Operatie

Beste anoniem, Wat fijn dat je ons forum hebt gevonden en je verhaal met ons wil delen. Wat vervelend dat je je zo schaamt voor dat wat je aan je voet hebt. Ik ben stiekem nu wel heel erg benieuwd wat het dan is. Maar dat je je ervoor kan schamen snap ik helemaal! Zelf heb ik namelijk het syndroom van Klippel-feil (niet googelen hoor, je krijgt de engste plaatjes ). En dat vind ik ook iet altijd even mooi aan mezelf (is iets aan mn rug/schouder en nek). Toen ik vier was moest ik hiervoor geopereerd worden dus mijn ouders hadden geen keus. Maar het is nog altijd heel duidelijk te zien. Dus ik begrijp je helemaal dat als je er iets aan kan doen, dat je dat ook wil. Niet om je moeder af te vallen, maar ik vind het erg kort door de bocht dat ze je het eigenlijk verbied. Wel heel erg fijn dat je vader wel met je mee wil naar de dokter en je dus ook hierin steunt! Is het misschien een idee om samen met je vader een gesprek aan te gaan met je moeder om rustig te praten over waarom je dit precies wil en hoe de behandeling is? Desnoods kan je een dokters afspraak inplannen, zodat de dokter aan je moeder de procedure van de operatie en het herstel kan uitleggen? Ik kan me voorstellen dat je moeder het namelijk heel eng vind dat ze in haar kind gaan snijden. Dit vond mijn moeder namelijk ook heel erg voor mij. Mijn operatie was dan ook een risico en kon ook vervelend eindigen voor mij. Maar ik ga ervan uit dat iets aan je voet niet levensgevaarlijk is om weg te halen of wat er ook mee gebeuren moet. Je situatie is erg lastig zeker omdat je moeder dus niet echt mee werkt. Hoe voel jij je daarover? Zijn er meer mensen in je familie die van je voet afweten? Een opa/oma of oom/tante? Misschien kunnen zij ook helpen met je moeder overtuigen dat je dit echt graag wil? Lieve anoniem, ik hoop dat je iets aan mijn berichtje hebt gehad en er ook iets mee kan. Ook hoop ik dat je je moeder weet te overtuigen. Dat dit echt iets is wat je wil en dat geen therapie ervoor kan zorgen dat je hier overheen komt. Heel veel liefs en succes!! Charlotte

Hey lieve Jij! wat fijn dat je ons gevonden hebt om je verhaal bij te doen. Het lijkt me erg vervelend om je zo te schamen voor iets waar je niks aan kan doen. Zelf botste ik vroeger heel erg vaak met mijn moeder, omdat ik zelf diabetes heb, en dat eigenlijk nog nooit echt geaccepteerd heb, en zij me wilde helpen en me er daardoor steeds aan herinnerde. Bij Diabetes is het namelijk erg belangrijk om medicijnen te nemen, en dat wilde ik vroeger nooit. Hierdoor werd ik vroeg vet vaak boos op haar terwijl zij alleen maar wilde helpen. Zelf heb ik verder niet echt ervaringen met een situatie als jij, maar ik denk dat als ik in jou schoenen had gestaan, ik denk ik toch had geprobeerd om nogmaals met je moeder te praten, misschien met een therapeut erbij, of met je vader als dat kan. Ik denk namelijk dat jou moeder het niet wilt omdat ze jou goed vind zoals je bent, en het daarom niet nodig vind. Misschien als iemand anders jou en jou verhaal ondersteunt dat ze wat meer begrijpen kan waarom je het zo graag wilt. Dat het niet eens per se Schaamte is maar misschien ook wel gewoon ongemak, dat je het niet voor aan ander zoals je vader wilt doen maar vooral voor jezelf. Verder denk ik dat jij het beste zelf een keus kan maken. Misschien is het mogelijk om bijvoorbeeld op je 18e de operatie te doen, zodat je nog iets meer tijd heb om er overna te denken? Je leeft nu al zo lang met die aandoening, maken die extra paar jaar dan nog echt uit? ( Ik weet natuurlijk niet of het dan nog kan hé, dat kan jij en een dokter alleen inschatten). Lieve Anoniem, hopelijk heb ik je een beetje kunnen helpen. Ik hoop dat je toch snel tot een oplossing komt, die voor jou het beste is. Jij bent de baas over je eigen lichaam, en over wat jij denkt en doet. Kom je snel weer terug bij ons als je nog een keer ergens mee zit? Lieve groetjes, Charlotte