Ongeluk

Hey lieve Pam, wat verschrikkelijk voor je vader en jullie dat hij een ongeluk heeft meegemaakt en wat fijn dat je je ervaring hier deelt. Mijn vader heeft ook een heel zwaar ongeluk meegemaakt in 1993 en hij heeft nog steeds elke dag pijn en dat is echt niet leuk om als zijn dochter te moeten zien. Hij is ook depressief geworden en na de scheiding werd het nog erger. Hij lag op de bank voor dagen zonder echt leven in hem. Ik wou hem graag opvrolijken maar dat is super lastig natuurlijk. Misschien is het fijn om af en toe tegen papa te zeggen hoe veel je van hem houdt. Dat betekend waarschijnlijk zo veel voor hem. Wat jammer dat je ouders gaan scheiden. Het is heel begrijpelijk dat je je niet fijn voelt en niet weet wat je moet doen. Wat ik tegen de jongere ik zou zeggen is. Geniet nog van de laatste dagen dat je ouders nog samen wonen. Dat zal je je altijd blijven herinneren. misschien is het ook fijn als je een buddy neemt. Dat is een jongere met gescheiden ouders met wie je altijd kan appen en misschien kan hij of zij je helpen met alles beter begrijpen wat er om je heen gebeurt en wat je allemaal kan doen. Ik wens je ontzettend veel liefde en geluk toe liefs, Dolores

Lieve Pam, Wat goed dat je je vraag hier deelt. Wat heb je veel mee gemaakt zeg. Ik kan me goed voorstellen dat je het lastig vind om hier over te praten. Ik herken het ook wel een beetje want bij mij thuis werd er ook nooit gepraat over gevoelens of over de scheiding. Hierdoor vond ik het lastig om dit later wel te gaan doen. Ook mijn moeder heeft een tijdje in de put gezeten. Ik vond dit zelf heel lastig om te zien. Mijn moeder vertelde dan wel wat er allemaal ‘mis’ ging maar verder hadden we het er niet over ik. Ook hadden we ook vaak ruzie. Over deze peridoe hebben we het niet veel gehad. Ook nu ik ouder ben heb ik pas de behoefte om veel meer over gevoelens te praten en over dingen die gebeurd zijn. Ik merk dat ik het heel fijn vind om mijn gevoelens uit te spreken, dit lucht op. Ook merk ik dat de ander vaak ook wel de behoefte heeft maar ook niet weer hoe hij moet beginnen. Wat mij heeft geholpen om mijn gevoelens uit te spreken is, om het eerst op te schrijven. Hierdoor had ik duidelijk op papier wat ik wilde zeggen, zo kon ik het makkelijker delen en soms ook wel de brief geven. Ik geef als tip dat het altijd goed is om je gevoelens uit te spreken! Wist je dat we ook buddy’s hebben? Zij hebben net zoals jij ook gescheiden ouders. Je kan met een buddy kletsen voer de scheiding en tips vragen. Neem maar eens een kijkje op https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Liefs

Lieve Pam, Dankjewel voor je berichtje op het Forum, wat super knap dat je dit zo hebt durven te schrijven zeg! Ik ben heel benieuwd hoe dat voor jou voelt. Luchtte het schrijven hierover jou op:)? Ik hoop dat ik je een beetje kan helpen met mijn verhaal, als je later nog vragen hebt mag je die altijd hieronder stellen natuurlijk! Ik snap heel goed dat jullie nog niet goed weten hoe jullie ermee om moeten gaan, vaak duurt het wel eventjes voordat je dat wel weet, dat is heel normaal. Toen mijn ouders gingen scheiden (ik was toen 8) wist ik ook niet zo goed wat ik moest doen. Ik voelde mij eigenlijk heel verdrietig maar durfde dat ook niet te laten zien omdat ik bang was dat ik daardoor mijn ouders ook weer verdrietig zou maken. Daardoor durfde ik er ook niet over te praten. Herkennen jullie dat? Mijn moeder heeft, net zoals jullie vader, ook een lange tijd een depressie gehad waardoor ze snel boos werd maar ook wel eens verdrietig. Eerst dacht ik dat ik die boze buien erger maakte door erover te praten en dat als ik maar goed genoeg hielp thuis, het dan ook beter zou gaan met haar. Maar weet je, dat is helemaal niet waar! Wij als kinderen kunnen echt he-le-maal NIETS doen aan een depressie. Dat je bang bent om iets fout te zeggen snap ik ook helemaal maar ik heb geleerd dat het juist super goed is om erover te praten. Hebben jullie misschien al vragen die je je vader zou willen stellen? Misschien zouden jullie die samen op een briefje kunnen schrijven voor hem? Dan kan papa daar duidelijk antwoord op geven, ik weet namelijk zeker dat hij niet wil dat jullie denken dat jullie iets verkeerd zeggen, want dat doen jullie echt niet! Is er misschien een andere volwassene die samen met jullie en papa zou kunnen zitten voor jullie vragen? Misschien een goede vriend van papa? Of een broer of zus van hem? Of natuurlijk mama, zou zij jullie hiermee kunnen helpen:)? Het is heel belangrijk om te weten dat jullie dit als kinderen niet alleen hoeven op te lossen, hier kun je altijd hulp bij vragen! Lieve Pam, heel erg bedankt voor je goede vraag hier. Ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen met mijn tips. Weet in ieder geval dat het nooit jullie schuld is en dat het heel goed is om erover te praten met een volwassene die jullie vertrouwen:). Misschien hebben jullie trouwens ook iets aan dit filmpje: https://www.villapinedo.nl/blog/filmpjes/animatie-niet-jouw-taak/ Heel veel liefs en als je nog een keer een vraag hebt kun je die altijd hier stellen of aan een Buddy! https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Xx