zo voelt, want er verandert toch weer een hoop om je heen, ook al lijkt het alsof het geen directe invloed op je heeft. En weet ook dat je dat echt bespreekbaar mag maken, als je dat zou willen.  Mijn ouders zijn al ongeveer 20 jaar uit elkaar en het doet mij nu ook nog wat, maar het wordt wel steeds iets makkelijker om ermee om te gaan. Het wordt ook makkelijker om erover te praten, zeker met iemand die je vertrouwt, maar het praten helpt al een hoop. Ik hoop dat je wat aan mijn reactie hebt en mocht je nog vragen hebben of je verhaal gewoon kwijt willen, dan mag dat natuurlijk altijd hier weer. Je ben meer dan welkom!  Liefs,  Quinty