Nog best moeilijk mee

Hoi lieve S., Fijn dat je ons hier om advies durft te vragen! Vervelend om te lezen dat je zo veel last hebt van de scheiding van je ouders zeg. Maar het is niet gek, een scheiding doet heel veel met je, zelfs na zo'n lange tijd kan en mag dat nog moeilijk zijn. Mijn ouders zijn al 24 jaar gescheiden, en nog steeds heb ik het er weleens moeilijk mee. Wat mij vooral helpt als ik het moeilijk heb, is door erover te schrijven of te praten. In het begin vond ik dat heel lastig omdat ik dacht dat ik mensen alleen maar tot last zou zijn, en dat ze me toch niet konden helpen. In het begin schreef ik vrij veel, gewoon voor mezelf. In een soort dagboek. Als ik me dan verdrietig of boos voelde, had ik vaak zoveel gedachten in mijn hoofd, en door ze op te schrijven werd mijn hoofd wat leger en rustiger waardoor ik ruimte kreeg om aan andere dingen te denken. Later ben ik er ook met vriendinnen over gaan praten. Ze konden inderdaad niet mijn problemen oplossen, maar het was al heel fijn dat ze naar me luisterde en er voor me waren. Praten lucht meestal heel erg op. En zij vonden het zelfs alleen maar fijn dat ze er voor me konden zijn, dus ik was ze helemaal niet tot last. Ook met mijn opa en oma kon ik goed praten, dat heeft me ook altijd wel geholpen. Misschien dat praten of schrijven jou ook zou kunnen helpen? Heb je mensen in je omgeving die je vertrouwt of bij wie je een fijn gevoel hebt? Dit kan een vriend of vriendin zijn maar misschien ook wel een opa of oma, oom of tante, of misschien wel een buurman of buurvrouw? Soms vond ik het moeilijk om te praten, omdat ik zo verdrietig was. Net als jij, moest ik ook vaak huilen daarom. Soms deed ik dit dan samen met een vriendin. Dat klinkt een beetje gek misschien, maar soms als ik ging praten dan moest ik vanzelf ook huilen omdat het zoveel verdriet deed, en eigenlijk was zelfs dat best wel fijn. Gewoon even lekker je emoties uiten, en vrienden of vriendinnen kunnen er dan voor je zijn om je te troosten en weer aan het lachen te maken. Huilen en boos zijn en lachen en praten deed me allemaal goed, uiteindelijk luchtte het altijd op en voelde ik me daarna weer wat fijner. En ik denk dat dat jou ook zou kunnen helpen. Als je je verdriet accepteert, en het er laat zijn, en erover praat, dan wordt het vanzelf minder. En als jij minder verdrietig bent en wat rustiger in je hoofd wordt, kun jij je ook vanzelf beter concentreren denk ik :) Wist je dat we hier bij Villa Pinedo ook buddy's hebben met wie je kan praten? Als je wil kun je hier meer informatie vinden; https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy Een buddy als net als jij en ik een jongere met gescheiden ouders. Als je je aanmeldt, krijg je een eigen buddy met wie je dan via een speciale app kunt praten. Je kunt dan je verhaal kwijt als je wilt, ervaringen delen, of als je vragen hebt of ergens mee zit, dan kun je bij hem of haar terecht, misschien dat je daar ook wel iets aan kan hebben. Ik hoop in ieder geval dat je iets hebt aan mijn advies, en dat je je snel wat fijner zult voelen :) Veel liefs, Samantha

Lieve S, Wat dapper van je dat je hier je vraag durft te stellen! Ik kan me heel goed voorstellen dat je ook nu nog moeite hebt met de scheiding van je ouders. Mijn ouders zijn 5 jaar geleden gescheiden en ook ik heb er nog vaak wel moeite mee. Huilen is een goede manier om je emoties eruit te laten, dus als dat goed voelt zou ik het zeker doen. Wat vervelend dat je je door de scheiding zo moeilijk kunt concentreren, maar ik herken het wel! Soms dwalen mijn gedachten ineens af en dan vergeet ik helemaal waar ik ben of wat ik aan het doen was! Wat mij helpt als ik merk dat ik veel afgeleid ben, dan probeer ik met iemand te praten die dicht bij me staat! De ene keer is dit een goede vriend of vriendin die dicht bij mij staat, de andere keer is het een tante of iemand die wat verder van me afstaat, zoals een docent. Mij lucht het heel erg op om te praten en ik merk dat het daarna makkelijker is om me weer te concentreren. Als ik niet echt een praatbui heb, dan probeer ik op andere manieren mezelf af te leiden van al die gedachten. Zo probeer ik dan vaak een boek te lezen, een serie te kijken of dan ga ik muziek luisteren. Het maakt eigenlijk niet zo veel uit wat ik dan doe, als het maar niks met de scheiding of school te maken heeft! Ik hoop dat je wat aan mijn tips hebt, mocht je nou meer vragen hebben, dan kun je ze altijd hier onder stellen, of een nieuwe post maken! Liefs, Maureen

Lieve S., bedankt voor je berichtje op het forum. Wat een nare situatie.. Maar heel erg begrijpelijk en herkenbaar. Mijn ouders zijn 5 jaar geleden gescheiden en daar heb ik het soms ook nog moeilijk mee. Een scheiding is niet niks.. Het brengt veel teweeg en je krijgt te maken met veel gevoelens (verdriet, boosheid, teleurstelling bijvoorbeeld). Ieder kind wil denk ik het liefste dat zijn/haar ouders voor altijd samen blijven, dus het is helemaal niet gek om het er moeilijk mee te hebben als dat niet meer zo is. Ik vind het knap dat je zo open bent over je emoties en dat je er vaak over moet huilen. Dat is heel normaal en dat verdriet mag er zijn! Het is wel vervelend dat je je moeilijk kunt concentreren. Mij heeft het heel erg geholpen om er veel over te praten en soms doe ik dat nog wel eens. Dat lucht mij heel erg op. Ik kan erg veel steun ervaren door iemand die gewoon even naar me wil luisteren. Wat ook kan helpen, is het opschrijven. Dan heb je je verhaal ook kunnen doen en lijkt het alsof je het tegen iemand hebt verteld. Zo sta je er niet 'alleen' voor. Door er over te praten/het op te schrijven, hielp het mij heel erg om het dan even los te kunnen laten en me daardoor beter te kunnen concentreren. Dat kan voor jou misschien ook wel helpen. In ieder geval is het niet erg om verdriet te hebben, dat kan juist ook heel erg opluchten! Ik hoop dat je hier iets aan hebt, Ik wens je veel sterkte en liefs, Nadine