Nieuwe vriendin vader

Hey lieve anoniem, Wat goed dat je ons hebt gevonden en dat je je verhaal hier deelt op het forum, dat mag altijd! Ik herken me erg in jouw verhaal. Ik kan me voorstellen dat je er met iemand over wilt praten die het ook zoiets heeft mee gemaakt, dat wilde ik vroeger ook graag. Ik was toen de eerste van mijn klas wiens ouders gingen scheiden en ik had vaak het gevoel dat niemand mij toen echt begreep, herken jij dit? Toen mijn ouders uit elkaar gingen, bestond Villa Pinedo nog niet. Daarom is het misschien nu zo fijn voor jou dat wij er zijn en we heel graag naar je willen luisteren en je willen helpen! Ik zit soms ook nog met de scheiding van mijn ouders, vroeger moest ik ook vaak in bed huilen, omdat ik er allemaal zo verdrietig van werd. Mijn eigen vader is zelf ook niet open over zijn liefdesleven en dat vind ik soms erg lastig, wanneer hij voor mijn gevoel ineens een vrouw op bezoek heeft gehad. Ik wil deze vrouwen dan het liefst ook niet leren kennen, omdat ik me een soort verraden voelt. een beetje net zoals wat jij zegt dat iemand je vader dan van je 'afpakt'. Ik wil dat je weet dat het ook oke is om het niet te willen! Er gaat vaak best wat tijd over heen en dat is voor iedereen verschillend. Ik ben nu 8 jaar verder en heb er soms nog steeds last van en dat het mij verdrietig maakt, maar ik vind het wel fijn om te weten dat ik weet dat het wel goed gaat komen. En ik weet zeker dat het ook bij jou goed gaat komen! ❤️ Geef je zelf ook de tijd om te wennen aan alles en doe dat in je eigen tempo. Als jij liever nog niet de 'misschien' nieuwe vriendin van papa wilt ontmoeten dan hoeft dat ook niet, het is belangrijk om dat te doen wanneer je er klaar voor bent. Misschien kan je dat ook bij je vader aangeven, dat je het moeilijk vindt en dat je het gevoel hebt alsof iemand hem dan van je afpakt. Zo weet je vader ook hoe jij er over denkt en kan hij er misschien rekening mee houden. Ik heb zelf nu een stiefvader en het heeft echt een tijd geduurd voordat ik hem heb geaccepteerd en soms vind ik dat nog steeds lastig dat hij er is. Je schrijft ook dat je nog vaak verdriet hebt en dat je graag met iemand wilt praten die hetzelfde ongeveer heeft mee gemaakt. Dan heb ik iets voor je wat je wellicht enorm gaat helpen! Je kan namelijk bij Villa Pinedo een Buddy aanvragen, dit is iemand die ook gescheiden ouders heeft en weet hoe het voelt en wat voor situaties daarbij komen kijken. Een Buddy biedt een luisterend oor, denkt graag met je mee, geeft adviezen, is er om je hart te luchten, maar ook om gezellig even mee te kletsen. Hier is een link waar je je kan aanmelden voor een Buddy: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Ik denk dat je dat misschien wel erg fijn vindt! Je mag natuurlijk ook altijd terug komen op het forum om je verhaal te delen, hier helpen we je ook graag. Ik hoop dat je hier iets aan hebt! Veel liefs en een dikke knuffel, Melissa

Hey lieve anoniem, Wat goed dat je een berichtje schrijft en ik herken het heel erg! Mijn ouders zijn in 2015 gescheiden en het blijft gewoon lastig. Ik heb het ontmoeten met mijn stiefmoeder een jaar uit kunnen stellen. Ik mocht haar niet en ik kende haar niet. Ik wou geen foto's zien van ze samen, ik wilde niks. Niks van haar weten. Toen ik op een dag een extreme paniekaanval had wou mijn vader me wel ophalen, maar alleen met de voorwaarde dat ik haar ging ontmoeten. Dat maakte de paniekaanval tien keer erger maar ik stemde in. Toen we thuis aankwamen heb ik huilend de deur post vastgehouden omdat ik niet naar binnen wou om haar te ontmoeten. Ze kwam snel naar buiten. Ze knuffelde me, gaf kusjes op mijn hoofd en troostte me. Het voelde meteen vertrouwd. Dit is nog geen jaar geleden toen ik 18 was. Sinds ik de drempel over ben gegaan gaat het goed. Ik mag haar erg en ze is een lieve vrouw. Doe alles op je eigen tempo. Als het echt niet goed voelt. Probeer het de volgende keer weer totdat je bij jezelf beseft dat je op een dag klaar bent om haar te ontmoeten. Ik wou dat het bij mij onder andere omstandigheden gebeurd, maar ik heb haar wel ontmoet en die kloof was voor me weg. Het blijft natuurlijk lastig. Ik blijf het gevoel hebben dat mijn vader me achter gelaten heeft voor een ander gezin, maar als ik heel eerlijk ben. Gun ik het hem het geluk wel. Hij houdt van me en hij mist me, maar hij houdt ook van zijn andere gezin en dat is oke. Ook al doet dat nog zo pijn. Blijf sterk lieve anoniem. Je komt er doorheen net zoals je overal al 14 jaar doorheen komt. Ontmoet je mischien vriendin van je vader op een moment dat goed voor jou voelt. We hebben trouwens ook buddy's! Dan kan je altijd chatten met een jongere die ook gescheiden ouders heeft en hetzelfde heeft meegemaakt! Hier is het linkje ernaar: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/