Wat nu

Lieve Suzie,

Wat vervelend en moeilijk zeg! ik vind je verhaal heel herkenbaar. Ik was 8 jaar toen mijn ouders gingen scheiden. Ik had daarna ook heel weinig contact met mijn vader. Daar was ik ook vaak verdrietig om. Ook ging het bij mijn moeder thuis niet altijd goed omdat mijn moeder ook vaak verdrietig was. Mij heeft het heel erg geholpen om erover te praten. Ik kon er goed met mijn moeder over praten. Kun jij goed met je ouders praten? Misschien kun je je ouders vertellen dat je je vader graag meer wil zien. Of kun je misschien beter met iemand anders praten? Zoals familie of een juffrouw of meester op school? Ik had een juffrouw op school met wie ik heel goed kon praten! Samen met haar heb ik ook een brief geschreven naar mijn ouders over hoe vaak ik hen wil zien. Omdat de juffrouw wat ouder (en slimmer ;)) was heeft zij het goed voor mij opgeschreven. Ik denk dat de hulp van mijn juffrouw er ook voor heeft gezorgd dat mijn ouders mij beter begrepen. Daarnaast had ik ook wat problemen met leren op school waar de juffrouw mij ook heel goed mee geholpen heeft.

Hopelijk heb je iets aan mijn verhaal en heb jij ook iemand met wie je hierover zou kunnen praten. Je hebt namelijk helemaal gelijk dat dit niet jouw zaak is om mee bezig te zijn! Als je nog vragen hebt help ik je graag. Weet dat je er niet alleen voor staat! Ik hoop dat het snel beter gaat en dat je snel je papa weer vaker gaat zien.

Liefs Linde.

Hey Suzie, wat goed dat je Villa Pinedo hebt gevonden!

Wow, wat jij meemaakt lijkt heel erg op wat ik heb ervaren. Je bent dus zeker niet alleen. 💙

Mijn vader kreeg een paar jaar na de scheiding ook een nieuwe vriendin die ik niet zo leuk vond. Lastig is dat, hé? Dat vond ik vooral omdat ze vaak bij ons thuis was en mijn vader veel met haar en haar kinderen bezig was. Best wel even wennen dus. Op dit moment heb ik geen contact meer met mijn vader, doordat er wat dingen zijn gebeurd. Dat geeft mij ergens wel rust, maar natuurlijk mis hem soms ook. Ik begrijp daarom goed dat je weer contact met hem zou willen.

Ook kon ik mij tijdens die periode slecht concentreren op school. Ik had mijn juf daarom vertelt wat er speelde bij ons thuis, zij begreep mij gelukkig goed en kon mij verder helpen. Heb jij ook een lieve juf of meester bij wie je dit zou durven vertellen? Of misschien iemand anders in je omgeving, zoals je buren of opa/oma? Praten lucht op, heb ik gemerkt. 🫶🏼 Hopelijk kunnen zij met jou meedenken! Je hoeft het niet alleen te doen.

Misschien kun je ook een brief schrijven voor je vader en daarin je gevoelens delen? Je spreekt hem natuurlijk niet vaak, maar dan zou je 'm kunnen geven of voorlezen op het moment dat je hem ziet. :) Of is bellen misschien ook een optie om vaker contact te hebben?

Liefs, Saar