Praten over gevoelens

Lieve Rita, Dankjewel voor je berichtje, ik vind het super dapper van je dat je dit op het forum durft te delen! Mag ik misschien vragen waarom je de laatste tijd veel pijn hebt? Komt dit door de scheiding van je ouders? Hier had ik zelf wel veel last van, vooral toen mijn ouders net gingen scheiden. Ik had niet echt het gevoel dat ik hier met iemand over kon praten en huilde ook veel. Ik herken de eenzaamheid dan ook goed. Je zegt dat je bij een dokter komt (is dit een psycholoog?), maar zij je niet zo begrijpen als vrienden en familie. Dit is natuurlijk niet zo gek, omdat je met een dokter een hele andere band hebt dan met vrienden en familie. Zelf probeerde ik met mijn ouders te praten, als ik ergens verdriet van had of als ik iets moeilijk vond. Soms had ik het gevoel dat mijn ouders niet de juiste personen waren om mee te praten, met een vriendin praat ik soms makkelijker over gevoelens en omdat je even oud bent begrijp je elkaar vaak ook beter. Ik had zelf niet veel vriendinnen met gescheiden ouders, dus dit was ook wel eens lastig en had hierdoor vaak het gevoel dat niemand me begreep. Wist je dat Villa Pinedo hier buddy's voor heeft? Dit is iemand die ook gescheiden ouders heeft en ongeveer even oud is als jij. Hiermee kan je over alles praten, de scheiding, school, werk, hobbies, wat je dwars zit of juist wat je leuk vindt, alles waar jij het graag over wilt hebben. Misschien is het fijn als jij ook met een buddy kan praten? Je kan hier meer over lezen via dit linkje: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Je vraagt in je berichtje wat je kan doen om gelukkig te worden. Helaas is hier niet 1 antwoord op. Geluk is een begrip waar iedereen een andere definitie aan geeft. Voor mij is het bijvoorbeeld mijn hoofd leegmaken door te dansen, of door helemaal op te gaan in mijn favoriete muziek. Wat doe jij graag, waar word je blij van? Geluk zit ook in kleine dingetjes, bijvoorbeeld lekker warme chocolademelk drinken op een mooie winterdag, lachen met vrienden of lekker languit op de bank naar je favoriete youtube kanaal kijken. Helaas kan ik je niet 1 concrete tip geven om gelukkig te worden, maar probeer de dingen te doen die JIJ leuk vindt. Soms lijkt het alsof de vervelende dingen overheersen, maar probeer te genieten van de kleine dingen, de geluksmomentjes. Ook vraag je hoe je mensen jou kan laten begrijpen en rustig blijft als ze dit niet doen. Ik snap dat praten over je gevoel heel lastig is, dit heb ik zelf ook altijd lastig gevonden en vind ik nog steeds wel eens moeilijk (ik ben 21). Toch merk ik dat dit vaak wel helpt. Als je aan iemand uitlegt hoe je je voelt, begrijpen ze je vaak beter. Soms doen mensen (ouders, vrienden) dingen zonder dat ze beseffen wat voor invloed dat op jou heeft. Hier komen ze alleen achter als jij aangeeft wat dat met je doet. Je kan proberen rustig aan te geven hoe jij je over iets denkt en je hierbij voelt. Je hoeft niet in 1 keer een gesprek aan te gaan over alle dingen die je dwars zitten, als er iets gebeurt waar jij je vervelend over voelt kan je dat op dat moment delen. Dit is absoluut niet makkelijk en lukt ook niet van de ene op de andere dag. Het heeft mij heel veel tijd gekost om aan mijn ouders te kunnen vertellen hoe ik me over bepaalde dingen voel. Als je hier steeds een klein stapje in neemt, dan merk je dat het langzaamaan makkelijker wordt. Om rustig te blijven probeer ik zelf altijd even te wachten met praten. Ik neem een moment om na te denken over wat ik denk en vind en probeer daarin mee te nemen wat de andere persoon net heeft gezegd. Voordat ik boos word of zomaar iets roep denk ik dus even na hoe ik iets het beste kan verwoorden. Daarnaast helpt dat momentje dat ik daar over nadenk voor mezelf ook om rustig te worden. Als je merkt dat een gesprek op ruzie uitloopt kan je ook gewoon zeggen dat je op dat moment niet rustig een gesprek kan voeren en even een moment voor jezelf nodig hebt. Het klinkt misschien een beetje gek, maar het helpt mij altijd om bij een ruzie even uit de ruimte te lopen, tot rust te komen en later met het gesprek verder te gaan zonder dat je (vaak onnodig) boos op elkaar wordt. Als je rustig ergens over kan praten begrijp je elkaar (en elkaars standpunt) vaak een stuk beter. Het is nogal een verhaal, maar ik hoop dat mijn reactie je een beetje helpt. Vergeet niet dat ook al voel je je alleen en onbegrepen, je ouders, vrienden en familie geven ontzettend veel om je! Als je nog eens een vraag hebt of iets wilt delen, je bent altijd welkom op het forum! Ik wens je heel veel succes en liefs, Anique

Hey lieve Rita! Aller eerst vind ik het super fijn dat je villa pinedo gevonden hebt en je deze vraag hebt op gestuurd. Ik herken mijzelf namelijk enorm in jouw verhaal en ik had in die tijd zó graag advies van iemand gewild die een soort gelijke situatie had mee gemaakt. Jij bent 15 jaar, dezelfde leeftijd die ik was toen mijn ouders gingen scheiden. Als ik daarop terug kijk was het een enorm lastige leeftijd om gescheiden ouders te hebben. Je zit vol hormonen waardoor het enorm lastig is je gevoelens te kunnen plaatsen en op de juiste manier dingen te kunnen relativeren. Net als jij had ik niemand in mijn omgeving die mij écht kon begrijpen, geen vriendinnetjes van mij hadden gescheiden ouders dus wanneer ik iets probeerde te vertellen over hoe ik mij voelde kreeg ik daar nooit de reactie op die ik eigenlijk echt nodig had.. helaas. Ook de band met mijn ouders was op dat moment niet goed, mijn moeder was depressief en had dus geen ruimte voor het verdriet van mij en mijn zusje. Waar ik overigens enorm veel woede door had opgebouwd richting haar, dit herken jij denk ik ook wel een beetje omdat je in je berichtje aangeeft snel boos te voelen. Dit is zo begrijpelijk en een hele natuurlijke reactie. Mijn vader had vaak de neiging negatief over mijn moeder te praten dus als ik met hem was wilde ik eigenlijk niet praten over ook maar iets wat te maken had met de scheiding. Wat ik zelf dus nooit heb gedaan met mijn ouders is even echt duidelijk aan elkaar maken wat ik wel en niet prettig vindt, wat ik lastig vind en in welke situatie mijn ouders mij en mijn zusje hebben gebracht. Dat ik eigenlijk elke dag hartstikke verdrietig ben en het liefste een knuffel nodig had van mijn moeder. Als ik dit had durven te zeggen hadden mijn ouders mij beter begrepen en hadden zij ook meer en beter kunnen handelen naar de manier die ik nodig had op dat moment. Dit zou ik jou dus ook graag mee willen geven. Ik hoop dat de band tussen jou en jouw ouders wel zo goed is dat je dit met hun durft en kunt delen, dat zou al zo erg opluchten. Ik heb nu na 6 jaar pas het gevoel dat ik er een normaal gesprek over kan voeren met mijn moeder en merkte gelijk dat de woede die ik tot een half jaar geleden nog had naar mijn moeder gelijk zoveel verminderd werd. Een half jaar na de scheiding van mijn ouders begon ik last te krijgen van hyperventilatie aanvallen en na 2 jaar begon ik elke nacht nachtmerries te hebben en stond ik vaak op met hoofdpijn. Dit bleken allemaal stress klachten te zijn. Allemaal dus door de scheiding. Mijn ouders gaven daar eigenlijk nooit blijk aan en lieten het allemaal maar zijn gangetje gaan. Dit vond ik erg lastig want hierdoor had ik helemaal het gevoel dat zij niet door hadden wat er allemaal bij mij speelde. 3 jaar na de scheiding had ik nog steeds last van deze klachten die met vlagen op kwamen en besloot ik zelf om hulp te zoeken. Hier heb ik dus 3 jaar over gedaan. Ik weet niet hoelang jouw ouders al gescheiden zijn maar hoe dan ook wil ik je even zeggen hoe enorm knap en dapper ik het van jou vindt dat je hulp hebt gezocht bij de arts, want die keus is absoluut niet makkelijk en zomaar gemaakt. Helaas heb je nog steeds niet helemaal het gevoel dat iemand jouw echt begrijpt wat ik echt heel naar voor jouw vindt want een van de meest nare gevoelens die er zijn is eenzaamheid. Ikzelf heb geen hulp gezocht via een huisarts maar ben via internet terecht gekomen bij een Life coach. De specifieke therapie die ik heb gevolgd was EMDR. Ik zou je willen aanraden dit online is een keertje op te zoeken want het heeft mij zó enorm veel geholpen. Misschien lijkt het jouw ook wel wat wanneer je je er iets meer in hebt verdiept. Ook ben ik sinds mijn 15de tijdens de scheiding begonnen met een dagboek, wat bij mij heel erg relativerend werkten. Ik schreef dan altijd alsof ik tegen mijn beste vriendin aan het vertellen was. Dan ging ik voor het slapen gaan in mijn bed even alles van mij af schrijven. Maakt niet uit wat, gewoon alles wat er in mn hoofd om ging. Misschien helpt jouw dit ook, ik hoop het in ieder geval zo erg voor je! Ook vraag je in jouw berichtje hoe je gelukkig kunt worden, maar dat vindt ik een enorm lastige vraag. Ik wilde dat ik je er een antwoord op kon geven want ik had deze vraagt waarschijnlijk ook gesteld toen ik 15 jaar was. Wat mij heeft geholpen is echt mijn eigen beste vriendin te zijn. Ik denk dat dit mij enorm sterk heeft gemaakt. Dit is natuurlijk niet the key to happiness. Dit heeft mij geholpen maar ik gun jouw een hele lieve mama of papa of beste vriendin waartegen jij alles kunt vertellen of kei hard bij kunt huilen. Huilen is trouwens ook helemaal niet erg he, krop dit alsjeblieft niet op want dan gaat je lichaam het verdriet op anderen manieren willen uiten. En dat wil je niet. Lieve Rita ik denk dat jij ook heel veel kunt hebben aan een buddy. Maar ik zag dat Anique in het bericht voor mij jouw al een linkje had gestuurd waarin je meer informatie kunt vinden over een buddy. Ik wil je nog even zeggen dat het verdriet nu zal overhersen maar dit gaat echt weer voorbij, je komt hier zoveel sterker uit. Dit zal je nu nog niet geloven maar ik heb vertrouwen in jouw! Het komt allemaal goed. Heel veel liefs en heel veel dikke knuffels voor jou, Renée

Ik heb ook het zelfde en mijn ouder zijn net gescheiden, en ik weet niet wat ik kan zeggen..