Alles is anders

Hallo Kiki, Ik begrijp goed dat je zo reageert. Iedereen verwerkt een scheiding anders. Jij reageert door verdriet/woede vervelend naar anderen. Misschien moet je achteraf of vooraf wel even duidelijk maken tegen de personen dat je dit niet zo bedoelt. Maak duidelijk dat je in ern moeilijke situatie zit. Dan komt dit al heel anders over, voordat je anders nog ruzie gaat krijgen. Praten met een vertrouewenspersoon zou ook niet slecht zijn. Ik wens je veel liefs. Anne

Beste Kiki, Wat vervelend om te horen dat je het zo moeilijk hebt met de scheiding van je ouders. Het is ook erg moeilijk! Jij uit je emoties door misschien raar te gaan doen en ruzie te maken.. en dat is wel lastig voor jezelf en voor de mensen om je heen. Voor de mensen is dit misschien lastig te begrijpen. Het is denk ik belangrijk om je gevoelens uit te leggen. Dat je je eigenlijk alleen voelt en moeite hebt met de scheiding van je ouders.. Zit er iemand bij jou op school van wie de ouders ook zijn gescheiden? misschien kan je er eens over praten met iemand hoe hij/zei hier mee omgaat? een vertrouwenspersoon op school kan misschien ook prettig zijn, een juf of meester? Ik ken ook mensen die hun gevoel en boosheid uiten door bijvoorbeeld een rondje te gaan rennen/ op boxen gaan .. enz. Misschien is dat iets voor jou? Ik hoop dat je iets aan het advies hebt. Heel veel sterkte en succes. Groetjes Feline

Lieve Kiki, Ik vind het ontzettend rot voor je dat je zegt dat je je zo alleen voelt en het gevoel hebt dat je anders bent of er niet helemaal bij hoort! Wat je verteld is voor mij heel herkenbaar. Ik heb mij na de scheiding van mijn ouders ook jaren lang anders en alleen gevoeld en had het idee dat niemand mij begreep. Alsof ik veranderd was en dat ik er niet bij hoorde. Af en toe komen die gevoelens ook nog wel eens terug. Maar lieve Kiki, uiteindelijk ben je zo veel sterker dan wanneer je dit allemaal niet had meegemaakt. Soms kan het voor jezelf of misschien wel voor anderen lijken alsof je een beetje anders bent, maar eigenlijk zou je dit juist moeten zien als iets positiefs dat je aan de scheiding van je ouders hebt over gehouden. Anderen hebben in tegenstelling tot jou nog niet iets meegemaakt waardoor ze sterker zijn geworden. Dit is juist jou pluspunt. Het lijkt nu misschien nog ver weg en bijna ongeloofwaardig, maar echt waar; Hoe langer je over de scheiding van je ouders heen bent en hoe ouder je wordt, lijken soms die rotgevoelens een beetje minder te worden. Praat je wel eens met iemand hoe je je voelt? Met één van je ouders, familie, een vriendin of een therapeut bijvoorbeeld? Het kan soms enorm opluchten en je rotgevoel verlichten als je er met iemand over hebt die je begrijpt. Ik hoop dat je je snel beter zult voelen! Veel liefs en sterkte, Nadia