Nieuwe vriend van mijn moeder

Lieve anoniem, Goed dat je je vraag hier op het forum stelt zodat wij jou kunnen helpen! :) Ik kan me goed voorstellen dat je nog steeds weleens verdrietig bent en dat je het daardoor lastig vindt om met de nieuwe vriend van je moeder te zijn. Allereerst denk ik dat het goed is om te kijken naar je verdriet. Ik denk als je verdriet een stuk minder is, je het vanzelf ook makkelijker zal gaan vinden om met de vriend van je moeder samen te zijn. Wat mij heel erg geholpen heeft is door te praten en te schrijven over mijn verdriet of over dingen waar ik verdrietig van werd. Door het op te schrijven of met iemand te delen, voelde ik me vaak een stukje beter. Ik hoefde er dan niet continu alleen mee te lopen. Je schrijft dat je moeder je wel probeert te helpen. Misschien kun je er met haar over praten? Al kan ik me ook wel voorstellen als je liever met iemand anders praat. Misschien heb je andere mensen in je omgeving die je vertrouwt? Bijvoorbeeld een goede vriend of vriendin of neef of nicht? Door er met iemand over te praten wordt het voor jou minder zwaar :) Verder kan het zijn dat het contact met de vriend van je moeder lastig blijft, zeker in het begin. Dat heeft tijd nodig. Ik denk dat het zou kunnen helpen om het langzaam op te bouwen, om af en toe eens iets samen met hem of met je moeder erbij te gaan doen waardoor jullie elkaar wat beter leren kennen? Als jullie elkaar beter leren kennen zal het vanzelf makkelijker worden om hem te accepteren. Geef daarbij vooral ook aan wat je wel en niet fijn vindt, want jij bent degene die dat het beste aan kunt geven :) Ik hoop je hiermee een beetje geholpen te hebben! Liefs en sterkte, Samantha

Beste anoniem, Goed dat je hier je vraag stelt! Ik begrijp je heel goed, mijn vader heeft nou al 6 jaar een nieuwe partner maar ik vind het soms nog steeds lastig. Ze is wel aardig maar soms heb ik er ook moeite mee. Wat voor mij heeft geholpen is om haar niet persé te zien als mijn vaders 'nieuwe liefde'. Klinkt misschien een beetje raar maar dat vond ik gewoon lastig. In plaats daarvan probeerde ik me te focussen op de positieve punten, want eerst deed ik dat niet en toen ergerde ik me erg aan haar. Bepaalde dingen die ze deed vond ik vervelend, en die dat heb ik ook aan mijn vader verteld. Zij weet daar nu ook van en aan sommige dingen hebben ze ook echt iets gedaan! Ik las dat je er wel al met je moeder over epraat hebt, dus dat is al heel goed. Probeer de komende tijd eens na te gaan wat je precies zo verdrietig maakt, en vertel dat dan aan je moeder. Misschien kan er wel iets aan gedaan worden! Ik vond het bijvoorbeeld vervelend dat zij ons corrigeerde en wilde opvoeden, dus nu ze dat weten doet ze dat njet meer. Dat is veel fijner zo en nu kan ik me focussen op de positieve dingen! Ik hoop dat het lukt om de oorzaak te vinden van je verdriet en dat het opgelost kan worden, succes! Amélie