Problemen van de scheiding

ik herken veel wat je verteld, mijn vader ging ook snel na de scheiding met zijn nieuwe vriendin en haar kinderen samenwonen. ik denk nu dat dat komt doordat mijn vader erg verliefd was en daardoor geen oog meer had voor zijn eigen kinderen, maar heel lang had ik eigenlijk geen idee. ik moest een kamer met mijn zusje delen, wat ik op zich niet erg vond, want mijn zusje en ik kunnen goed met elkaar over weg, maar dat, en natuurlijk de kale, onpersoonlijke kamer (ik had wel geprobeerd om het een beetje gezellig te maken), zorgden ervoor dat ik me meer een logé voelde. daarbij kwam ook nog dat we eigenlijk niks te zeggen hadden, alle plannen, alle gewoontes van mijn 'stieffamilie" hadden voorrang. als je jouw leraar vertrouwt en met hem bespreekt wat hij wel of niet kan zeggen, is het misschien niet zo'n slecht idee om de leraar met hem te laten praten, maar je moet wel onthouden dat, hoe goed je leraar het ook met je voorheeft, hij niet opgeleid is hiervoor. mijn moeder, met wie ik het best goed kan vinden, had ook een gesprek over de situatie met mijn leraren, maar ik vond het niet fijn. vooral één lerares was echt niet tactisch en sprak veel te dwingend, ze vond dat ik van alles moest doen, terwijl ik had gezegd dat ik dat absoluut niet zag zitten. Als laatste is het ZEKER een goed idee om hulp te zoeken als je ergens mee zit, ik ben zelf ook met mijn moeder naar de huisarts gegaan en de huisarts schrok wel van mijn verhaal, maar hij heeft me gelijk doorverwezen naar een andere fijne hulpinstantie. je hoeft het verwerken van alle gebeurtenissen niet alleen te doen, dat heb ik ook voor vier jaar gedaan, maar dat houd je niet vol. ik ken je natuurlijk niet persoonlijk, maar dit is het beste advies dat ik kan geven, mij heeft het echt geholpen. hopelijk heb je er wat aan!

Lieve anoniem, Wat fijn dat jij je vraag aan ons durft te stellen! En wat fijn dat jij zo goed met je docent kan praten! Ik herken jouw situatie heel erg. Ik durfde ook nooit goed met mijn ouders te praten. Ik was altijd bang om mijn ouders pijn te doen, maar uiteindelijk heb ik geleerd voor mezelf te kiezen. Mijn vader heeft ook een nieuwe vriendin, met wie ik het niet zo goed kan vinden. Door haar zie ik mijn vader ook niet vaak meer. Heb je misschien behoefte om met iemand te praten die ook gescheiden ouders heeft? Misschien is een Buddy wel wat voor jou! Dat is iemand met wie je kan chatten en deze persoon heeft ook gescheiden ouders, waardoor hij/zij jou goed zal begrijpen! https://www.villapinedo.nl/buddy/ . Ik hoop dat je wat aan mijn advies hebt! Liefs, Esmée

Hoi anoniem, Wat vervelend om te lezen dat je het zo moeilijk hebt. Mijn vader heeft zelf ook een vriendin die ik niet zo aardig vind en voor mij voelt het, als ik daar een weekend ben, alsof ik met een wildvreemde vrouw in huis ben. Mijn vader weet wel dat ik het moeilijk vind en dat is voor mijn gevoel beter dan dat hij niks weet. Mijn moeder is vroeger ook een tijdje depressief geweest en zij denkt dat het beter is als je dan wel hulp zoekt. Ik Zou zelf naar de dokter gaan zonder dat mijn moeder of iemand anders daar van af zou hoeven te weten. Ik hoop dat je hier iets mee kunt. Groetjes kyky

gescheiden ouders hebben is moeilijk, ik heb precies het zelfde, het is al niet leuk dat je ouders gaan scheiden dat ze dan ook nog in korte tijd een nieuw partner vinden is niet leuk maar ik snap ook wel dat het niet fijn is om alleen te zijn. voor mij voelt het ( misschien voelt het zo ook voor jou ) dat je er dan nog net akkoord mee gaat dat je ( vader ) een nieuwe vriendin krijgd nou akkoord zeg maar dat je er mee kan dielen en dan, dan pakt ze alles van je af het huis je vader en zoals het nu bij mij zit eigenlijk alles wel maar vooral mijn vader vertrouwen en jeugd. ik vond dit echt niet leuk maar hoe vaak ik hier ook met mijn moeder over praate het het was toch anders ik mocht van mijn ( vader ) stief moeder niet met een psicholoog praten wat ik na lange tijd toch voor elkaar heb gekregen elke keer dat ik daar was was er wel een ruzie vooral na het eten, daarom belsoot ik om een tijdje daar niet meer te slapen ik vond dat super moeilijk omdat het voelde alsof ik mijn vader in de steek liet en mijn stiefmoeder maakte dat mij en mijn vader ook wijs. ik voelde mij er vaak rot over maar ik heb toch door gezet in die tijd heb ik er veel overnagedacht en me vooral voor bereid op stel dat mijn stiefmoeder weer dit zegt en stel dat het maakte me helemaal gek. ik stopte ermij en dacht ik laat het wel allemaal op me afkomen ik zie dan wel wat er gebeurd. nu slaap ik daar het gaat wel beter mijn vader neemt het voor me op gellukig ik denk nog vaak terug aan ons oude huis aan hoe leuk we het haden en dat ik terug wil , maar als ik terug zou gaan zou mijn vader alleen zijn alleen op kerst als ik bij mijn moeder ben alleen elke avond als ik op bed lig of er niet ben geen stuen hebben als het even moeilijk is op zo'n moment denk ik mijn vader heeft het verdiend en weet je hoe sneu is het eigenlijk dat je stief moeder of vader het week end of week zo naar voor zich zelf en jou maakt teerwel ze er toch niets mee berijkt eigenlijk is ze heel sneu want ik sta er toch boven ze kan doen en zeggen wat ze wilt maar mijn vader staat vooral aan mijn kant ik sta aan mijn kant ze maakt het allen moeilijk voor zich zelf, wat sneu eigenlijk. om nog even terug te komen op jou verhaal praat erover maak er niet iets zieligs van naar je moeder toe hou jezelf sterk maar laat ook je emotie zien dit zijn jou gevoelens en niemand kan dat veranderen ze zijn van jou. xx een meisje die hoopt dat het snel betergaat