Oude patronen

Lieve Sabine, Dankjewel voor het berichtje op het forum. Ik herken wat jij schrijft heel goed, vooral dat het even goed gaat maar het oude patroon vervolgens weer terug komt. Zelf vind ik dit ook nog altijd lastig om mee om te gaan, je kan iemand per slot van rekening ook niet veranderen. Wat mij heel erg helpt is er over blijven praten. Zowel met de ouder zelf, maar ook met mensen die dichtbij je staan. Dit kan natuurlijk ook op het forum zijn, zodat je een beetje kan zien hoe andere mensen hier in staan. Ook al kan je het dan misschien niet veranderen, zolang je kan delen hoe jij je er over voelt en wat het met je doet geeft dit toch een soort van rust. Bij mijzelf heb ik heel erg gemerkt dat het een stukje acceptatie is, maar dat is niet alles. Na de scheiding van mijn ouders was het voor mij ook lastig om een goede band met mijn vader op te bouwen. Soms had ik ook wel eens het gevoel dat ik niet gezien werd en daar had ik best veel last van. Dit aankaarten helpt, maar lost het niet altijd helemaal op. Op gegeven moment zijn mijn vader en ik samen leuke dingen gaan doen, als 'vader dochter uitje'. Dit kan echt van alles zijn, uiteten, naar een festival, een motorritje maken of gewoon een kopje thee drinken. Zolang we met z'n tweeën zijn is het goed en werk je (onbewust) aan die band. Zelf merkte ik dat hoe vaker we dat soort dingen deden ik mezelf ook meer open durfde te stellen. Het is gezellig en ik voel me op m'n gemak waardoor ik meer durf te delen. Zo weet hij ook waar ik mee zit, over nadenk of simpelweg waar ik me mee bezig houd. Ik kan zeker zeggen dat dit soort (soms hele simpele) dingen mij en onze band heel erg hebben geholpen en zou het dan ook zeker kunnen aanraden om dingen met z'n tweeën te gaan (en blijven) doen. Je kan hier zelf initiatief toe nemen, maar het ligt natuurlijk niet allemaal bij jou, het is ook van belang dat je vader bereid is hier aan te werken. Zoals ik eerder noemde, een stukje is misschien acceptatie, maar zoals je zegt doet je vader wel z'n best. Misschien staat hij wel open voor dit soort dingen en hij bereid harder te werken om jou te 'zien'. Ik hoop dat mijn berichtje een beetje helpt, ik weet hoe lastig het kan zijn en heb het er soms nog steeds lastig mee. Je bent in ieder geval altijd welkom op het forum, dus schroom niet om een berichtje achter te laten! Ik wens je veel succes en liefs, Anique

Lieve Sabina, Dit vind ik echt een hele goede vraag en hier moest ik ook echt even goed over na denken! Inderdaad waar het om gaat is om het doorbreken van patronen. Ik ken dit zelf ook heel erg dus ik hoop dat je iets aan mijn advies hebt:). Mijn ouders zijn al 15 jaar uit elkaar en inderdaad wat jij zegt herken ik heel erg. Na de scheiding ben ik bij mijn moeder blijven wonen en heeft mijn vader eigenlijk nooit iets gevraagd aan mij of écht met mij gesproken. Heus wel op zijn manier, en hij bracht mij ook altijd naar sport enzo, maar naarmate ik ouder werd miste ik dat echte contact. Ook ik mag mij echt wel gelukkig prijzen met een vader zoals die van mij, hij is er altijd onvoorwaardelijk en houdt op zijn manier van mij. Met mijn vader heb ik wel meerdere keren erover gesproken wat ik dan miste en dat ik graag wil dat we wat meer de diepte in kunnen gaan. Bij mijn moeder thuis ging het niet altijd even goed maar hier heeft hij bijvoorbeeld nooit naar gevraagd. Hij wilde dat we het gewoon "leuk" zouden hebben die keer dat we bij hem waren en het vooral niet over moeilijke dingen zouden hebben. Dat zou dan toch de sfeer een beetje verpesten ofzo. En dus gingen we weer naar sport, naar een pretpark of ergens eten maar nooit hadden we een gesprek. Mijn grootste leermoment is echt om mijn vader te accepteren zoals hij is, ik weet dat hij houdt van mij op zijn manier. Het moment dat ik dit uit hem begon te trekken raakte ik onwijs gefrustreerd en dat was niet perse heel goed voor onze "band". Mijn vader is iemand die zijn liefde laat zien op een andere manier. Voor jou en mij is deze manier om over dingen te praten en zo een band op te bouwen, voor onze vaders is dat door praktisch iets leuks te doen bijvoorbeeld. Ik heb geleerd om inhoudelijk met vriendinnen om mijn vriend over gevoelens te praten, en met mijn vader het gewoon leuk te hebben op onze manier. Dus bijvoorbeeld iets te gaan doen of dat hij komt kijken naar een sportwedstrijd. Laatst zijn we zelfs naar een museum geweest samen, dit is iets wat hij leuk vind en ik ook, zo delen we toch nog iets:). Het is anders dan dat ik zou willen maar toch geeft het mij veel voldoening, want hij doet het uit liefde, en dat is wat het meest belangrijk is:). De grootste tip die ik zou hebben voor jou is om eigenlijk dus te accepteren dat iedereen zijn liefde op een andere manier laat zien. Voor de ene is dat door te koken, een ander schrijft een gedicht en weer iemand anders praat. Onze vaders hebben hun eigen manier maar de liefde en de band blijft bestaan. Iets heel concreets heb ik dus niet voor je (sorry) maar wel mijn gevoel. En dat ik dus ook jou wil bedanken voor jouw vraag, dit maakt echt dat ik niet het gevoel heb dat ik de enige ben met zo'n vader;). Echt bedankt dus! Ik ben super benieuwd of je hier iets aan hebt, als je hier nog op wil reageren mag dat altijd en vind ik dat heel leuk. Je kan dan gewoon hieronder een reactie schrijven. Heel veel liefs, Jelicia

Lieve Sabina, Bedankt voor je heldere verhaal, ik begrijp je heel erg goed! Ik vind het echt super knap dat je vertelt dat je je gelukkig mag prijzen met een vader die zijn best doet, ik snap ook heel erg goed dat dat niet altijd goed genoeg is. Dat iemand zijn best doet betekent niet altijd dat dat voldoende is voor jou. Zelf heb ik een moeder die altijd het allerbeste wilde voor ons als kinderen. Ze wilde mij en mijn broers/zussen echt alles gaan geven wat we nodig hadden. Helaas is dat niet gelukt, ook al deed ze alles wat ze kon: het was niet voldoende. Ik ben heel erg lang boos op haar geweest omdat ze niet de moeder is geweest die ik nodig had. Ik wilde dat ze hulp zocht bij een psycholoog en bleef hopen dat ze kon veranderen. Het kostte me ontzettend veel energie én frustratie om een moeder te willen die ik nooit ging krijgen. Uiteindelijk heb ik met behulp van Villa Pinedo het gevoel van verantwoordelijkheid voor mijn moeder los kunnen laten. Het werd voor mij tijd om mijn moeder te gaan accepteren zoals ze was/is, ook al is dat niet de moeder die ik nodig heb. Ik heb dit kunnen bespreken met mensen om me heen, van Villa Pinedo, maar ook daarbuiten, met vrienden en mijn psycholoog. Ik besefte daardoor ook dat mijn boosheid er mocht zijn, ook al had mijn moeder zo haar best gedaan. Toen deze gevoelens 'welkom' waren merkte ik dat dat echt een opluchting was voor me. Het is me inmiddels gelukt om mijn moeder te accepteren zoals ze is en dat heeft me enorm veel rust gegeven. Dat betekent niet dat ik nooit meer boos op haar ben, het betekent wel dat ik accepteer dat ze is wie ze is en dat ik haar niet kan veranderen. Nu denk je waarschijnlijk: hartstikke leuk allemaal... maar hoe moet ik dat doen dan? Herkenbaar. Helaas heb ik hier geen kant-en-klaar antwoord op voor je. Wel heb ik het vertrouwen dat het jou ook gaat lukken om deze situatie te accepteren zoals die is. Ik geloof er in dat de bereidheid tot voldoende is en in jouw bericht zie ik dat je daar zeker toe bereid bent. Geef het vooral tijd, dat heeft bij mij in ieder geval echt veel betekent! Ik hoop dat je hier iets aan hebt en je hierdoor wat meer rust vindt! Veel liefs, Nicole