Papa opzoeken

Lieve anoniem, wat goed dat je je vraag deelt op het forum. Het zal vast niet makkelijk zijn geweest om al die tijd graag je vader te willen zien, maar het niet te durven. Ik snap dat het moeilijk kan zijn om deze stap te nemen, en dat je bang bent om je moeder en je stiefvader te kwetsen. Ik durfde zelf nooit aan mijn moeder te vertellen als ik een leuke dag bij mijn vader had gehad, omdat ik bang was dat zij het vervelend zou vinden als ik het leuk had bij mijn vader. Andersom voelde ik het ook, ik wou mijn ouders gewoon niet jaloers maken ofzo... Maar even los van wat zij erover zouden denken... Het is toch super normaal dat je de behoefte hebt om je vader te zien? Misschien een beetje een gek voorbeeld, maar kinderen die geadopteerd zijn hebben vaak ook de wens om hun echte ouders te ontmoeten (ik ken toevallig iemand die hiervoor helemaal naar Colombia is gegaan). Als deze behoefte zo bij mensen zit ingebakken, dan is het toch helemaal geen gekke vraag dat je je vader weer eens wilt opzoeken? Ondanks alles wat gebeurd is blijft jouw vader gewoon jouw vader, en jij zijn kind. Jij hebt het recht om je vader te zien als jij dat wilt, en dat is niet iets waar je je schuldig over hoeft te voelen. Hopelijk gaat het snel beter! Liefs, Arne

Hallo, Wat goed dat je ons hier om raad vraagt. Dit lijkt me ook echt heel moeilijk, zelf heb ik hier geen ervaring mee. Wat ik wel weet is dat er eigenlijk nooit een 'juist moment' is. Ik denk dat je het wel zo snel mogelijk moet zeggen, want anders zit je er zelf mee.. dan heb je de hele tijd de gedachten in je hoofd wanneer je het moet gaan zeggen. Ik vind het zelf ook niet zo gek dat je je vader wilt opzoeken, want je wilt gewoon weten wie jou echte vader is. Ik denk dat je moeder en stiefvader dit ook zullen begrijpen, dat hoop ik tenminste. Misschien zou je tegen je stiefvader en moeder gewoon eerlijk vertellen dat je bang bent dat je hun kwetst hiermee. Geef bijvoorbeeld ook aan dat je niet wilt dat ze hierdoor boos en/of verdrietig zijn. Ze zullen je vast wel steunen, maar je moet echt zeggen waar je zelf mee zit. Dan voel je je ook meteen wat opgelucht denk ik. Ik wens je veel liefs en ik snap dat het niet makkelijk is. Maar ik hoop dat je de stap kunt nemen nu. Heb er zelf ook alle vertrouwen in! Groet, Anne