Rollercoasterleven

Lieve Jillz, Allereerst wil ik even kwijt dat ik het echt heel dapper vind dat je je verhaal hier met ons durft te delen en om hulp vraagt. Ten tweede wil ik je laten weten dat je écht niet alleen bent in deze situatie, ook al voelt dat soms wel zo. Ik heb niet in dezelfde situatie gezeten als jij, maar mijn leven was net als bij jou ook net een rollercoaster. Soms leek het net of het voor eeuwig op zijn kop bleef staan en er geen einde aan zou komen. Wat dat betreft herken ik je gevoelens dus heel erg. Als ik je berichtje zo lees lijkt het heel erg alsof er veel in je leven gebeurt en er veel spanningen zijn, en klinkt het voor mij alsof je heel erg behoefte hebt om daar met iemand over te kunnen praten, om je verhaal mee te kunnen delen, heb ik dat goed begrepen? Dat had ik vroeger wel heel erg, en meer praten over alles wat er gebeurde in me leven is wat mij uiteindelijk veel heeft geholpen. Praten loste niet per se alles meteen op, het zal er bijvoorbeeld niet meteen voor zorgen dat je een paspoort hebt of dat je je meteen gelukkig voelt, maar je zal je wel minder alleen voelen. Je gevoelens met mensen delen kan al zorgen voor een opgelucht gevoel. En soms kunnen andere je dan ook helpen om dingen op een andere manier te bekijken, ze kunnen je helpen om moeilijke momenten te verwerken. Je vraagt bijvoorbeeld hoe je weer gelukkig kan worden, en die vraag klinkt me erg bekend. Ik dacht soms dat ik nooit gelukkig zou worden. Maar nu weet ik beter, nu een aantal jaar verder ben ik hartstikke gelukkig. Dat komt vooral omdat ik echt heel veel heb gepraat en langzaam alles uit het verleden ben gaan verwerken. Dit heeft veel tijd gekost, maar door alle nare gevoelens te verwerken, is er meer plek gekomen voor fijne gevoelens. En ik weet bijna zeker dat dat bij jou ook zal helpen. Heb je al weleens gehoord van ons buddy project? Ik denk namelijk dat dat iets is wat jou wel zou kunnen helpen. Je wordt dan gekoppeld aan een buddy, dat is een jongere die net als jij en ik ook gescheiden ouders heeft. Samen met je buddy kun je dan contact hebben via een speciale app. Je kunt bij hem of haar dan dus altijd even je verhaal kwijt, jullie kunnen samen praten of dingen die je denkt of voelt en ervaringen delen. In lastige situaties kunnen zij dan naar je luisteren en je misschien wel advies geven. Ik denk dat dat best een goede eerste stap kan zijn om dingen te verwerken, om je minder alleen te voelen, en om je uiteindelijk gelukkiger te gaan voelen. Als je meer informatie hierover wilt kun je op deze site kijken: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Ik hoop echt heel erg dat je iets hebt aan mijn advies. Ik wens je heel veel sterkte, en weet dat je sowieso altijd welkom bent hier op het forum! Liefs, Samantha

lieve Jillz. wat ontzettend goed en dapper van je dat je jouw verhaal deelt met ons. ik moet eerlijk zeggen dat in het eerste gedeelte ik niet heel veel ervaring heb, ik weet wel dat er rechtszaken zijn geweest in mijn verleden maar hier heb ik niet veel bij meegekregen. toen ik je laatste gedeelte van je verhaal las wilde ik heel graag reageren. het lijkt idd een soort rollercoaster. dit heb ik ook altijd gehad, veel scheidingen, mijn moeder die nog naar Griekenland verhuisde, ruzies etc. etc. ik vind het heftig om te lezen wat je allemaal doorstaat, en je komt in mijn ogen over als een heel sterk persoon. hoe het zit met een paspoort aanvragen op die leeftijd weet ik niet zo heel goed om eerlijk te zijn, ik dacht namelijk dat dat vanaf die leeftijd al wel kon zonder toestemming. ik hoop dat je hier met je voogd uit kunt komen, en het is in ieder geval al een opluchting dat je vaker akkoord geeft lijkt mij. naast alles vind ik het enorm vervelend om te lezen dat je ook nog wordt gepest.. dat zit allemaal niet zo mee. pesten is sowieso nooit goed en zeker niet wanneer je zoveel aan je hoofd eigenlijk al hebt. ik ben op die leeftijd ook veel gepest. mijn tip die ik daarvoor mee kan geven is dat je gewoon moet doen wat voor jou goed voelt en je zo min mogelijk aan moet trekken wat anderen hiervan vinden. jij mag ook op deze wereld zijn, en als hun dat niet kunnen accepteren is dat hun probleem. je moet maar zo denken, door alles wat jij hebt mee gemaakt ben je een ontzettend sterk persoon, en daar kijken hun eigenlijk alleen maar tegen op. dan worden ze gewoon een beetje jaloers om het zo maar te zeggen. probeer iets meer positieve situaties te bekijken, en niet alleen het negatieve. ook al gebeurt er misschien veel negatiefs, er zit altijd een kern positiviteit in verborgen. ik hoop dat ik je hiermee een beetje heb kunnen helpen, en dat het opgelucht heeft voor jou om je verhaal hier op te zetten. omdat je aangeeft dat je graag met iemand zou willen praten zou ik je graag ook willen doorverwijzen naar het mijn buddy traject wat we hier op hebben, om daar eens een kijkje te nemen. dat lijkt een beetje op dit, maar dan kun je gewoon met 1 iemand echt een gesprek voeren. liefs, kaylee