Niet lekker in mijn vel

Lieve anoniem, Goed van je dat je je vragen stelt op het forum. Wat fijn om te horen dat je iets hebt gehad aan Villa Pinedo! We zijn er tenslotte voor om mensen/kinderen zoals jou te helpen. Ik snap heel goed hoe je je voelt, leeg van binnen en je heel erg nutteloos voelen. Ik heb ook een hele lange periode die gedachtes gehad. Ik dacht dat ik alleen maar een last was op de schouders van mijn ouders. Ik heb wel de beslissing gemaakt om naar de huisarts te gaan en te vragen om een doorverwijzing naar een psycholoog. Bij hem/haar kan je je verhaal kwijt en diegene kiest niet de kant van je vader of moeder maar staat aan jou kant. Hij/zij is er immers om jou te helpen en niet voor je ouders. Ik vond het zelf al heel fijn om alleen maar te kunnen praten met iemand die er echt alleen was voor mij en niemand anders. Kortom, ik heb er goeie ervaringen mee. Ik hoop dat je iets met mijn verhaal kan en dat het jou ook verder gaat helpen! Ik wens je veel succes en veel liefs, Felicia

Hallo, Wat lief dat je zo positief bent over Villa Pinedo, dit is heel mooi om te horen. Wat vervelend dat je zo met deze gevoelens zit. Ik heb hier ook last van gehad (moe zijn, huilbuien enzovoorts). Jammer dat je met je ouders hier niet over durft te praten, niet fijn dat ze je niet serieus genoeg nemen. Ik zou als ik jou was wel contact op nemen met de huisarts, om een langer gesprek vragen. Hij/zij heeft vaak goede tips en kan je ook doorsturen naar de desbetreffende organisatie die jou ook kan helpen, zodat jij je snel weer beter voelt. Het is belangrijk om hier iets mee te doen, dat weet ik uit eigen ervaring. Ik ben blij dat ik destijds ook hulp heb gezocht via de huisarts. Het heeft mij goed gedaan om met een neutraal te spreken over mijn gevoelens en vervolgens ook tips te krijgen wat ik kan doen om deze gevoelens te verminderen. Ik raad dus zeker vanuit mij zelf aan om hulp te zoeken, als jij daar zelf ook klaar voor bent. Je moet er zelf natuurlijk helemaal achter staan. Ik hoop dat het snel beter met je gaat. Ik wens je veel liefs, Anne

Hoi lieve Anoniem, Bedankt voor je mooie compliment, ontzettend fijn om te lezen dat je de vorige keer echt wat aan de tips hebt gehad :) Super dat je ook nu weer je verhaal met ons wilt delen en ons de kans wilt geven jou te helpen! Ik herken je gevoel heel erg en wil dan ook graag mijn verhaal met je delen. Zelf had ik ook dat ik een tijdje wat minder goed in mijn vel zat; op sommige momenten voelde ik me super verdrietig. Dit klaarde vaak redelijk snel weer op, maar na een tijdje werd het erger. Toen had ik hele dagen waarom ik me heel slecht voelde, alleen maar wilde huilen en niets positiefs zag. Algemeen gezien was ik een stuk somberder. Ook was ik net als jij de hele dag moe, hoe lang ik 's nachts ook sliep. Wat jij over jouw ouders schrijft, had ik precies andersom. Ik dacht dat mijn moeder me direct naar een psycholoog zou sturen en dat mijn vader er niets van zou begrijpen. Met anderen durfde ik het niet te bespreken, omdat ik niet wist hoe ze zouden reageren. Er niet over praten betekende ook dat ik me steeds eenzamer ging voelen. Dit werd zo ondragelijk dat ik het op een gegeven moment toch met mijn vriend besproken heb. Dat was zo'n opluchting, had ik dat maar eerder gedaan! Hij luisterde naar mijn verhaal, toonde begrip en probeerde samen met mij te kijken of we iets konden doen om het beter te maken. We kwamen tot de conclusie dat ik in die periode wel erg veel hooi op m'n vork nam en dat ik gas terug moest nemen. Dit heb ik ook gedaan, onder andere door wat minder te gaan werken bijvoorbeeld. Verder spraken we af dat we samen in de gaten zouden houden hoe het met me ging en dat ik naar de huisarts zou gaan als het niet beter of juist erger werd. Ik stond ook echt achter die afspraak, omdat ik het somber zijn zo ontzettend zat was en er echt heel graag vanaf wilde. Wat iedereen er ook van zou denken. Uiteindelijk was dit voor mij niet nodig, omdat het delen met iemand en de rust die ik nam een positief effect had. Is er iemand anders in jouw omgeving met wie jij je gevoel deelt of zou willen delen? Misschien kun jij dan samen met diegene naar jouw situatie kijken zoals ik dat met mijn vriend heb gedaan. Ik hoop dat je hier iets aan hebt en dat je je snel een beetje beter voelt! Heel veel liefs, Zoë

Lieve Anoniem, Wat ontzettend goed dat je je vragen durft te stellen op deze site, en dat je wat aan de antwoorden hebt die je krijgt. Samen helpen we elkaar weer een stapje verder. :) Toen ik je bericht las herkende ik het meteen helemaal! Ik heb ook best veel periodes gehad waarbij ik me niet lekker voelde. Soms was ik boos om iets van de scheiding dat ik me ineens kon herinneren, en soms was ik verdrietig en wist ik gewoon niet meer precies waarom. En ook de reactie van je ouders vind ik heel herkenbaar. In mijn geval reageerde mijn moeder best bezorgd, en mijn vader zegt inderdaad over veel dingen dat ik me er niet zo druk om moet maken, of dat ik me een beetje aanstel. Het gekke is dat ik heb gemerkt dat die reacties van mijn ouders mij best wel hebben beïnvloed. Ik heb heel lang in de veronderstelling geleefd dat als ik me slecht voel ik me aanstel behalve als het zo ernstig is dat ik naar de huisarts moet voor een doorverwijzing! Voor mijn gevoel zat daar helemaal niks tussenin, maar zo werkt het natuurlijk niet. Wat ik heel erg heb moeten leren is dat ik ook verdrietig mag zijn, me klein mag voelen en boos mag zijn zonder dat ik het gevoel heb dat ik me aanstel. Ook al ben ik verdrietig over iets dat zo lang geleden is gebeurd, het is geen aanstellen, want als ik er nu nog verdrietig om kan worden dan zal het wel heel heftig zijn geweest. Wat ik je heel erg op het hart wil drukken is dat het helemaal niet gek is dat je nu nog steeds verdrietig bent om de scheiding van je ouders, want het is en blijft een heftige gebeurtenis. Als je er met iemand over wilt praten, of als je gewoon bij iemand wilt uithuilen ben je absoluut geen aansteller! Door die gedachte heb ik me altijd heel erg eenzaam gevoeld :(. Voel je vrij om met jouw verdriet om te gaan zoals je wilt. Als jij je goed voelt bij het idee dat een psycholoog jouw gaat helpen, zeker doen! Misschien vind je het een fijn idee om ervaringen te delen met een buddy van Villa Pinedo, die ook gescheiden ouders heeft (hier de link: https://www.villapinedo.nl/zoek-een-buddy). Of je nou linksom of rechtsom gaat, vergeet vooral niet dit: Je verdient een luisterend oor! Liefs, Arne

Heeyy, Ik heb dat gevoel de laatste tijd ook heel erg mijn vader is zelf een alcoholist en kijkt er niet echt naar me om hij heeft een vriendin die ik nie mag. Je hoeft er nie mee naar de huisarts te gaan, ik doe zelf altijd aan vrolijke dingen denken en word ik vanzelf wel een beetje vrolijk hopelijk lukt dat jou ook Xx Joëlle

hey, Ik heb dus het zelfde probleem en wat ik meestal doe is proberen er niet aan te denken maar vaak is dat best lastig dus dan zoek ik me vriendinnen op of ik app ze vaak krijgen die me wel weer aan het lachen.