Onzeker

Hi lieve Anna-Sophie, Wat knap van jou dat jij hier je verhaal wil delen. Ik snap dat de hele situatie ervoor zorgt dat jij je onzeker voelt. Toen mijn ouders gingen scheiden had ik dat ook, zoveel veranderingen waar je zelf weinig invloed op kan uitoefenen. Vervelend dat jij te maken krijgt met hun geruzie en dat ze nauwelijks nog met elkaar praten. Misschien is het voor jou fijn om je aan te melden voor een Buddy! Een Buddy is iemand die ook gescheiden ouders heeft en met jou kan praten via een speciale MyBuddy App. Deze Buddy kan antwoord geven op vragen die je hebt, een luisterend oor bieden of gewoon lekker met jou kletsen. Als je op de volgende link drukt dan kom je uit bij het scherm waar jij je kan aanmelden voor een Buddy: https://www.villapinedo.nl/zoek-een-buddy/ Hopelijk heb je wat aan de tip en wordt de situatie snel wat rustiger. Weet dat je er niet alleen voor staat! Veel liefs, Simone

Lieve Anna Sophie, bedankt voor je berichtje op het forum. Wat een moeilijke situatie.. Ik kan me voorstellen dat je daar heel onzeker van wordt. Het is nooit fijn als je niet weet wat er gaat gebeuren en als je ouders ruzie maken waar je bij bent Ik herken jouw verhaal heel goed.. mijn ouders maakten voordat ze gingen scheiden al jarenlang ruzie met elkaar. Steeds zei mijn moeder na zo'n ruzie dat ze bij mijn vader zou weggaan, maar dat deed ze niet. Op een gegeven moment geloofde ik dat dus ook niet meer. Totdat het moment kwam dat ze wél ging.. ondanks dat ik het aan had kunnen zien komen, was het alsnog een klap. Ik had veel verdriet en wist niet goed hoe en wat verder Bij mij zorgde dat ook voor onzekerheid. Een scheiding is niet niks. En dan ook nog eens niet weten wat er daarna gaat gebeuren is geen prettig gevoel, Een week nadat mijn moeder tegen mijn broertje en mij had verteld dat ze bij mijn vader zou weggaan, kwam er nog een schepje bovenop: mijn moeder vertelde toen dat ze al iemand anders had leren kennen. Dat bericht zorgde voor nog meer verdriet, maar ook boosheid en teleurstelling. Het enige wat mij echt geholpen heeft om door die eerste tijd heen te komen is de tijd nemen. Ik heb alle tijd genomen om het een plekje te geven en alles te verwerken wat er gebeurde. Daarnaast praatte ik er veel over met mijn vader, oma en vriendinnen. Doordat ik mijn verhaal kon doen, luchtte me dat op. Ik had het gevoel er niet alleen voor te staan. Misschien kan het voor jou ook helpen om er met mensen over te praten. Dan kun je je hart luchten en alles zeggen wat je dwarszit en hoe je je voelt. Dat heeft mij heel erg geholpen. Als je het moeilijk vindt om erover te praten, kun je bijvoorbeeld in een dagboek schrijven. Doordat je het opschrijft, voelt het toch alsof je je verhaal tegen iemand hebt verteld en dat kan ook opluchten. Je kunt ook hier een kijkje nemen: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/ Dit is een brief van Villa Pinedo die je aan je ouders kunt laten lezen. Er staat in hoe wij (kinderen) ons voelen en hoe ouders daarin kunnen helpen en zo. Ik hoop dat je er wat aan hebt! Veel sterkte en liefs, Nadine