Oorbellen van mijn stiefmoeder

Hey Sanne! Ik snap je situatie heel goed, en ik vind het fijn om te horen dat de situatie nu een stuk fijner is dan 6 jaar geleden. Ik heb toevallig zelf afgelopen week een aantal spullen teruggebracht naar mijn moeder die ik een hele lange tijd geleden geleend had. In mijn ervaring was ze daar erg blij mee. Wat betreft jouw voorbeeld snap ik dat het weggooien van de oorbellen misschien heel aantrekkelijk voelt, maar ik denk niet dat dit de beste optie is. Zeker omdat je ook zegt dat je niet per se nog boos bent op je vader en stiefmoeder, is het terugsturen van de oorbellen (makkelijk in een envelop met evt een briefje erbij) misschien juist wel een mooi gebaar. En hoewel het niet klinkt alsof er zomaar weer een goede verstandhouding gaat ontstaan tussen jou en je vader/stiefmoeder, kan dit mogelijk toch een stap in een mooie richting zijn. Rome werd ook niet in 1 dag gebouwd. Groetjes, Bart

Hee Sanne, Wat mooi dat het nu goed met je gaat en een deel al hebt verwerkt! Ik vind het ook super dat je je vraag hier stelt op ons forum. Je gevoel snap ik heel goed. Ik ben jaren lang boos geweest op mijn vader en ook die boosheid verdween tot een neutraal gevoel, het is niet goed maar ook niet slecht. Van hem heb ik toen een aantal spullen gekregen waarvan ik er enkele nog steeds heb. In jouw situatie zou ik doen waarbij jij je goed voelt. Als je de behoefte voelt om ze terug te sturen met een briefje erin kan dat enorm gewaardeerd worden of niet, dat weet je helaas nooit van te voren. Ik zou ze in ieder geval niet weggooien. Als je ooit wel weer contact wilt is het terug brengen van haar oorbellen een goede start. Maar het lijkt mij ook heel lastig om hier een keuze in te maken eerlijk gezegd. Je moet doen wat jij denkt dat goed is en waarbij jij een goed gevoel krijgt! Veel liefs, Gerjan

Hee Sanne, Wat fijn dat je ons forum hebt gevonden om je vraag te stellen. Ik snap je gevoel erg goed. Tijdens de scheiding van mijn ouders heb ik erge ruzie gehad met mijn vader, waardoor ik hem een paar jaar niet gezien en gesproken heb. Ik heb in die tijd al het contact verbroken en wou ook niks met hem te maken hebben. In de tijd dat we geen contact hadden heeft hij mij een keer een zilver armbandje voor mijn verjaardag gegeven (ik draag armbandjes van mensen die voor mij heel erg dierbaar zijn). Dit voelde voor mij natuurlijk heel erg naar, want ik wou helemaal geen armbandje van hem. Ik had niet voor niks al een paar jaar geen contact meer met hem. Ik stond toen ook in een dilemma die lijkt op waar jij nu ook in staat. Ik wou het namelijk ook afsluiten en dit moest ik doen met het armbandje. Ik moest het of weggooien of terug geven. Ik wou het in eerste instantie weggooien, want dat was de makkelijke optie. Een cadeau namelijk teruggeven vond ik nogal heftig. Ik heb erg getwijfeld en heb hem uiteindelijk toch teruggegeven. Ik heb er toen een briefje bij gedaan, waarin ik uitlegde waarom ik hem niet wou. Ik vertelde hem dat het voor mij nu niet goed voelde om hem te dragen en dat ik hoopte dat dat later in de toekomst misschien wel het geval zal zijn, maar nu niet. Voor mij heeft deze optie erg veel rust gegeven. Ik had het hierdoor afgesloten en dat was iets wat ik nodig had. Ik zou als ik jou was ook de oorbellen terug geven met een briefje erbij. Je kan ze dan door de brievenbus doen (heb ik ook gedaan) en dan hoef je ze ook niet onder ogen te komen als je dat niet wilt. Ik hoop dat je wat aan mijn berichtje hebt en doe wat goed voelt voor jou! Liefs, Noortje