Opnieuw beleven

Lieve Anoniem, Wat goed dat je je verhaal met ons wilt delen op het forum. Het zal niet makkelijk zijn geweest om je al die tijd zo groot te hebben gehouden voor je ouders. Ik ken het, ik was ook altijd de bemiddelaar, en ben het eigenlijk nog steeds. Mijn ouders waren gescheiden toen ik 9 was, en hebben toen jaren rechtszaken tegen elkaar gevoerd. Ook al zijn er niet veel schreeuwende ruzies die ik me kan herinneren, ik heb wel al die jaren tussen het conflict gezeten. Ik heb de ervaringen die ik hierbij op heb gedaan heel lang weggestopt, met het idee dat ik me sterk moest houden. Toen ik 21 was barstte bij mij het bommetje. Ik was voor het eerst in 12 jaar uit eten geweest met allebei mijn ouders, en ik snapte niet waarom dat me zo verdrietig maakte, terwijl het heel gezellig was geweest. De ervaring dat ik met allebei mijn ouders in 1 ruimte was, en dat het leuk was riep zo veel vragen en emoties bij me op. Ik verloor, net zoals jij schrijft, de controle over hoeveel ik aan vroeger dacht, en over hoe ik me voelde. Soms was ik boos, en had ik zin om mijn ouders van vanalles te beschuldigen en ze eigenlijk gewoon de huid vol te schelden. Andere keren kwamen er herinneringen in me op die me verdrietig maakte. Ik heb zelfs een keer gehad dat ik in bed lag naast mijn vriendin en niet kon slapen, ik ging een glas water pakken en in de keuken barstte ik uit het niets in tranen uit... Ik zat daar in de keuken op de grond, en ik kan het niet beter dan jou verwoorden, als een berg ellende, en ik wist gewoon niet meer waarom. Nou, ik ben nu zo'n 4 jaar verder en dit is wat ik heb geleerd: Al die jaren dat ik mezelf groot en sterk heb gehouden, ben ik gewoon niet helemaal eerlijk tegen mezelf geweest, want ik ben helemaal niet van steen. Ik kan huilen als een berg ellende, omdat ik een berg ellende heb meegemaakt. En tijdens al die ellende was ik klein en gekwetst, ook al deed ik mezelf groot en sterk voor. Hoe ik hiermee om ga is dat ik probeer die tijd in te halen, en dat is soms even werken. Ik sta mezelf toe om kwetsbaar te zijn en me klein te voelen, door te praten over wat ik allemaal heb meegemaakt. Ik sta mezelf toe om getroost te worden als het ophalen van herinneringen me verdrietig of boos maakt. Nu snap ik dat je als aupair waarschijnlijk niet de tijd hebt om de hele tijd maar kwetsbaar en verdrietig te zijn, dus misschien kun je momenten plannen waarin je jezelf even de ruimte geeft. Misschien vind je het een fijn idee om je ervaringen te delen met een jongere die ook gescheiden ouders heeft, en soortgelijke dingen heeft meegemaakt. Iemand die wat troost kan bieden op momenten dat je de controle lijkt te verliezen. (Hier een linkje: https://www.villapinedo.nl/zoek-een-buddy/) Hopelijk heb je wat aan mijn verhaal en mijn advies, en voel je je snel beter! Mocht je nog vragen hebben, schroom niet om nog een berichtje te plaatsen. Wij luisteren naar je :) Liefs, Arne

Lieve Anoniem, Bedankt voor je berichtje op het forum, wat fijn dat je je verhaal met ons deelt en ons de kans wilt geven om jou te helpen. Als ik eerlijk mag zijn, ben ik nogal geraakt door je verhaal. Allereerst vind ik je ontzettend sterk, je hebt jaren de ontzettend moeilijke, eigenlijk onmogelijke rol van bemiddelaar op je genomen. Daarnaast vind ik het super stoer en goed dat je ervoor gekozen hebt tijd voor jezelf te nemen door naar het buitenland te gaan. Wat me zo raakt, is dat nu je tijd voor jezelf neemt het verdriet om de hoek komt kijken. Ik kan me voorstellen dat je het totaal niet had verwacht, maar vind het wel super begrijpelijk en eigenlijk ook best wel herkenbaar. Dat raakt misschien alleen maar meer... In mijn ogen zou je het kunnen zien als een soort van overlevingsmechanisme. De scheiding en de periode daarna brengt van alles met zich mee en we zijn heel erg geneigd ons daarin sterk op te stellen. Arne schrijft het ook al. Zelf heb ik ook altijd geprobeerd zo snel mogelijk over alle vervelende dingen heen te stappen en er zo min mogelijk over te praten. Hoe minder ik er mee bezig was, hoe sneller ik het zou vergeten dacht ik. Maar inmiddels heb ik ontdekt dat het niet zo werkt. Ik ben mezelf bijvoorbeeld heel erg tegen gekomen tijdens een soort van Buddy informatiedag van Villa Pinedo. Na jaren moest ik weer dingen over de scheiding vertellen. Op een gegeven moment kwam iets ter sprake dat ik nog nooit tegen iemand had verteld en barstte ik in tranen uit. Het is allemaal al zo lang geleden, dat ik dit totaal niet had verwacht. Ik dacht dat ik de laatste zou zijn die zou moeten huilen. Maar nu weet ik dat er niet over praten of er niet aan proberen te denken, niet zorgt dat je er ook niets meer bij gaat voelen. In tegendeel misschien. Het huilen luchtte eigenlijk best wel op. Dat onverwachte verdriet klinkt me dus best wel bekend in de oren. De tip die ik je wil geven om meer controle te krijgen over je reactie is dan ook echt: praat erover, geef je verhaal de ruimte en geef je verdriet de ruimte. De eerste stap heb je eigenlijk al gezet door middel van je berichtje op het forum! Ik denk echt dat dit heel erg kan opluchten en dat je langzaam maar zeker minder heftig zult reageren op situaties als deze. Zelf probeer ik mij gevoelens met betrekking tot de scheiding ook steeds meer te delen. Het is zo begrijpelijk dat de situatie die je beschrijft je zo raakt, het doet je denken aan je eigen vervelende ervaringen van vroeger. Maar vervolgens stap je er eigenlijk weer zo snel mogelijk overheen en probeer je de kinderen van het gezin te beschermen tegen de ruzie. Ontzettend begrijpelijk, want je voelt je verantwoordelijk voor ze en wilt hen behoeden voor wat jij hebt meegemaakt, maar je kunt niet altijd sterk zijn. Ik denk echt dat het fijn en goed kan zijn als je jezelf toestaat om soms even niet sterk te zijn. Laat de druk eens van de ketel door niet alles weg te stoppen maar juist op tafel te gooien. Wat zou je ervan vinden om je verhaal eens te delen met iemand die je vertrouwt? Of om de moeilijke momenten die je nu meemaakt eens te delen met iemand? Dit kan met iemand uit je omgeving zijn, maar zoals Arne ook al schrijft, is een Buddy van Villa Pinedo ook een optie. Een ontzettend toffe optie als je het mij vraagt. Zelf ben ik naast forumlid dus ook buddy. Dit doe ik beide omdat ik anderen graag een luisterend oor wil bieden, wil helpen met mijn eigen ervaringen en het gevoel wil geven dat je het niet alleen hoeft te doen. Hulp vragen mag! Ik hoop dat je iets aan mijn verhaal hebt gehad en dat je je snel wat beter voelt! Je mag natuurlijk ook altijd nog een berichtje plaatsen op het forum. Ik wens je heel veel liefs, Zoë