Ik wil niet kiezen

Hallo anoniem meisje, Wat dapper om je verhaal te delen hier. Het is niet niks om iedere dag nog steeds een rotgevoel te hebben door die scheiding. Heb je wel eens met je ouders gepraat over de hele situatie? Want acht jaar geleden was jij tien en soms lijken ouders niet te beseffen dat je er zoveel jaar later nog steeds mee kan zitten en dat het zoveel invloed heeft. Naar om te lezen dat je nog iedere dag denkt dat het jullie/jouw schuld is dat ze gescheiden zijn. Ik ken je ouders niet, maar ik durf met zekerheid te zeggen dat het niet zo is. Jij en je zusje hebben daar waarschijnlijk niks mee te maken, dat is iets tussen jullie ouders. Net als dat ze alles tegen jou zeggen in plaats van tegen elkaar... Ik denk eerlijk gezegd dat je dat best kunt zeggen: 'Pap/mam, wil je dit niet meer tegen mij zeggen? Dit doet me pijn.' Ik heb dat zelf ook tegen mijn ouders gezegd en daar schrokken ze wel een beetje van, maar vervolgens losten ze het wel op een andere manier op. Buiten mij om. Dat was een hele opluchting! Ik hoop dat het lukt voor je om met je ouders te praten en te laten weten dat je er nog steeds mee zit. Als het niet lukt, kun je altijd nog een brief schrijven. Dan word je niet onderbroken en kun je rustig je verhaal doen. Cijfer jezelf in ieder geval NIET weg hoor! Veel succes voor jou en je zusje! Liefs, Femke

Hoi Anoniem meisje, Bedankt voor je berichtje. Ik herken zoveel in je verhaal. In eerste instantie wilde ik ook het liefste bij mijn vader wonen. De band met mijn moeder was op dat moment niet zo goed. Maar toch wilde ik haar ook geen pijn doen en daarnaast had ik een jonger broertje en zusje waar ik voor zorgde. Je zit er tussen in en wilt inderdaad geen kant kiezen. Maar uiteindelijk moet je doen waar jij je goed bij voelt. Dat is iets wat ik geleerd heb. Ik vind het heel vervelend voor je dat je nog elke dag last hebt van gedachtes. Dat je denkt dat de scheiding de schuld van jou en je zusje is. Ik weet 100% zeker dat dit niet het geval is!! Dit is iets tussen je ouders en daar hebben jij en je zusje geen schuld in. Misschien is het goed om hier eens met ze alle over te praten. Dan kunnen je ouders jullie verzekeren dat jullie geen schuld hebben in de scheiding! Je mag ook best zeggen dat je niet meer wilt dat je ouders dingen tegen jou zeggen over elkaar omdat het pijn doet. En dat ze ook dingen over jullie zelf moeten regelen en niet via jou. Zij zijn hier de ouders en niet jij. Toen ik 16 jaar was, was ik eigenlijk de hele omgangsregeling van mij en mijn broertje en zusje aan het regelen. Er kwam een moment dat het mij te veel werd en dat ik heb gezegd dat ik ermee stop en dat mijn ouders het maar zelf moesten regelen. Ik vond het moeilijk om dit te doen maar het heeft wel geholpen en dat voelde super fijn. Zij waren weer de ouders. Ik hoop dat dit voor jou uiteindelijk ook gaat helpen. Ook al ben jij het kind je mag er best wat van zeggen tegen over je ouders. Zo weten je ouders ook hoe jij (en je zusje) je voelt en wat zij kunnen doen. Mocht je een gesprek moeilijk vinden dan kan je ook altijd een brief schrijven. Dat kan ook helpen! Veel succes en mocht je nog vragen hebben dan kan je hier altijd terecht! Liefs Evi

hoi ik heb precies het zelfde mijn vader regelt alles en altijd met mij!!!