Niet praten

Lieve Bente, Wat geweldig en dapper dat je Villa Pinedo hebt gevonden om je vraag te kunnen stellen! Ik herken jou situatie wel goed van toen ik jouw leeftijd had. Het was bij ons altijd de regel dat je ‘niet de vuile was buiten hangt’. Dat maakt het heel lastig als je wel gewoon je verhaal kwijt wilt, en dan vooral aan iemand die aan geen enkele kant staat. Nu ik ouder ben, kom ik erachter dat je geen steek verder komt als je niet praat over de scheiding met andere mensen. Het alleen al vertellen aan een ander zorgt ervoor dat je meer helderheid in je hoofd krijgt over de situatie. Wat vervelend dat je nu niet weet of je moet gaan praten met je ouders over de dingen die je vervelend vindt. Toen ik mijn moeder vertelde dat ik op school met iemand praatte, vond ze dat eerst geen fijne gedachte. Later zag ze ook wel in dat het voor mij fijn was om bij iemand aan te kunnen kloppen. Hierna kon ik ook wat sneller zeggen waar ik het wel en niet mee eens was. Lieve Bente, misschien vinden je ouders het niet leuk dat je naar een psycholoog gaat, maar eigenlijk hebben ze niet zoveel te willen. Het belangrijkste is dat jij je goed voelt, en ik weet zeker dat je ouders zich daar ook in kunnen vinden. Succes hiermee! Veel liefs, Daniëlle

Hoi Lieve Bente, Wat knap dat je hier op het forum je vraag durft te stellen zeg! Je schrijft dat je van je ouders eigenlijk niet echt over de scheiding van je ouders mag praten, maar dat je psycholoog vindt dat je alles moet/mag zeggen. Ik kan me voorstellen dat die situatie enorm lastig voor je is. Wat zou je zelf fijn vinden? Als je even met helemaal niemand rekening zou houden, zou je het dan fijn vinden om er met bijvoorbeeld je psycholoog open over te kunnen praten? Ik kan me voorstellen dat dat je wel kan helpen. Ik heb zelf vroeger heel lang alles binnen gehouden, nooit met iemand erover gepraat, omdat ik inderdaad ook wel een beetje het gevoel had dat mijn ouders dat niet fijn zouden vinden. Mijn ouders hebben dat niet letterlijk gezegd, maar ze lieten wel merken dat ik er maar beter niet over kon praten. Maar uiteindelijk is praten toch geweest wat mij het beste heeft geholpen. Doordat ik met mensen die ik vertrouwde ging praten, werd het rustiger in mijn hoofd. Ik ging mijn gevoelens en gedachten steeds meer begrijpen. En alleen het vertellen was eigenlijk al een hele opluchting. Een scheiding van je ouders is bijna nooit makkelijk en het is ontzettend zwaar om het alleen te moeten dragen. En ook al vinden je ouders het misschien niet zo fijn dat jij vertelt over dingen die zij gedaan hebben, kan het voor jou wel heel fijn zijn. En uiteindelijk gaat het om wat voor jou fijn voelt, wat jou het beste helpt. Jij hebt er nooit om gevraagd dat je ouders zouden gaan scheiden, jouw ouders hebben deze keus gemaakt. En omdat zij deze keus zelf hebben gemaakt, vind ik dat zij dus ook zo volwassen moeten zijn om jou de ruimte te geven erover te praten. Ik denk dat jouw psycholoog wel gelijk heeft, dat jij altijd alles zou mogen zeggen wat je wilt. Mijn advies voor jou zou dan zijn om te doen wat jij denkt dat helpt. Als jij het eigenlijk graag zou willen vertellen aan je psycholoog, dan zou ik dat gewoon doen, ook al weet je dat je ouders dat liever niet hebben. Het gaat om wat jij wil en wat jou kan helpen lieve Bente! En daarbij vertelt jouw psycholoog als het goed is niet aan jouw ouders wat jij aan hem of haar vertelt, dat is tussen jullie. Zou het anders misschien een idee zijn om je twijfel uit te spreken aan je psycholoog? Ik vind je gedachten helemaal niet raar namelijk en ik weet bijna wel zeker dat hij of zij je hier ook wel mee kan helpen. Je bent natuurlijk niet iets verplicht te vertellen, maar het is fijn om te weten dat het kan, en dat je dus bij de psycholoog de ruimte daarvoor hebt :) Jouw psycholoog kan dan vertellen waarom hij of zij denkt dat het je kan helpen bijvoorbeeld. En als het goed voelt kun je dan zelf altijd nog bepalen wat je wel of niet vertelt :) Ik hoop dat je iets hebt aan mijn advies. En als je meer vragen hebt mag je ze natuurlijk altijd stellen! Ik hoop heel erg dat je durft te doen wat voor jou goed voelt lieve Bente! Veel liefs, Samantha