Nieuwe vriend

Hoi, bedankt voor je berichtje op het forum. Ik kan me heel goed voorstellen dat je het er moeilijk mee hebt. Mijn moeder had haar nieuwe vriend (nu zijn ze getrouwd) al leren kennen toen mijn ouders nog niet gescheiden waren. Dat was ook heel moeilijk. Ik wilde zo graag dat mijn ouders samen zouden blijven, maar helaas is dat niet zo gegaan. Ik heb erg moeten wennen aan haar nieuwe vriend en om mijn moeder verliefd te zien. Dat is toch wel een beetje raar! Maar toch zag ik ook hoe gelukkig ze was (en nog steeds is) en daardoor kon ik het wel een plekje geven. Dit heeft wel veel tijd gekost hoor. Misschien heb jij ook nog wat meer tijd nodig om aan het idee te wennen. Dat is helemaal niet gek, het is juist heel goed om de tijd ervoor te nemen. Je moet namelijk wennen aan de nieuwe situatie. Het kan ook helpen om er met iemand over te praten. Een goede vriendin, de buurvrouw of een tante bijvoorbeeld. Of misschien heb je wel een hele lieve juf of meneer waar je het tegen kunt vertellen. Dat heb ik wel veel gedaan toen mijn ouders gingen scheiden. Dat luchtte me heel erg op, omdat ik er niet alleen voor stond en er mensen waren die me wilden helpen en naar me wilden luisteren. Als je het moeilijk vindt om erover te praten, kun je het opschrijven in een dagboek. Dat is dan alleen van jou en dat mag niemand anders lezen. Je kunt daar alles in schrijven wat je wilt. Hoe je je voelt, of je iets stom of leuk vindt of wat je graag zou willen. Doordat je het opschrijft, lijkt het net alsof je er met iemand over hebt gepraat en dat kan heel erg opluchten. Ik hoop dat je er wat aan hebt. veel sterkte! Liefs, Nadine

Heey anoniem, goed dat je een berichtje plaatst op het forum, bedankt! Ik heb vrijwel hetzelfde meegemaakt, en begrijp je dus ook wel. Mijn ouders zijn alleen al wel 13 jaar gescheiden. Mijn vader had al vrij snel een nieuwe vriendin en dat ging goed. Mijn moeder kreeg 8 jaar geleden een nieuwe vriend wat ook goed leek te gaan. Maar na een jaar ging hij zich ineens heel anders tegen mij gedragen. Hij ging beslissingen maken die mijn moeder altijd over mij maakte. Ook als ik ruzie kreeg met hem dan voelde ik mij de volwassen persoon. Mijn moeder deed er nog altijd niets aan. Dat heeft mij heel veel pijn gedaan. Mijn stiefvader nam de rol van mijn vader en moeder over... Ik ben in gesprek gegaan met de vertrouwenspersoon van school. Daar kon ik mijn dingen kwijt die mij dwars zaten. Ik merkte echt heel erg dat ik het heel fijn vond om te praten. Zo kon ik het toch even van mij afzetten. Later ben ik over gegaan op een psycholoog omdat ik merkte dat ze op school mij niet zo goed konden helpen. Mijn psycholoog was echt heel fijn! Ze kon mij tips geven die voor mij goed werkte. Zo had ik het toch allemaal weer even op een rijtje. Ik zocht veel afleiding. Naar buiten gaan met vriendinnen. Of thuis gezellige dingen doen met iemand. Zo had ik altijd wel iets om te doen. Later ben ik met mijn moeder in gesprek gegaan dat ik het lastig vond dat ik het gevoel had dat ze er niet meer was. Dit omdat mijn stiefvader altijd alles zei. Ik legde de hele situatie uit wat mij allemaal tegen zat en wat ik moeilijk vond. Uiteindelijk is het wel wat beter geworden. Mijn moeder begon te begrijpen wat ik bedoelde en zo “verdween” mijn stiefvader steeds meer naar de achtergrond. Zelf wil ik je graag meegeven, praat er met iemand over die je vertrouwd. Mij deed dat heel erg goed dus misschien jou ook wel. Ook is het prettig om je gevoel te vertellen tegen jou moeder. Ze weet misschien helemaal niet wat jij lastig vindt en waar jij mee zit. Zo kan je toch meer duidelijkheid geven. Ik hoop dat je hier een beetje iets aan hebt en dan ik je een beetje heb kunnen verder helpen! Liefs, Felicia